شموئیل نه تنها یک نبی بود، بلکه آخرین داور نیز بود. او یک کاهن نیز بود: «شموئیل در حضور خداوند خدمت می‌کرد... در حالی که ایفودِ کتان بر تن داشت» (۲:۱۸) او پادشاه نبود، اما خدا او را به کار گرفت تا دو نفر اول را مسح کند.
ارمیا نبی انتخاب شد، جدا شد، منصوب شد و برای کاری که خداوند برای او در نظر گرفته بود تا انجام دهد، آماده شد. او بود: از یک خانواده کاهنی (ارمیا ۱:۱)، به طور خاص توسط خداوند مورد خطاب قرار گرفت (آیه ۲)، تقدیس شد (جدا شد) و برای کارش پیش از تولد منصوب شد.
