چگونه می‌توانیم صدای خدا را از صدای شیطان تشخیص دهیم؟
«خدا انسان نیست که دروغ بگوید... آیا او گفته است و انجام نخواهد داد؟ یا سخن گفته است و آن را محقق نخواهد ساخت؟» (اعداد ۲۳:۱۹).
«آنها را به وسیله حقیقت خود تقدیس کن. کلام تو حقیقت است» (یوحنا ۱۷:۱۷).
«شیطان... در حقیقت نمی‌ایستد، زیرا در او حقیقتی نیست. وقتی دروغ می‌گوید، از منابع خود سخن می‌گوید، زیرا او دروغگو و پدر آن است» (یوحنا ۸:۴۴).
آیات بالا به پاسخ این سوال کمک می‌کنند. خدا نمی‌تواند دروغ بگوید! او کاملاً به کلام خود وفادار است. تیتوس ۱:۲ و عبرانیان ۶:۱۸ این را تأیید می‌کنند. خدا همیشه مطابق با کلام مکشوف خود، کتاب مقدس – تنها راهنمای مطمئن ما – سخن خواهد گفت. هر زمان که سخنی مخالف کتاب مقدس می‌شنویم، می‌توانیم مطمئن باشیم که صدای خدا نیست، مهم نیست چه کسی آن را می‌گوید یا چقدر جذاب باشد.
از آغاز تاریخ، شیطان به دنبال فریب بود. در باغ او آنچه را که خدا گفته بود زیر سوال برد و سپس به صراحت آن را انکار کرد. او جسارت داشت که در تلاش‌های خود برای وسوسه عیسی، از کتاب مقدس نقل قول کند. اما وقتی نقل قول او از مزمور ۹۱:۱۱-۱۲ را با آنچه آیه واقعاً می‌گفت مقایسه می‌کنیم، می‌بینیم که شیطان به طرز زیرکانه‌ای کلام خدا را اشتباه نقل قول می‌کرد. خداوند او را از ابتدا قاتل و دروغگو می‌نامد. او از طریق دروغگویی خود باعث شد که والدین اول ما بمیرند – ابتدا از نظر روحانی و در نهایت نیز از نظر جسمی.
شیطان هنوز از همان تاکتیک‌ها استفاده می‌کند زیرا آنها به هدف او خدمت می‌کنند. او به خواسته‌ها و شهوات ما متوسل می‌شود؛ او از نقل قول و سوءاستفاده از کلام خدا لذت می‌برد. او یک جعل‌کننده ماهر است و عمداً آیات را برای گیج کردن ما سوءاستفاده و سوءتعبیر می‌کند. او از هر فرصتی برای برگرداندن انسان علیه خدا استفاده می‌کند و سپس سعی می‌کند خدا را علیه انسان برگرداند.
به طور خلاصه، آنچه خدا می‌گوید کاملاً با کلام او سازگار است. روح‌القدس کتاب مقدس را می‌شناسد، زیرا او نویسنده آن است. اما سخنان شیطان همیشه سعی می‌کنند ما را در مسیرهایی مخالف خدا هدایت کنند. او ممکن است از کتاب مقدس استفاده کند، اما نه مطابق با هدف خدا. پیشنهادات او دقیقاً همان چیزی است که ما دوست داریم بشنویم، و در حالی که وجدان ما ممکن است به ما هشدار دهد، کلام خدا تنها راهنمای مطمئن ماست. هرچه بیشتر آن را بخوانیم و اطاعت کنیم، تشخیص صدای خدا از صدای شیطان برای ما آسان‌تر می‌شود.
آیا صحیح است که برای از بین بردن نیروهای تاریکی، آتش روح‌القدس را فراخوانیم؟
در کتاب مقدس، آتش معمولاً برای نماد داوری استفاده می‌شود. هر قربانی که با آتش بر روی مذبح سوزانده می‌شد، گواه این واقعیت بود که مسیح روزی داوری خدا را علیه گناهان ما متحمل خواهد شد. در روزی که می‌آید، او بر همه بی‌دینان داوری خواهد کرد و آنها را به دریاچه آتش، جهنم، خواهد افکند، جایی که آتش خاموش نمی‌شود و هرگز خاموش نخواهد شد (مرقس ۹:۴۳-۴۸). پدر تمام داوری را به پسر سپرده است. در واقع، او به او اختیار داده است که داوری را اجرا کند زیرا او پسر انسان است (یوحنا ۵:۲۲،۲۷).
در هیچ کجای کتاب مقدس خدا به ما نمی‌گوید که آتش روح‌القدس را برای از بین بردن نیروهای تاریکی فراخوانیم. در واقع، ما اصلاً از «آتش روح‌القدس» نمی‌خوانیم. در پنتیکاست «زبان‌هایی تقسیم شده، مانند آتش، بر آنها ظاهر شد و بر هر یک از آنها نشست» (اعمال ۲:۳). این اتفاق برای شاگردانی افتاد که همه با یک دل در یک مکان در خانه‌ای در اورشلیم بودند. وقتی فصل را می‌خوانیم، این واقعیت را تأکید شده می‌یابیم که آنها اکنون به زبان‌های بسیاری (زبان‌ها) کارهای شگفت‌انگیز خدا را بیان می‌کردند.
دیگر چیزی در مورد آتش گفته نشده است، و آتش در سه مورد بعدی که روح‌القدس داده می‌شود نیز ذکر نشده است (اعمال ۸:۱۷؛ ۱۰:۴۴-۴۶؛ ۱۱:۱۵-۱۶؛ ۱۹:۶). یحیی تعمیددهنده، پیشرو خداوند عیسی، در مورد او گفته بود: «او شما را با روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد.» او ادامه داد که «او خرمن خود را کاملاً پاک خواهد کرد و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد، اما کاه را با آتشی خاموش‌نشدنی خواهد سوزاند» (متی ۳:۱۱-۱۲؛ لوقا ۳:۱۶-۱۷). جمع‌آوری گندم در انبار و سوزاندن کاه دو فعالیت متفاوت هستند. خدا را شکر، سوزاندن کاه با آتشی خاموش‌نشدنی هنوز اتفاق نیفتاده است. علاوه بر این، این چیزی نیست که ما باید انجام دهیم، یا حتی می‌توانیم انجام دهیم، بلکه این داوری برای خداوند محفوظ است تا اجرا کند.
ایلیا، پیامبر داوری، آتش واقعی را بر دو فرمانده و پنجاه نفر از هر یک فراخواند (۲ پادشاهان ۱:۹-۱۲). آنها توسط پادشاه شریر اخزیا برای دستگیری او فرستاده شده بودند. هر دو فرمانده او را «مرد خدا» خطاب کردند و با گستاخی به او دستور دادند که از بالای تپه که نشسته بود پایین بیاید. گستاخی آنها داوری را بر آنها و سربازانشان آورد.
سال‌ها بعد در همین منطقه، هنگامی که یعقوب و یوحنا از خداوند اجازه خواستند تا آتش را بر سامریانی که از دادن جا به آنها خودداری کرده بودند، فراخوانند، او آنها را سرزنش کرد. آنها ممکن است احساس کرده باشند که برای درخواست خود سابقه کتاب مقدس دارند، اما او به آنها فهماند که آنها در درخواست خود برای انتقام این توهین، روحیه اشتباهی را نشان می‌دهند. او نیامده بود تا جان انسان‌ها را نابود کند، بلکه آنها را نجات دهد (لوقا ۹:۵۱-۵۶).
همین خداوند به ما می‌گوید که دشمنان خود را دوست داشته باشیم، کسانی را که ما را لعنت می‌کنند برکت دهیم، به کسانی که از ما متنفرند نیکی کنیم و برای کسانی که با ما بدرفتاری می‌کنند و ما را آزار می‌دهند دعا کنیم (متی ۵:۴۴). ما باید فرزندان پدر خود در آسمان باشیم، که به خوب و بد نیکی می‌کند. و زرهی که او به ما می‌دهد تا در برابر نیروهای شیطانی بایستیم، در افسسیان ۶:۱۰-۱۸ برای ما به تفصیل بیان شده است. این زره ماهیت دفاعی دارد، زیرا به ما گفته شده است که در برابر شیطان مقاومت کنیم و او از ما فرار خواهد کرد (یعقوب ۴:۷؛ ۱ پطرس ۵:۹). هرگز به ما دستور داده نشده است که با او بجنگیم.
با توجه به این آیات کتاب مقدس و مطابق با کل روح کلام خدا، وظیفه ما به عنوان مسیحیان نیست که آتش روح‌القدس را برای از بین بردن نیروهای تاریکی «فراخوانیم».
