پرسش: چرا خدا درخت معرفت نیک و بد را در جایی کاشت که می‌دانست آدم و حوا آن را پیدا کرده و از آن خواهند خورد؟
پاسخ:
خداوند به هیچ وجه سعی نکرد چیزی را که ساخته بود از بشر پنهان کند، بشری که به او سلطه بر تمام خلقتش بر روی زمین را داده بود. انسان باید باغ را نگهداری و محافظت می‌کرد. خدا عمداً درخت معرفت نیک و بد را در گوشه‌ای پنهان و مبهم از باغ عدن نکاشت. بلکه می‌خوانیم: «درخت حیات نیز در وسط باغ بود و درخت معرفت نیک و بد» (پیدایش ۲:۹ NKJV). این آیه به ما می‌گوید که آن نیز یکی از درختانی بود که دیدنش دلپذیر و برای خوردن خوب بود. خدا برای این درخت هدف خود را داشت!
ما هرگز نباید فراموش کنیم که خدا هم دانای مطلق و هم حاکم مطلق است. او هر چه را که می‌خواهد انجام می‌دهد، و هر کاری که می‌کند کاملاً بهترین است. او کوزه‌گر الهی است. ما گِل هستیم. با تکیه بر آیات عهد عتیق مانند ارمیا ۱۸، رومیان ۹:۲۰ به وضوح بیان می‌کند که ما نباید او را به حساب بکشیم. بلکه، ما روزی باید به او حساب پس دهیم.
او که حاکم مطلق است، وقتی انسان را با سلطه بر زمین امین ساخت، یک محدودیت بر او اعمال کرد تا آزمایش کند که آیا او مطیع خواهد بود یا خیر، همانطور که برای هر مخلوقی شایسته است. خدا با مهربانی به انسان گفت: «از هر درختی از باغ آزادانه می‌توانی بخوری، اما از درخت معرفت نیک و بد نباید بخوری، زیرا در روزی که از آن بخوری، مطمئناً خواهی مرد.» مکان درخت یادآوری دائمی از اطاعت و وفاداری بود که انسان به خالق خود مدیون بود. این یک آزمایش الهی بود و نه (همانطور که در این سؤال اشاره شده است) یک اشتباه ناگوار از جانب خدا.
همانطور که به خوبی می‌دانیم، انسان در این آزمایش شکست خورد. زن که توسط شیطان در قالب یک مار حیله‌گر و ظاهراً زیبا وسوسه شده بود، از میوه گرفت و خورد و مقداری نیز به شوهرش داد. او به جای اطاعت از خدا، تصمیم گرفت به همسرش گوش دهد. شیطان – به عنوان لوسیفر، بالاترین موجودات خلق شده توسط خدا – تصمیم گرفته بود علیه خدا شورش کند. (اشعیا ۱۴:۱۲-۱۷ و حزقیال ۲۸:۱۲-۱۹ این را با زبان مجازی بیان می‌کنند.) زن توسط او فریب خورد. آدم فریب نخورد (اول تیموتائوس ۲:۱۴)؛ از این رو رومیان ۵:۱۲-۱۹ او را مسئول ورود گناه به جهان می‌داند که با خود داوری و مرگ را به همراه آورد.
انسان در اولین آزمایشی که خدا به او داد شکست خورد، و در هر آزمایش بعدی نیز به شکست ادامه داده است. اما خدا در حکمت و فیض شگفت‌انگیز خود، چیزی بهتر از یک زندگی سعادتمندانه و بی‌گناه در یک باغ زیبا برای بشر در نظر گرفته بود. برای تحقق هدف خود، پسر محبوب و یگانه خود را به این جهان نفرین شده از گناه فرستاد تا بر روی صلیب برای ما که به طور جدایی‌ناپذیری گمراه و بی‌کس بودیم، بمیرد. خداوند عیسی نه تنها در زندگی و مرگ خود کاملاً تابع اراده خدا بود، بلکه خدا را در اینجا که ما اینقدر از او نافرمانی و بی‌احترامی کرده بودیم، جلال داد.
در نتیجه، خدا اکنون زندگی ابدی را به هر کسی که او را به عنوان نجات‌دهنده و خداوند می‌پذیرد، ارائه می‌دهد. پس به جای زیر سؤال بردن راه‌های خدا، بیایید با پولس همراه شویم و بگوییم: «آه، عمق غنای حکمت و معرفت خدا! داوری‌های او چقدر غیرقابل جستجو و راه‌های او غیرقابل درک است!» (رومیان ۱۱:۳۳).
پرسش: چرا خدا اجازه درد و بیماری را می‌دهد؟
پاسخ:
همه ما در مقطعی از زندگی درد و بیماری را تجربه می‌کنیم. درد واکنش سیستم عصبی ما به یک وضعیت غیرعادی است؛ مانند یک زنگ هشدار است. اگر زنگ هشدار کار نکند، ممکن است بدون اینکه بدانیم به خود آسیب برسانیم. بیماری فقدان سلامتی است که اغلب با سیستم ایمنی ضعیف همراه است. بنابراین درد و بیماری واکنش‌های بدن ما به شرایطی است که با آن روبرو هستیم.
درد و بیماری زمانی آغاز شد که آدم و حوا گناه کردند و آنها بخشی از مشکلاتی هستند که در دنیای گناهکار اجتناب‌ناپذیر است (پیدایش ۳:۱۶-۱۹؛ یوحنا ۱۶:۳۳). در واقع، «تمام خلقت تا به امروز مانند دردهای زایمان ناله می‌کند» (رومیان ۸:۲۲ NIV).
ایوب، عادل‌ترین مرد روی زمین در زمان خود، نمونه خوبی برای همسرش و شیطان بود وقتی خدا به او اجازه داد درد و بیماری را تحمل کند (ایوب ۲:۶-۱۰). عیسی تنها کسی است که سابقه قدرت بر درد و بیماری را دارد. او افرادی را که «به بیماری‌های مختلف مبتلا بودند، کسانی که از درد شدید رنج می‌بردند، جن‌زده‌ها، کسانی که تشنج داشتند و فلج‌ها» را شفا داد (متی ۴:۲۴).
خداوند درد و بیماری را اجازه می‌دهد تا ایمانداران را شکل دهد تا بیشتر شبیه او شوند (عبرانیان ۱۲:۵-۱۱). آنها نباید در این زمان‌ها غرغر کنند یا دلسرد شوند (اول قرنتیان ۱۰:۱۰)، بلکه شاد باشند زیرا این امر شخصیت مسیحی را توسعه می‌دهد (یعقوب ۱:۲-۴،۱۲). خدا آنها را از طریق درد و بیماری آموزش می‌دهد تا بر او تکیه کنند و بتوانند کسانی را که رنج می‌برند تسلی دهند (دوم قرنتیان ۱:۳-۹).
راه حل نهایی برای درد و بیماری به رابطه ما با خدا بستگی دارد، زیرا کسانی که به او اعتماد می‌کنند به بهشت می‌روند که در آنجا درد و بیماری وجود ندارد (لوقا ۱۶:۱۹-۳۱؛ مکاشفه ۲۱:۴). جلال ابدی بهشت بسیار بیشتر از درد و بیماری موقت ایماندار در اینجا بر روی زمین است (رومیان ۸:۱۸؛ دوم قرنتیان ۴:۱۷). با این حال، کسانی که پیشنهاد نجات خدا را نمی‌پذیرند، برای ابدیت رنج خواهند برد.
