«در آغاز، خدا»
همانطور که در عنوان ما می‌بینیم، نقل قولی از پیدایش ۱:۱ (ESV)، واقعاً آغازی برای زمان وجود داشت. قبل از آن نقطه فقط خدا بود؛ هیچ چیز وجود نداشت، حتی زمان! او «خدای ازلی، خالق کرانه‌های زمین» نامیده می‌شود (اشعیا ۴۰:۲۸). ما او را به عنوان تثلیث می‌بینیم: پدر؛ پسر محبوب که «تصویر خدای نادیدنی است... به وسیله او همه چیز آفریده شد، در آسمان و بر زمین، دیدنی و نادیدنی» (کولسیان ۱:۱۵-۱۶)؛ و روح خدا که «بر روی آب‌ها حرکت می‌کرد» (پیدایش ۱:۲)، احتمالاً در خلقت شرکت داشت. از آن زمان، «صفات نادیدنی او، یعنی قدرت ازلی و طبیعت الهی او، به وضوح در چیزهایی که ساخته شده‌اند، درک شده‌اند» (رومیان ۱:۲۰).
خدا آفرید
پیدایش ۱ می‌گوید: «خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید... و خدا گفت: 'بگذارید فضایی در میان آب‌ها باشد'... خدا آن فضا را آسمان نامید» (آیات ۱، ۶، ۸). در واقع سه آسمان وجود دارد (دوم قرنتیان ۱۲:۲):
- آسمان جوی که ما آن را «آسمان» می‌نامیم، شامل هوایی که تنفس می‌کنیم و ابرهایی که می‌بینیم.
- آسمان ستارگان که ستارگان در آن هستند و ما آن را «فضا» می‌نامیم.
- آسمانی که خدا در آن است و در آغاز بود.
آسمانی که خدا در آن است
این مکان محدودی ندارد. خدا همه‌جا حاضر است؛ او در همه جاست! مزمورنویس نوشت: «به کجا از روح تو بروم؟ یا از حضور تو به کجا فرار کنم؟ اگر به آسمان صعود کنم، تو آنجا هستی! اگر بستر خود را در شیول بسازم، تو آنجا هستی! اگر بال‌های صبح را بگیرم و در دورترین نقاط دریا ساکن شوم، حتی در آنجا دست تو مرا هدایت خواهد کرد و دست راست تو مرا نگاه خواهد داشت» (مزمور ۱۳۹:۷-۱۰).
این آسمان یک مکان مادی نیست. این یک مکان روحانی است که خداوند ما برای ما آماده کرده است تا بتوانیم جایی باشیم که او هست (یوحنا ۱۴:۲-۳). ما اکنون بدن‌های طبیعی داریم؛ در آنجا بدن‌های روحانی خواهیم داشت (اول قرنتیان ۱۵:۴۴). «همانطور که تصویر مرد خاکی را حمل کرده‌ایم، تصویر مرد آسمانی را نیز حمل خواهیم کرد» (آیه ۴۹). «ما مانند او خواهیم بود» (اول یوحنا ۳:۲) – مانند عیسی، نجات‌دهنده ما.
در این آسمان – خانه پدر – مکانی برای ایمانداران هر دوره در «اتاق‌های بسیار» آن خواهد بود (یوحنا ۱۴:۲). در دوره ما ایمانداران یک وحدت را تشکیل می‌دهند: کلیسا. خداوند در یوحنا ۱۷:۲۱ دعا کرد که ما ایمانداران «همه یک باشند، همانطور که تو، پدر، در من هستی و من در تو.»
ایمانداران نباید از مرگ بترسند
«خدا به ما حیات جاودان داد، و این حیات در پسر اوست» (اول یوحنا ۵:۱۱). پسر او جسم و خون گرفت تا «از طریق مرگ... کسی را که قدرت مرگ را دارد، یعنی شیطان را نابود کند، و همه کسانی را که از ترس مرگ در طول زندگی خود برده بودند، آزاد کند» (عبرانیان ۲:۱۴-۱۵).
اندرو موری (۱۸۲۸-۱۹۱۷) نوشت: «مرگ قدرت خود را از طریق قانون داشت... در عهد عتیق، حیات و جاودانگی هنوز به نور آورده نشده بود.» اما مزمورنویس، با بینشی که از روح‌القدس دریافت کرده بود، نوشت: «خدا جان مرا از قدرت شیول [قبر] بازخرید خواهد کرد، زیرا او مرا خواهد پذیرفت» (مزمور ۴۹:۱۵).
«قانون تا آمدن مسیح نگهبان ما بود، تا ما با ایمان عادل شمرده شویم،» و اکنون می‌توان اعلام کرد، «دیگر برده نیست، بلکه پسر است، و اگر پسر است، پس وارث از طریق خداست» (غلاطیان ۳:۲۴، ۴:۷). اول قرنتیان ۱۵:۵۴ اضافه می‌کند: «مرگ در پیروزی بلعیده شده است.» آیات بعدی به ما می‌گویند که ما از طریق خداوند عیسی مسیح پیروزمندانه برخیزانده خواهیم شد. این حقایق باید امروز بر زندگی ما تأثیر بگذارند!
کلیسا به صورت مجازی همسر پسر است
زن و شوهر به صورت مجازی «یک جسم» هستند (پیدایش ۲:۲۴)، و به همین ترتیب خداوند و کلیسا یک وحدت را تشکیل می‌دهند – داماد و «عروس، همسر بره» (مکاشفه ۲۱:۹). به عنوان همسر پسر، ما اکنون رنج را تحمل می‌کنیم؛ اما اگر رنج را تحمل کنیم، با او سلطنت خواهیم کرد (دوم تیموتائوس ۲:۸-۱۲ را در نظر بگیرید). این سلطنت در طول هزاره – زمانی شگفت‌انگیز که «اژدها، آن مار باستانی، که ابلیس و شیطان است [برای هزار سال بسته خواهد شد]» (مکاشفه ۲۰:۲) – اتفاق خواهد افتاد. این سلطنت پادشاهی پیش‌بینی شده آسمان را تشکیل خواهد داد.
سپس، پس از مدتی کوتاه، شورشی رخ خواهد داد، و بی‌باوران تمام دوران‌ها با «مرگ دوم» روبرو خواهند شد (آیه ۱۴). با این حال، ایمانداران هر دوره با خدا در «محل سکونت» او حاضر خواهند بود (۲۱:۳). «دیگر هیچ چیز لعنت شده‌ای نخواهد بود، بلکه تخت خدا و بره در آن خواهد بود، و خادمان او او را پرستش خواهند کرد. آنها چهره او را خواهند دید، و نام او بر پیشانی‌هایشان خواهد بود... و آنها تا ابدالآباد سلطنت خواهند کرد» (مکاشفه ۲۲:۳-۵). اما مسیح، «تصویر خدای نادیدنی، نخست‌زاده تمام خلقت... به وسیله [او] همه چیز آفریده شد،» «الف و ی، اول و آخر، آغاز و پایان» است (کولسیان ۱:۱۵-۱۶؛ مکاشفه ۲۲:۱۳).
آواز سلیمان آواز سلیمان را می‌توان به صورت مجازی از رابطه بین داماد و عروس در نظر گرفت. در این معنا او خواهد گفت: «او مرا به خانه ضیافت آورد، و پرچم او بر من محبت بود» (آواز سلیمان ۲:۴). چقدر این حتی اکنون نیز درست است! با خطاب به خداوند، همانطور که در مزمور ۱۶:۱۱ ثبت شده است، فریاد می‌زنیم: «در حضور تو کمال شادی است؛ در دست راست تو لذت‌ها تا ابدالآباد است!»
«پایان همه چیز»
همانطور که در اول پطرس ۴:۷ می‌خوانیم، جهان مادی که در آن زندگی می‌کنیم برای همیشه دوام نخواهد آورد. «آسمان‌ها و زمینی که اکنون وجود دارند، برای آتش ذخیره شده‌اند، و تا روز داوری و نابودی بی‌دینان نگهداری می‌شوند» (دوم پطرس ۳:۷). «روز خداوند مانند دزد خواهد آمد، و سپس آسمان‌ها با غرش از بین خواهند رفت، و اجرام آسمانی سوخته و حل خواهند شد، و زمین و کارهایی که بر آن انجام شده است، آشکار خواهند شد» (آیه ۱۰)، یا «سوخته خواهند شد» (JND). سپس رسول در آیه ۱۱ (ESV) پرسید: «از آنجا که همه چیز اینگونه حل خواهد شد، ما باید چه نوع افرادی در زندگی‌های تقدس و خداپرستی باشیم؟»
«بنابراین خویشتن‌دار و هوشیار باشید... یکدیگر را با جدیت دوست داشته باشید... مهمان‌نوازی کنید... همانطور که هر یک هدیه‌ای دریافت کرده‌اید، از آن برای خدمت به یکدیگر استفاده کنید، به عنوان خادمان خوب فیض متنوع خدا: هر که سخن می‌گوید، مانند کسی که کلام خدا را می‌گوید، هر که خدمت می‌کند، مانند کسی که با قدرتی که خدا می‌دهد خدمت می‌کند – تا در همه چیز خدا از طریق عیسی مسیح جلال یابد. جلال و سلطنت تا ابدالآباد از آن اوست. آمین» (اول پطرس ۴:۷-۱۱).
پایان‌نوشت
- «مقدس‌ترین از همه – شرحی بر کتاب عبرانیان.»
