«تو او را که ذهنش بر تو متمرکز است، در آرامش کامل نگاه خواهی داشت: زیرا او به تو توکل دارد. تا ابد به خداوند توکل کنید: زیرا در خداوند یهوه، صخره اعصار است» (اشعیا ۲۶:۳-۴).
اینکه ما در روزهای پرفشار زندگی کرده‌ایم و هنوز هم زندگی می‌کنیم، بیش از حد آشکار است. در وطن مشکلات وجود دارد، در زندگی تجاری، در زندگی صنعتی، در زندگی حرفه‌ای، در واقع در هر بخش. در بسیاری از خانه‌ها اضطراب وجود دارد. دشواری تأمین معاش. ابر بیماری؛ دل‌شکستگی از دست دادن عزیزان؛ بار آزمایشات خانگی که فقط برای مبتلایان و برای خدا معلوم است.
در حالی که اوضاع ممکن است بدترین حالت در حافظه زنده باشد، و هر یک از ما به طور طبیعی فکر می‌کنیم که مورد ما بی‌نظیر است، اما با مراجعه به کتب مقدس، می‌یابیم که در تمام اعصار، رنج سهم مردم خدا بوده است.
همانطور که ذهن خود را به تاریخ عهد عتیق بازمی‌گردانیم، نام‌های زیادی به ذهنمان می‌رسد. چه گزارشی در عبرانیان ۱۱:۳۶-۳۸ از جنگجویان بی‌نام و ناشناس، مردان و زنانی که «مانند ما احساسات مشابهی داشتند» (یعقوب ۵:۱۷) داریم؛ که زندگی‌شان با رنج‌های ناگفتنی که به مرگ‌های بی‌رحمانه ختم می‌شد، مشخص شده بود. به یاد می‌آوریم که خداوند عیسی به شاگردانش گفت: «در دنیا سختی خواهید داشت» (یوحنا ۱۶:۳۳). ما در مورد رنج‌های پولس می‌خوانیم که در ۲ قرنتیان ۱۱:۲۳-۲۸ خلاصه شده است و آنچه او در مورد همه اینها در ۲ قرنتیان ۴:۱۶-۱۸ می‌گوید.
برخی از خوانندگان ممکن است بگویند: «اینها همه خوب است، اما دانستن اینکه دیگران رنج کشیده‌اند، بار من را سبک نمی‌کند، غم من را کاهش نمی‌دهد، و آزمایش من را آسان‌تر نمی‌کند.» این فوراً پذیرفته می‌شود. با این حال، به ما کمک می‌کند تا بیاموزیم که آنها در چه کسی منبعی بی‌نقص یافتند و به چه وسیله‌ای پایدار ماندند. این ما را به متن ما می‌رساند، و ما با محبت از هم‌ایمانان طوفان‌زده خود دعوت می‌کنیم که هر کلمه را بسنجند. آیا اجازه داریم آن را همانطور که در ترجمه بسیار عالی جی. ان. داربی ارائه شده است، بازتولید کنیم:
«تو ذهنی را که بر تو متمرکز است، در آرامش کامل نگاه خواهی داشت، زیرا او به تو اعتماد دارد. تا ابد به یهوه اعتماد کنید؛ زیرا در یاه، یهوه، صخره اعصار است.»
ذهنی که بر خدا متمرکز است
توجه کنید! ذهنی که بر آزمایش رنج متمرکز نیست؛ نه بر آنچه می‌توانست باشد، نه بر علل ثانویه به هیچ وجه؛ بلکه بر خدا متمرکز است، آن شخص، ذهن او، خودش، توسط خدا در آرامش کامل نگاه داشته خواهد شد. چرا؟ چون نگران است؟ نه. چون هیجان‌زده و هیستریک می‌شود؟ نه. چون خود را تنها حبس می‌کند، از همنشینی برادرانش دوری می‌کند و مشکلاتش را در خود نگه می‌دارد؟ نه. پس چه؟ چون «او به تو اعتماد دارد.» فرهنگ لغت می‌گوید، اعتماد کردن یعنی «کاملاً اعتماد کردن: به کسی سپردن: به کسی تکیه کردن.»»
بگو، برادر یا خواهر عزیز، آیا فکر می‌کنی خدا کسی است که می‌توانی «کاملاً به او اعتماد کنی؟» کسی که می‌توانی به او تکیه کنی؟ آیا بار تو آنقدر سنگین است، آزمایش تو آنقدر بزرگ است که احساس می‌کنی نمی‌توانی «تمام ماجرا را به او بسپاری؟» ما مطمئنیم که می‌دانیم شما در حین خواندن سؤالات ما به صورت ذهنی پاسخ می‌دهید، بنابراین به نصیحت دلگرم‌کننده می‌پردازیم: «تا ابد به یهوه اعتماد کنید.» در همه حال، تحت هر شرایطی، وقتی ابرها تاریک و تهدیدآمیز هستند؛ وقتی بار تقریباً بیش از حد به نظر می‌رسد؛ وقتی درد تقریباً غیرقابل تحمل است؛ وقتی در چشم‌انداز حتی یک پرتو آفتاب به نظر نمی‌رسد؛ وقتی تحت فشار احساس تنهایی وصف‌ناپذیری هستید؛ «تا ابد به یهوه اعتماد کنید.» چه چیزی خواهید یافت؟ دقیقاً همان چیزی که میلیون‌ها قدیس در طول اعصار یافته‌اند، و بی‌شمار قدیس در سفر آسمانی و خانگی خود اکنون می‌یابند؛ که در یاه، یهوه، صخره اعصار است. خدای خودکفا، خدای حافظ عهد: آیا می‌توانی به او اعتماد کنی، فکر می‌کنی؟ آیا او هرگز تو را ناامید کرده است؟ آیا او هرگز تو را ناامید خواهد کرد؟ آیا او هرگز می‌توانست تو را ناامید کند؟ نه! نه! نه! هر خواننده‌ای پاسخ می‌دهد. پس به او اعتماد کن. کسی می‌گوید: «با این حال باید اعتراف کنم که گاهی می‌لرزم، نمی‌توانم جلوی آن را بگیرم.» ممکن است چنین باشد، و او می‌داند، او می‌فهمد، «زیرا او ساختار ما را می‌شناسد؛ او به یاد می‌آورد که ما خاک هستیم» (مزامیر ۱۰۳:۱۴).
صخره اعصار
با این حال، در او «صخره اعصار» است، و آن صخره هرگز نمی‌لرزد. نیروهای جهنم به آن صخره حمله کرده‌اند، قدرت‌های تاریکی خود را بر آن صرف کرده‌اند؛ و هنوز هم بی‌تزلزل و غیرقابل تزلزل باقی مانده است، و آنجا، درست آنجا، می‌توانی آرام بگیری، «زیرا در یاه، یهوه، صخره اعصار است.» ما دوباره توجه شما را به آنچه خداوند عیسی به شاگردانش گفت، هنگامی که غم بر آنها سنگینی می‌کرد، جلب می‌کنیم:
این چیزها را به شما گفتم تا در من آرامش داشته باشید. در دنیا سختی خواهید داشت: اما شاد باشید؛ من بر دنیا غلبه کرده‌ام (یوحنا ۱۶:۳۳).
شاد باشید
همانطور که او در آن شب تاریک انجام داد، همانطور که این سطور را می‌خوانید، او به قلب آشفته شما آرامش می‌بخشد. آرامش نه در خودتان، نه در برنامه‌هایتان، نه در انرژی بی‌قرار شما، بلکه آرامش در خودش، و تنها در خودش. سپس به روش مهربانانه، لطیف، دلسوزانه و بی‌نظیر خود، به شما می‌گوید: «شاد باشید!» آه، چه لذت بی‌نظیری است آمدن او به سوی ما به صورت فردی، تلاش برای پاک کردن اشک از چشمانمان، برداشتن بار از روحمان، و ریختن عشقش به قلبمان؛ همانطور که در گوشمان زمزمه می‌کند: «شاد باشید!» ما اینگونه می‌نویسیم، به رهبری خداوند، زیرا بسیاری را در موارد مشابه با آنچه توصیف کردیم ملاقات می‌کنیم، و مطمئنیم که در میان خوانندگان «حقیقت کتاب مقدس» بسیاری دیگر نیز وجود دارند. به چنین کسانی، به نام خداوند، کلمات متن خود را منتقل می‌کنیم: «تا ابد به یهوه اعتماد کنید،» و کلمات خداوند به «خاصان خود»: «شاد باشید.» بیایید زانو بزنیم و برای آنها از او تشکر کنیم، بیایید آنها را مستقیماً به خودمان بگیریم؛ و سپس با طنین ایمانی الهی، یقین، و واقعیت، بیایید بخوانیم؛
ما انتظار فردایی روشن داریم؛ همه چیز خوب خواهد شد.
ایمان می‌تواند در روزهای غم بخواند، همه چیز، همه چیز خوب است.
بر عشق پدرمان تکیه می‌کنیم، عیسی هر نیازی را برآورده می‌کند؛
چه در زندگی، چه در مرگ، همه چیز باید خوب باشد.
»
