نبوت اشعیا شامل بیش از ۸۰ ارجاع به نجات، رهایی و تبرئه است. او همچنین در مورد نجات یافتن از مجازات، قدرت و حضور گناه تمایز قائل می‌شود. این ۲۶ فصل به بخشش و بازسازی اسرائیلِ بی‌حرمت‌شده و مظلوم می‌پردازند. آنها همچنین از نجات برای غیریهودیان سخن می‌گویند.
نجار به عنوان پسر خدا، مُهرهای عهد عتیق را شکست و پرده‌ای را که جلال خدا را از چشمان انسان پنهان کرده بود، برداشت. او پدر خود را در خود آشکار کرد و به فیلیپ گفت: «هر که مرا دیده، پدرِ پدر را دیده است» (یوحنا ۱۴:۹).
زندگی پولس با پیامش مطابقت داشت؛ او به طور مداوم زندگی می‌کرد و ریاکار نبود. پولس به تسالونیکیان رفتار خود را در زمانی که با آنها بود یادآوری کرد. پولس این کار را برای دفاع از خود در برابر انتقاداتی که مخالفانش پس از ترک تسالونیکی مطرح کرده بودند، انجام داد. بیایید بیشتر در مورد نمونه‌ای که پولس ارائه داد، بیاموزیم.
پولس یک مبلغ بود که کلیساهایی را در اطراف دریای مدیترانه تأسیس کرد. دومین سفر تبلیغی او او را به یونان، که آن زمان به مقدونیه و آخایا معروف بود، برد. او تیموتاوس را فرستاد تا از ایمانداران تسالونیکی خبر بگیرد (اول تسالونیکیان ۲: ۱۷-۳: ۳) در حالی که او به قرنتس رفت.
مزامیر فصح همگی ستایش خدا هستند، اما ۱۱۳ و ۱۱۷ با فراخوانی خاص هم «خادمان» فردی و سپس «همه ملت‌ها» برای ستایش خداوند آغاز می‌شوند. در این مزامیر، ما ستایش واقعی او را در چیزهایی مانند جلال دادن او به خاطر
یک قاتل محکوم ممکن است به جرم خود اعتراف کند و طلب بخشش کند، در حالی که فردی که خودخواهانه زندگی کرده است، ممکن است خدا را نفرین کند. برخی که خدا را در زندگی خود رد کرده‌اند، با ترس فریاد می‌زنند، زیرا تاریکی ابدیت در برابر آنها نمایان می‌شود. آخرین چیزی که یک شخص می‌گوید یا انجام می‌دهد، اغلب برای آیندگان حفظ می‌شود.
خداوند حبابی کوچک و شکننده آفرید که آن را زمان نامید و آن را در وسعت ابدیت به جریان انداخت. او مرد و زنی را در آن حباب آفرید و آنها از اوقات عالی و گفتگوهای هیجان‌انگیز لذت بردند. درون حباب کوچکشان، خداوند محیطی ایده‌آل آفرید، بهشتی که با هر لذت و آسایش قابل تصوری فراهم شده بود.
آدم و حوا در اوایل سفر پیدایش، از طریق فریب زن و نافرمانی مرد، جهان در گناه فرو رفت. خدا انسان را در محیطی شگفت‌انگیز، باغ عدن، قرار داده بود و تمام نیازهای او را برآورده می‌کرد. او همنشینی تمام حیواناتی را داشت که افتخار نام‌گذاری آنها را داشت
سفر پیدایش اغلب به عنوان بذرنامه کتاب مقدس توصیف شده است. بسیاری از به اصطلاح محققان امروزه آن را به عنوان کتابی از اسطوره‌ها رد می‌کنند. اگر ما نتوانیم سفر پیدایش را به معنای واقعی کلمه بخوانیم، در عهد جدید با انواع مشکلات روبرو می‌شویم. خداوند ما عیسی مسیح به وضوح سفر پیدایش را به عنوان تاریخ واقعی درک می‌کرد، و گفتار طولانی پولس در مورد پیام انجیل در رومیان نیز به خواندن واقعی سفر پیدایش بستگی دارد.
هدیه شفا در کلیسای اولیه آشکار بود (اول قرنتیان ۱۲: ۹، ۲۸، ۳۰)، و هنگامی که جمعیت در اطراف پطرس، استفان، فیلیپ، پولس و برنابا جمع می‌شدند، بیماران شفا می‌یافتند. حتی وقتی سایه پطرس و دستمال یا پیش‌بند پولس به آنها می‌خورد، شفا می‌یافتند.
پیوند نزدیک بین کلیسا و دولت مسیحیت را محترم‌تر، ثروتمندتر و از نظر سیاسی قدرتمندتر ساخت. توالی شوراهای کلیسا گواه مبارزه با بدعت است. اما مشکلات جدی در کلیساهای اولیه مسیحی نیز وجود داشت. کتاب اعمال رسولان و عناصر اصلاحی در رساله‌های رسولی نشان می‌دهد که این کلیساها نیز لحظات دشواری را پشت سر گذاشتند.
این پیشنهاد به دلیل کار تمام‌شده خداوند عیسی بر روی صلیب جلجتا (Jn. 19:30) در دسترس است، جایی که او گناهان همه کسانی را که به او اعتماد می‌کنند، بر دوش کشید. شواهدی که نشان می‌دهد کار او خدا را راضی کرده است، در رستاخیز و سرافرازی مسیح اعلام شده است.
مردی جوان پذیرش عیسی را به تأخیر می‌اندازد، با این باور که وقت زیادی دارد، اما به طرز غم‌انگیزی وقتش تمام می‌شود. این داستان علیه به تعویق انداختن نجات هشدار می‌دهد.
