چه امیدی در عیسی مسیح، خداوند ما داریم! نه تنها همه چیز را در او داریم، بلکه فراتر از آن، او سهم ابدی ما نیز هست! بله، ما همیشه با خداوند خواهیم بود، و «ما مانند او خواهیم بود، زیرا او را همانطور که هست خواهیم دید» (اول یوحنا 3:2)! و در حالی که منتظر آن لحظه شگفت‌انگیز هستیم که سرانجام صدای آشنای او را می‌شنویم که ما را به سوی خود می‌خواند، چه شادی است که بدانیم در او به تمام منابع فیض برای رفع تمام نیازهایمان دسترسی داریم، به ویژه هنگام مواجهه با سختی‌ها و زمان‌های دشوار.
از این رو، می‌توانیم در سختی‌ها صبور باشیم. با وجود زمان‌های دشواری که در آن زندگی می‌کنیم، می‌دانیم که برنامه بعدی خدا چیست. اول، خداوند عیسی خود خواهد آمد تا ما را به حضور خود ببرد. سپس، هفت سال سختی خواهد بود. ما نمی‌ترسیم و نامطمئن نیستیم وقتی همه آنچه را که در این دنیا اتفاق می‌افتد می‌بینیم. همه چیز به سرعت در حال حرکت است، درست مطابق با پیشگویی‌های کتاب مقدس که به زودی به تاریخ تبدیل خواهند شد. سپس، تجلی باشکوه، مرئی و عمومی خدای بزرگ و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح خواهد بود تا سلطنت هزار ساله عدالت خود را بر زمین آغاز کند.
در این میان، ما یک منبع بسیار مهم داریم که باید در آن ثابت‌قدم بمانیم: دعا. هرچه شب تاریک‌تر و سردتر باشد، بیشتر در معرض خطر خواب‌آلودگی قرار می‌گیریم. این همان چیزی است که برای شاگردان در جتسیمانی اتفاق افتاد. خداوند آمد و آنها را در حال خواب یافت. او به پطرس گفت: «چه! نتوانستید یک ساعت با من بیدار بمانید؟ بیدار باشید و دعا کنید، مبادا به وسوسه بیفتید. روح واقعاً مشتاق است، اما جسم ضعیف است» (متی 26:40-41). به همین دلیل، برای اینکه با وفاداری و پیروزمندانه ادامه دهیم تا زمانی که فریاد جمع شدن را بشنویم، باید «با جدیت در دعا ادامه دهیم، در آن با شکرگزاری هوشیار باشیم» (کولسیان 4:2).
بیایید با شادی در امید به بالا نگاه کنیم و در دعا ثابت‌قدم بمانیم، زیرا خداوند با پاداش خود می‌آید!
