یادآوری
پیش از این، پولس رفتار خود را در زمانی که با تسالونیکیان بود به آنها یادآوری کرد: «شما می‌دانید که ما چگونه به خاطر شما در میان شما زندگی کردیم» (اول تسالونیکیان ۱:۵). زندگی او با پیامش مطابقت داشت؛ او به طور مداوم زندگی می‌کرد و ریاکار نبود. بیایید در مورد نمونه‌ای که پولس، سیلاس و تیموتاوس ارائه دادند بیشتر بیاموزیم.
پولس به آنها یادآوری کرد که چگونه انجیل را به آنها رساند و از آنها خواست که حافظه خود را با سه عبارت بررسی کنند: «شما می‌دانید» (۲:۱،۵،۱۱)؛ «شما به یاد دارید» (۲:۹) و «شما شاهد هستید» (۲:۱۰). پولس این کار را برای دفاع از خود در برابر انتقاداتی که مخالفانش پس از ترک تسالونیکی مطرح کرده بودند، انجام داد. آنها او را به چیزهایی مانند بدعت، انگیزه‌های ناپاک، حیله‌گری، چاپلوسی و طمع متهم کرده بودند – نه از نوع شخصی که باید از او تقلید کرد. آنها به پیام‌رسان به گونه‌ای حمله کردند که پیام را نیز بی‌اعتبار کرد. پولس با دفاع از شخصیت خود، از انجیل نیز دفاع کرد. خدا از این حادثه استفاده کرد تا توصیفی مکتوب از نمونه‌ای که تسالونیکیان از آن تقلید کردند، و ما نیز باید از آن تقلید کنیم، ارائه دهد.
جسارت پولس
«زیرا خود شما ای برادران می‌دانید که آمدن ما نزد شما بی‌ثمر نبود. بلکه با وجود اینکه پیش از آن در فیلیپی رنج کشیده و مورد اهانت قرار گرفته بودیم، چنانکه خودتان می‌دانید، با کمک خدای خود جرأت کردیم تا با وجود مخالفت شدید، انجیل او را به شما بگوییم» (اول تسالونیکیان ۲:۱-۲ NIV).
بازدید آنها از تسالونیکی مؤثر بود، زیرا در زندگی کسانی که از بت‌پرستی بت‌پرستانه به سوی خدا روی آوردند و یک جماعت مسیحی تشکیل دادند، تغییر ریشه‌ای ایجاد شده بود.
قبل از اینکه پولس به تسالونیکی بیاید، او و سیلاس در فیلیپی بودند و در آنجا یک دختر برده جن‌زده را شفا دادند. وقتی صاحبان دختر متوجه شدند که دیگر نمی‌توانند از او برای کسب درآمد از طریق فال‌گیری استفاده کنند، پولس و سیلاس را دستگیر کردند، لباس‌هایشان را از تنشان درآوردند، به شدت شلاق زدند و به زندان انداختند (اعمال ۱۶:۳۷). پولس و سیلاس در فیلیپی رنج کشیدند، اما تسلیم نشدند. در عوض، آنها به تسالونیکی رفتند و در آنجا خدا به آنها شجاعت داد تا انجیل را در برابر مخالفت‌ها موعظه کنند. رهبران یهودی شورش ایجاد کردند و پولس و سیلاس شهر را ترک کردند. با وجود این مخالفت، پولس مشتاق بود که این حقایق را موعظه کند: که همه گناه کرده‌اند و از خدا جدا شده‌اند؛ که عیسی تنها راه بهشت است؛ و اینکه نجات یک هدیه رایگان از سوی خداست که تنها با ایمان پذیرفته می‌شود (رومیان ۳:۲۳؛ ۶:۲۳).
پولس آنچه را که باور داشت عمل می‌کرد: «زیرا از انجیل شرمنده نیستم، چون قدرت خداست برای نجات هر که ایمان آورد: اول یهودی، سپس یونانی» (رومیان ۱:۱۶). پولس ذاتاً شجاع نبود (اول قرنتیان ۲:۳؛ دوم قرنتیان ۷:۵). او برای مقابله با مخالفت از کجا کمک گرفت؟ «با کمک خدای خود جرأت کردیم تا با وجود مخالفت شدید، انجیل او را به شما بگوییم» (۲:۲).
صداقت پولس
«زیرا درخواست ما نه از خطا یا انگیزه‌های ناپاک سرچشمه می‌گیرد، و نه ما سعی در فریب شما داریم. برعکس، ما به عنوان مردانی سخن می‌گوییم که خدا آنها را تأیید کرده تا انجیل به آنها سپرده شود. ما سعی در خشنود کردن انسان‌ها نداریم، بلکه خدا را خشنود می‌کنیم، که دل‌های ما را می‌آزماید. شما می‌دانید که ما هرگز از چاپلوسی استفاده نکردیم، و نه ماسکی برای پوشاندن طمع به چهره زدیم – خدا شاهد ماست. ما به دنبال حمایت از انسان‌ها نبودیم، نه از شما و نه از هیچ کس دیگر. به عنوان رسولان مسیح می‌توانستیم باری بر دوش شما باشیم» (اول تسالونیکیان ۲:۳-۶).
چرا پولس با وجود عدم محبوبیت انجیل، در موعظه آن به تسالونیکیان پافشاری کرد؟ پولس می‌گوید که این به هیچ یک از سه دلیل ذکر شده توسط مخالفان نبود. اول، پولس یک معلم دروغین نبود. او اعتقاد شخصی خود را ترویج نمی‌کرد، بلکه حقیقت خدا را موعظه می‌کرد. دوم، او مردم را به رفتارهای غیراخلاقی و انجام هر کاری که دوست داشتند تشویق نمی‌کرد. سوم، او شنوندگان خود را با کلمات زیبا فریب نمی‌داد و گمراه نمی‌کرد. کلمه یونانی استفاده شده در اینجا یک طعمه برای صید ماهی را توصیف می‌کند؛ از آن برای هر نوع حیله‌گری برای سود استفاده می‌شد. پولس در قرنتس با همین اتهام حیله‌گری روبرو شد (دوم قرنتیان ۱۲:۱۶).
سپس او گفت که چرا آنها به موعظه ادامه دادند، حتی اگر منجر به مشکل می‌شد: خدا انجیل را به آنها سپرده بود؛ این پیام خدا بود، نه پیام آنها؛ آنها سعی در خشنود کردن مردم نداشتند، بلکه خدا را خشنود می‌کردند؛ آنها می‌دانستند که نظر خدا بیش از نظر دیگران اهمیت دارد. کسی که به دنبال خشنود کردن خداست، تصمیمات خود را بر اساس اصول موجود در کلام او می‌گیرد.
پولس سپس دو دلیل دیگر ارائه شده توسط مخالفان – چاپلوسی و طمع – را رد کرد. آنها هرگز از چاپلوسی برای تأثیرگذاری بر دیگران یا خشنود کردن مردم استفاده نکردند (۲:۴). آنها برای پول موعظه نمی‌کردند، حتی اگر حق حمایت داشتند (اول قرنتیان ۹:۳-۱۴؛ دوم قرنتیان ۱۱:۷-۱۱). سود شخصی هرگز هدف پولس نبود (اعمال ۲۰:۳۳). او گفت که خدا شاهد اوست، زیرا تنها خدا می‌تواند انگیزه‌های ما را بداند. و پولس وعده رفاه نداد.
محبت ملایم پولس
«ما در میان شما مهربان بودیم، مانند مادری که از فرزندان کوچک خود مراقبت می‌کند. ما شما را آنقدر دوست داشتیم که نه تنها انجیل خدا، بلکه زندگی خود را نیز با شما به اشتراک گذاشتیم» (اول تسالونیکیان ۲:۷-۸).
پولس پس از رسیدگی به اتهامات علیه خود، اطلاعات بیشتری در مورد رفتار آنها در تسالونیکی ارائه داد. تیم پولس مانند مادری شیرده که از فرزندانش مراقبت می‌کند، رفتار می‌کردند. آنها مهربان، محافظ و دوست‌داشتنی بودند. همانطور که یک مادر منافع نوزاد خود را بر منافع خود مقدم می‌دارد، آنها نیز منافع تسالونیکیان را بر منافع خود مقدم می‌داشتند. همانطور که یک مادر شب و روز برای نوزاد خود انرژی صرف می‌کند، آنها نیز زمان و انرژی خود را صرف شبانی تسالونیکیان می‌کردند. آنها به تک تک آنها اهمیت می‌دادند. چه تضادی با اتهامات دروغین!
کار سخت پولس
«مطمئناً شما ای برادران، زحمت و مشقت ما را به یاد دارید؛ ما شب و روز کار می‌کردیم تا در حالی که انجیل خدا را به شما موعظه می‌کردیم، باری بر دوش کسی نباشیم» (اول تسالونیکیان ۲:۹).
پولس یک کارگر سخت‌کوش بود، یک چادردوز به حرفه. او می‌توانست به حمایت دیگران تکیه کند، اما برای پرداخت هزینه‌های خود کار می‌کرد و به آنها وابسته نبود. وقتی او موعظه، تعلیم و شبانی ایمانداران جدید را انجام نمی‌داد، چادر می‌ساخت و تعمیر می‌کرد.
در نامه دوم خود به تسالونیکی نوشت: «وقتی با شما بودیم بیکار نبودیم، و غذای کسی را بدون پرداخت هزینه آن نخوردیم. برعکس، شب و روز کار می‌کردیم... تا باری بر دوش هیچ یک از شما نباشیم. ما این کار را... انجام دادیم تا خود را الگویی برای شما قرار دهیم تا از آن تقلید کنید» (دوم تسالونیکیان ۳:۷-۹). او کار می‌کرد تا باری بر دوش فقرا و آزاردیدگان نباشد، و نمی‌خواست به هیچ وجه مانع پیام انجیل شود.
یکپارچگی پولس
«شما شاهد هستید، و خدا نیز، که ما در میان شما که ایمان آوردید، چقدر مقدس، عادل و بی‌عیب بودیم» (اول تسالونیکیان ۲:۱۰).
پولس رفتار آنها را به سه طریق توصیف کرد. اول، آنها «مقدس» بودند – از گناه برای خدا جدا شده بودند. آنها رابطه خوبی با خدا داشتند. دوم، آنها در شخصیت و رفتار «عادل» بودند. به قرنتیان نوشت که اگر نوشیدن شراب یا خوردن گوشت کسی را آزرده کند، او به هیچ یک دست نخواهد زد (اول قرنتیان ۸:۱۳). همچنین، به تیتوس گفت: «در همه چیز با انجام کارهای نیکو، الگویی برای آنها باش» (تیتوس ۲:۷). سوم، آنها نسبت به خدا و مردم «بی‌عیب» بودند. این به معنای بی‌گناهی آنها نیست، بلکه به این معناست که آنها اعتراف کرده بودند و می‌دانستند که «خدا... دل‌ها را می‌آزماید» (۲:۴).
پولس استاندارد بالایی از یکپارچگی را تعیین کرد. این استاندارد زندگی است که ما باید برای آن تلاش کنیم؛ نه یک زندگی ثروتمند، بلکه یک زندگی با یکپارچگی. این الگوی زندگی کسانی است که می‌خواهند خدا را خشنود کنند.
مربیگری پولس
«زیرا شما می‌دانید که ما با هر یک از شما مانند پدری که با فرزندان خود رفتار می‌کند، رفتار کردیم، شما را تشویق، تسلی و ترغیب کردیم تا زندگی‌هایی شایسته خدا داشته باشید، که شما را به ملکوت و جلال خود فرا می‌خواند» (اول تسالونیکیان ۲:۱۱-۱۲).
پولس نه تنها مانند یک مادر مراقبت می‌کرد، بلکه مانند یک پدر نیز مربیگری می‌کرد. در آن فرهنگ، همسر بیشتر پرورش را انجام می‌داد و شوهر مسئول آموزش بود. هدف پولس این بود که آنها «زندگی‌هایی شایسته خدا داشته باشند.» این آموزش، شاگردسازی یک به یک بود: «ما با هر یک از شما رفتار کردیم.» یک پدر که فرزندان خود را مربیگری و آموزش می‌دهد، سه عنصر را شامل می‌شود: «تشویق، تسلی و ترغیب.» شاگردسازی واقعی به زمان و صبر نیاز دارد. برای رشد به بلوغ روحانی، یک مسیحی جدید به تمام این عناصر شاگردسازی نیاز دارد. برای اینکه مربی بداند یک شاگرد به چه چیزی نیاز دارد، باید او را شخصاً بشناسد.
نمونه پولس
ما از پولس چه می‌توانیم بیاموزیم؟ اول، او یک رسول بود. در حالی که ما امروز رسول نداریم، زیرا آنها بنیانگذاران کلیسای مسیحی بودند (افسسیان ۲:۲۰)، ما بزرگان کلیسا را داریم که رهبری را در کلیسای محلی فراهم می‌کنند. دوم، پولس یک واعظ بود، به ویژه برای غیریهودیان. مأموریت گسترش انجیل مسئولیتی برای همه ایمانداران است، به ویژه کسانی که موهبت بشارت دارند. سوم، پولس یک معلم بود که بخش قابل توجهی از عهد جدید را نوشت. بزرگان، واعظان و معلمان می‌توانند از پولس بیاموزند که گفت او خادم کلیسا بود (کولسیان ۱:۲۴-۲۶). او سخت کار کرد تا مردم را به ایمان مسیحی بیاورد و به آنها کمک کند تا در آن رشد کنند.
آیا سبک زندگی ما مردم را به مسیح جذب می‌کند؟ بیایید از نمونه پولس پیروی کنیم و زندگی‌هایی شایسته خدا داشته باشیم. پیام اصلی او انجیل بود. انگیزه او خشنود کردن خدا بود. شیوه زندگی او شجاعت، مهربانی، کار سخت و قدوسیت بود. او به ایمانداران جدید محبت نشان داد. او جسور، صادق، پر از یکپارچگی و یک کارگر سخت‌کوش بود. گفتار و رفتار او جلال را به خدا آورد. تسالونیکیان با تقلید از نمونه پولس، ایمانداران نمونه‌ای شدند. چه ما بزرگان، واعظان، معلمان یا خادمان باشیم، همه می‌توانیم از پولس تقلید کنیم.
