از اوایل دوران مسیحیت، اشعیای نبی، که نامش به معنای «نجات خداوند» است، به عنوان یک مبشر عهد عتیق توصیف شده است. نبوت او شامل بیش از ۸۰ اشاره به نجات، رهایی و تبرئه است. او همچنین در مورد نجات از مجازات، قدرت و حضور گناه تمایز قائل می‌شود. ما توجه خود را بر این سه جنبه که در اشعیا ۴۰-۶۶ دیده می‌شود، متمرکز خواهیم کرد. این ۲۶ فصل به بخشش و بازسازی اسرائیل رسوا و مظلوم می‌پردازند. آنها همچنین از نجات برای غیریهودیان سخن می‌گویند. اما بالاتر از همه، آنها به طور برجسته آمدن نجات‌دهندهٔ ما، مسیح خداوند را پیشگویی می‌کنند.
نجات از مجازات گناه
در حالی که خدا مایل به بخشش گناهکار است، در محکومیت کسانی که به گناه متهم شده‌اند، سازش‌ناپذیر است و به قوم خود می‌گوید که عبادات مذهبی آنها «مانند پارچه‌های کثیف است» (اشعیا ۶۴:۶ KJV). از آنجایی که آنها خود را در چشمان خود درست می‌بینند، خدا به آنها می‌گوید: «گناهان شما بین شما و خدای شما جدایی افکنده است» (۵۹:۲). این بدان معناست که همه مردان و زنان در همه جا بدون ایمان به نجات‌دهنده «همه مانند یک چیز ناپاک هستند» (۶۴:۶). خدا برای بخشش توبه می‌طلبد و اعمال نیک راه حل نیستند. نامزدهای نجات باید ایده‌ها و جاه‌طلبی‌های قدیمی خود را به عنوان نشانه‌ای از صداقت رها کنند. خدا می‌گوید: «شریر راه خود را ترک کند و مرد ناعادل افکار خود را» (۵۵:۷). خدا تسلیم کامل را از گناهکاران می‌طلبد. این یک مسئلهٔ بی‌اهمیت نیست زیرا عواقب آن ابدی است. زیرا خدا مکانی برای مجازات بی‌باوران آماده کرده است که در آن «کرم آنها نخواهد مرد و آتش آنها خاموش نخواهد شد» (۶۶:۲۴).
نجات حاضر و ابدی
نبی همچنین حقیقت دریافت نجات در این زندگی را که با وعدهٔ امنیت ابدی مهر و موم شده است، پیش‌بینی می‌کند – کسانی که با ایمان تبرئه شده‌اند هرگز هلاک نخواهند شد. برای تقویت این موضوع، خدا به هر کسی که پیام اشعیا را باور می‌کند، می‌گوید که او «بر او رحمت خواهد کرد؛ و به خدای ما، زیرا او به فراوانی خواهد بخشید» (۵۵:۷). خدا همچنین نشان می‌دهد که کسانی که ایمان می‌آورند در میان برگزیدگان و مورد لطف او قرار می‌گیرند. این افراد که شامل نجات‌یافتگان قوم برگزیدهٔ خدا هستند، به عنوان «برگزیدگان من» توصیف می‌شوند (۴۵:۴).
در واقع، کسانی که برگزیده شده‌اند هرگز از برگزیدگی خارج نخواهند شد، زیرا خدا خود را به آمرزش ابدی گناهان متعهد کرده است. همانطور که او می‌گوید: «من، آری من، همان کسی هستم که گناهان تو را به خاطر خودم محو می‌کنم و گناهان تو را به یاد نخواهم آورد» (۴۳:۲۵). در این راستا، همچنین توجه داشته باشیم که ضمیر مفرد قدیمی «تو» نشان‌دهندهٔ نجات فردی و شخصی است! زیرا اگر خدا گناهان بسیار ما را برای همیشه فراموش کند، وعدهٔ او به هر روحی که نجات یافته این است که «تو از من فراموش نخواهی شد» (۴۴:۲۱).
به عبارت دیگر، چون ما با شایستگی شخصی نجات نمی‌یابیم، نمی‌توانیم از طریق شکست شخصی هلاک شویم. خدا دوباره تعلیم می‌دهد که نجات یک هدیه است، نه یک پاداش. بنابراین خدا از طریق نبی خود فریاد می‌زند: «ای همهٔ تشنگان، به سوی آب‌ها بیایید، و ای کسی که پول نداری؛ بیا، بخر و بخور؛ آری، بیا، شراب و شیر را بدون پول و بدون قیمت بخر» (۵۵:۱). علاوه بر این، اشعیا تعلیم می‌دهد که کسانی که از طریق ایمان نجات یافته‌اند، مهر روح‌القدس را دریافت کرده‌اند. بنابراین مبشر می‌گوید: «روح خود را بر نسل تو و برکت خود را بر فرزندان تو خواهم ریخت» (۴۴:۳).
برای لذت بردن کامل از این، باید آن را با نصیحت پولس مقایسه کنیم که می‌گوید: «روح‌القدس خدا را غمگین نسازید، که با او برای روز رهایی مهر شده‌اید» (افسسیان ۴:۳۰). در اینجا دوباره می‌بینیم که حتی کسانی که قادر به غمگین کردن خدا هستند، نمی‌توانند نجات ابدی خود را از دست بدهند. بنابراین خدا کسانی را که با ایمان تبرئه شده‌اند، «حفظ‌شدگان» توصیف می‌کند (۴۹:۶). ادعای اینکه حتی اکنون ما برای همیشه از طریق ایمان نجات یافته‌ایم، گستاخی نیست. بلکه گناه کوتاهی است اگر اعتراف نکنیم که با خون بره نجات یافته‌ایم (اشعیا ۵۳:۷،۱۱-۱۲). زیرا خدا به مقدسین خود اطمینان می‌دهد: «من گناهان تو را مانند ابری غلیظ محو کرده‌ام، و مانند ابری، گناهان تو را ... زیرا تو را رهایی بخشیده‌ام» (۴۴:۲۲).
اما اگر نجات برای ما هیچ هزینه‌ای نداشته است، اشعیا ۵۳ نشان می‌دهد که چقدر برای خدا و پسرش هزینه داشته است. شبان نیکوی یوحنا ۱۰:۱۱ همان کسی است که اشعیا درباره‌اش می‌گوید: «او گلهٔ خود را مانند شبان خواهد چرانید: بره‌ها را با بازوی خود جمع خواهد کرد و آنها را در آغوش خود خواهد برد و آنهایی را که شیرده هستند به آرامی هدایت خواهد کرد» (۴۰:۱۱). مسیح این را به گوسفندان خود وعده داده است: «من به آنها حیات ابدی می‌دهم؛ و آنها هرگز هلاک نخواهند شد، و هیچ کس آنها را از دست من نخواهد ربود» (یوحنا ۱۰:۲۸).
نجات از قدرت گناه
کسانی که فکر می‌کنند نجات با ایمان مجوزی برای سرکشی در بیابان گناه است، به شدت گمراه شده‌اند. اولاً، کسانی که به راه‌های قدیمی خود بازمی‌گردند، باید در نظر بگیرند که آیا اصلاً دوباره متولد شده‌اند یا خیر. ثانیاً، شاگردان بی‌وفا جلال‌های بی‌نظیری را در ملکوت ابدی از دست خواهند داد. زیرا در حالی که در وهلهٔ اول اشعیا ۹:۱-۲ مسیح را به عنوان پیشرو با انجیل برای غیریهودیان معرفی می‌کند، اشعیا ۴۹ نشان می‌دهد که کسانی که توسط مسیح فرستاده شده‌اند نیز نوری برای ملت‌های بت‌پرست خواهند شد. بنابراین او فریاد می‌زند: «من تو را نوری برای غیریهودیان نیز خواهم داد، تا نجات من تا انتهای زمین باشی» (اشعیا ۴۹:۶؛ اعمال رسولان ۱۳:۴۷). در حالی که عصر رسولان گذشته است، هر روحی که خداوند را می‌شناسد، موظف است نجات‌دهندهٔ خود را به همه کسانی که گوش می‌دهند، بگوید. بنابراین خدا می‌طلبد: «اعلام کن، تا تبرئه شوی» (۴۳:۲۶). این اصل جوهر متن معروف پولس است که در آن به هر کس دستور داده می‌شود که خداوند عیسی را با دهان خود اعتراف کند، زیرا «با دهان اعتراف برای نجات انجام می‌شود» (رومیان ۱۰:۱۰). با انجام این کار، ما خود را به یک شیوهٔ زندگی جدید نیز متعهد خواهیم کرد. و بنابراین به متنی بازمی‌گردیم که در آن خدا به قوم خود فرمان می‌دهد: «شریر راه خود را ترک کند و مرد ناعادل افکار خود را» (۵۵:۷).
نجات از حضور گناه
ما در دنیایی از آزمایش، رنج و وسوسه زندگی می‌کنیم. اگرچه با ایمان می‌توانیم بر هر شرایطی غلبه کنیم، اما تراژدی‌های فراموش‌نشدنی زخم‌های جسمی و روحی بر جای می‌گذارند. نجات یک گواهی ایمنی در برابر درد، آسیب یا آزار و اذیت نیست. در حالی که ما در راه بهشت هستیم، راه‌های عدالت با لذت‌ها و خوشی‌ها فرش نشده‌اند. ما در دنیایی شریر زندگی می‌کنیم، جایی که روح‌های عادل ما هر روز آزار می‌بینند. و اگرچه ما از این دنیا نیستیم، اما در آن هستیم تا با کسانی که با وجود همه چیز، به آنها احترام می‌گذاریم و دوستشان داریم، در صلح زندگی کنیم.
پس خدا این را از طریق اشعیا به ما می‌گوید: «اینک، من آسمان‌های جدید و زمینی جدید می‌آفرینم، و چیزهای گذشته به یاد نخواهند آمد و به ذهن نخواهند آمد. اما شاد باشید و برای همیشه در آنچه می‌آفرینم شادمانی کنید؛ زیرا، اینک، من اورشلیم را شادمانی و مردم آن را شادی می‌آفرینم» (۶۵:۱۷-۱۸). در شکل نهایی خود این همان چیزی خواهد بود که یوحنا آن را «اورشلیم جدید» می‌نامد (مکاشفه ۲۱:۲). در آن شهر بی‌سایهٔ جاودانگی برگشت‌ناپذیر، جایی برای آخرین دشمن نخواهد بود. «درهٔ سایهٔ مرگ» (مزمور ۲۳:۴) و «تاریکی ... مرگ» (مزمور ۱۰۷:۱۴) در شهر آسمانی که جلال خدا در همه چیز است، وجود نخواهد داشت. اشک‌هایی که از غم‌های دوران پرآشوب ناشی می‌شوند، وجود نخواهند داشت. زیرا همانطور که یوحنا ثبت می‌کند: «آن که بر تخت نشسته بود گفت: «اینک، من همه چیز را نو می‌سازم... بنویس، زیرا این کلمات راست و امین هستند»» (مکاشفه ۲۱:۵).
نجات‌دهنده
در حالی که ما جنبه‌های سه‌گانهٔ نجات را تعریف کرده‌ایم، دومی بدون یک نجات‌دهنده قابل دستیابی نیست. اگر او «نجات‌دهندهٔ جهان» است (یوحنا ۴:۴۲)، پس باید با همه ملت‌ها و مردم به طور مساوی و بدون تبعیض رفتار کند. این بدان معنا نیست که همه جهان نجات خواهند یافت، زیرا پیش‌شرط «هر که ایمان آورد» (یوحنا ۳:۱۶) همیشه برقرار است. بنابراین در اشعیا ۴۲:۱، خداوند نجات‌دهندهٔ جهانی را آشکار می‌کند که همچنین به نفع غیریهودیان نیز عمل خواهد کرد، همانطور که یهودیان و غیریهودیان را بدون تمایز نجات می‌دهد. او همچنین به عنوان نجات‌دهنده‌ای دیده می‌شود که بین طبقات مردم تفاوتی قائل نخواهد شد. زیرا او نه تنها غیریهودیان را نجات خواهد داد (۴۲:۱)، بلکه فقرا و محرومان را نیز که دنیا در حکمت و قدرت خود آنها را تحقیر می‌کند، نجات خواهد داد. این نجات همچنین منجر به این خواهد شد که تمام جهان تحت قدرت و برکت او قرار گیرند، زمانی که او برای هزار سال بر زمین سلطنت کند.
در این راستا، اشعیا ۴۲: ۶-۷ به ویژه شیرین است، زیرا مسیح به عنوان «نوری برای غیریهودیان، برای گشودن چشمان کور، برای بیرون آوردن زندانیان از زندان، و کسانی که در تاریکی نشسته‌اند از زندان» توصیف شده است. و آیا جرأت می‌کنیم از فصل ۵۳ بگذریم وقتی این شخص شگفت‌انگیز را در نظر می‌گیریم که به کمک و نجات ما آمده است؟ این مرد رنج‌ها کیست جز عیسی مسیح، خدای توانا و پسر پدر که در اشعیا ۹:۶ آشکار شده است؟
همچنین، چه کسی جز کسی که از «باکره» متولد شد (اشعیا ۷:۱۴) می‌توانست خدا با ما و برای ما در وضعیت دشوارمان باشد؟ او کسی نیست جز مسیح عیسی، خداوند ما، خدای ما و نجات‌دهندهٔ ما. و چرا او انسان شد، مگر اینکه به عنوان یک انسان بی‌گناه که «گناه همهٔ ما» را بر دوش می‌کشید (۵۳:۶)، مجازات ما را تحمل کند، تا همه کسانی که به او ایمان می‌آورند از «آتش ابدی» (۳۳:۱۴) بگریزند.
پس همان نبی که مسیح را یهوهٔ بر تخت نشسته در اشعیا ۶ دید، او را مرد رنج‌ها که بر صلیب آویزان بود در اشعیا ۵۳ دید. اینها واقعاً حقایق پرجلال هستند که در اشعیا ۵۳ گنجانده شده‌اند و توسط هزاران نفر به صورت موسیقی توسط هندل در اوراتوریوی معروف او «مسیحا» شنیده شده‌اند. اما از نظر روحانی، آیا کسانی که این موسیقی را می‌شناسند واقعاً «نمره» را در مورد مسیح به عنوان نجات‌دهنده می‌دانند؟ دعا کنید که همه به دعوت اشعیا توجه کنند: «خداوند را بجویید تا زمانی که یافت می‌شود، او را بخوانید تا زمانی که نزدیک است» (اشعیا ۵۵:۶).
