همانطور که از اول قرنتیان ۱۲-۱۴ می‌آموزیم، مسیحیان در قرنتس به ویژه به عطایای روحانی زبان‌ها علاقه‌مند بودند. ظاهراً، ایماندارانی که به زبان‌های ناشناخته صحبت می‌کردند، توجه زیادی را به خود جلب می‌کردند. این امر منجر به غرور و جلسات بی‌فایده روحانی شد. فصل ۱۴ در عوض تأکید می‌کند که نیاز بزرگ، بنا کردن یکدیگر از نظر روحانی است: «همه چیز برای بنا شدن انجام شود» (۱۴:۲۶). آیه بالا می‌گوید که ما باید «مشتاقانه بهترین عطایا را آرزو کنیم،» و این در اول قرنتیان ۱۴:۳۹ تکرار و توضیح داده شده است: «مشتاقانه نبوت کنید.» در دوره‌ای قبل از تکمیل عهد جدید، کسی که نبوت می‌کرد «بنا و تشویق و تسلی» (۱۴:۳) را بیان می‌کرد و ذهن خدا را در مورد دکترین و زندگی مسیحی آشکار می‌ساخت. بنابراین، «بهترین عطایا» آنهایی بودند که پیام‌های به موقع و آموزنده از خدا را ارائه می‌دادند که همه می‌توانستند درک کنند. نیاز به خدمت به موقع و کتاب مقدسی برای همین اهداف هنوز هم امروز ادامه دارد.
با این حال، «راه برتری» وجود دارد که باید هنگام در نظر گرفتن عطایای روحانی به یاد داشته باشیم. این راه محبت است، همانطور که اول قرنتیان ۱۳ توضیح می‌دهد. محبت در میان عطایای روحانی ذکر نشده است؛ بلکه، فضای ضروری برای به کارگیری هر یک از آنهاست. یک بخش مشابه در رومیان ۱۲:۶-۸، که تعدادی از عطایای روحانی را نیز تشریح می‌کند، با آیه ۹ دنبال می‌شود: «محبت بدون ریا باشد.»
ما به عنوان مسیحیان، باید به دنبال شناخت عطایای خود باشیم. هنگامی که یعقوب در مورد معلمان روحانی صحبت کرد، از ضمیر «ما» استفاده کرد و نشان داد که می‌دانست خدا می‌خواهد او را در آن ظرفیت به کار گیرد (یعقوب ۳:۱). اما حتی اگر در مورد عطایای خود نامطمئن باشیم، می‌توانیم مستقیماً وارد محبت شویم، زیرا در فضای محبت مسیحی همیشه آرزو خواهیم داشت که به یکدیگر خدمت کنیم.
