مأموریت
قبل از اینکه عیسی به آسمان صعود کند، به پیروان خود دستوراتی داد: «اما وقتی روح‌القدس بر شما نازل شود، قدرت خواهید یافت و در اورشلیم، و در تمام یهودیه و سامره، و تا دورترین نقاط زمین شاهدان من خواهید بود» (اعمال رسولان ۱:۸ NIV). آنها باید شاهدانی می‌بودند که در همه جا به مردم درباره عیسی می‌گفتند. این باید مأموریت ما نیز امروز باشد.
پولس از یک تصویر دیگر استفاده کرد: «پس ما سفیران مسیح هستیم، گویی خدا از طریق ما درخواست خود را می‌کند» (۲ قرنتیان ۵:۲۰). همانطور که یک سفیر کشور خود را در یک سرزمین خارجی نمایندگی می‌کند، ایمانداران نیز باید عیسی را در دنیای ما نمایندگی کنند. ما سفیران مسیح هستیم که برای مأموریتی فرستاده شده‌ایم تا از طرف او صحبت کنیم و کار انجیل را انجام دهیم.
پیام
پیامی که باید به بی‌باوران رسانده شود این است: «با خدا آشتی کنید. خدا او را که گناهی نداشت، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم... اکنون روز نجات است» (۲ قرنتیان ۵:۲۰-۲۱؛ ۶:۲). این یک فعالیت خطرناک است زیرا اغلب به شدت با آن مخالفت می‌شود: وقتی پولس این پیام را موعظه کرد، او را به زندان انداختند (متی ۱۰:۱۷-۲۳؛ لوقا ۱۰:۳؛ افسسیان ۶:۱۹-۲۰). انگیزه پولس برای ادامه دادن به چنین شغل خطرناکی چه بود؟ این عشق مسیح به ما بود که او را مجبور کرد برای خداوند زندگی کند به جای اینکه خود را راضی کند (۲ قرنتیان ۵:۱۴-۱۵).
پیام‌رسان
عیسی برای شاگردانش به پدر دعا کرد: «همانطور که تو مرا به جهان فرستادی، من نیز آنها را به جهان فرستاده‌ام» (یوحنا ۱۷:۱۸). اینکه عیسی به جهان فرستاده شد، شش بار در یوحنا ۱۷ ذکر شده است. خدا عیسی را فرستاد تا عشق خود را به انسان آشکار کند. به همین ترتیب، عیسی پیروان خود را فرستاده است تا عشق خدا را به انسان آشکار کنند. ما باید سفیران خدا باشیم. در تجسم، خدا آسمان را ترک کرد و به جایی آمد که مردم بودند. به همین ترتیب، شاهدان او امروز باید از کلیسای محلی به جایی بروند که مردم هستند، زیرا انجیل عمدتاً از طریق روابط گسترش می‌یابد. «پس چگونه می‌توانند به کسی که به او ایمان نیاورده‌اند، دعا کنند؟ و چگونه می‌توانند به کسی که درباره او نشنیده‌اند، ایمان بیاورند؟ و چگونه می‌توانند بدون اینکه کسی به آنها موعظه کند، بشنوند؟ و چگونه می‌توانند موعظه کنند مگر اینکه فرستاده شوند؟» (رومیان ۱۰:۱۴-۱۵).
مبشران کسانی هستند که عیسی را با دیگران آسان‌تر به اشتراک می‌گذارند؛ این یک هدیه خدادادی است (افسسیان ۴:۸،۱۱). ما باید آنها را بشناسیم و به آنها اجازه دهیم از هدایای خود در جایی که مردم هستند استفاده کنند. بگذارید آنها «کار یک مبشر را انجام دهند» (۲ تیموتائوس ۴:۵). برخی از مبشران عبارتند از: پطرس و یوحنا، که انجیل را به بسیاری از روستاهای سامره بردند (اعمال رسولان ۸:۲۵)؛ پولس و برنابا، که خبر خوش را در لستره و دربه موعظه کردند (اعمال رسولان ۱۴:۷)؛ و پولس، که به کسانی موعظه کرد که هرگز درباره مسیح نشنیده بودند (رومیان ۱۵:۲۰؛ ۱ قرنتیان ۱:۱۷).
شرکا در انجیل
نامه پولس به فیلیپیان رابطه بین یک کلیسای محلی و یک مبلغ را نشان می‌دهد. این نامه مشارکت بین پولس و کلیسای فیلیپی را توصیف می‌کند: «در تمام دعاهایم برای همه شما، همیشه با شادی دعا می‌کنم به خاطر مشارکت شما در انجیل از روز اول تا کنون» (فیلیپیان ۱:۴-۵). آنها یک علاقه مشترک داشتند. پولس آنها را همکار نامید، که نشان می‌دهد مبشران و مبلغان نمی‌توانند تنها کار کنند – آنها به کلیسای محلی نیاز دارند (فیلیپیان ۴:۳). این مشارکت با ارتباط، بازدید، دعا و حمایت عملی تقویت شد.
پولس این نامه را در حالی نوشت که در روم تحت بازداشت خانگی بود (فیلیپیان ۱:۱۳؛ ۴:۲۲). فیلیپیان شنیده بودند که او در زندان است، بنابراین برای او پول فرستادند. اپافرودیت هدیه را به پولس برد و برای کمک به او ماند. در آنجا، او بسیار بیمار شد. وقتی آماده شد تا به کلیسای فیلیپی بازگردد، پولس این نامه را با او فرستاد تا از فیلیپیان به خاطر هدیه‌شان تشکر کند، آنها را تشویق کند و به آنها درباره معلمان دروغین هشدار دهد.
ارتباط
پولس و کلیسای فیلیپی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند. نامه او به آنها اخباری درباره کار او در انجیل داد – چگونه خدا او را قادر ساخت تا به سربازان رومی در زندان شهادت دهد (فیلیپیان ۱:۱۲-۱۸). او همچنین از کار تیموتائوس و اپافرودیت قدردانی کرد (فیلیپیان ۲:۱۹-۳۰). او شور و شوق خود را با آنها به اشتراک گذاشت؛ «زیرا برای من، زندگی مسیح است و مردن سود است» و «من می‌توانم همه چیز را از طریق او که به من قدرت می‌دهد انجام دهم» (فیلیپیان ۱:۲۱؛ ۴:۱۳). زندگی او بر مسیح متمرکز بود؛ او با ایمان زندگی می‌کرد.
پولس از مبارزات آنها آگاه بود. او از اختلاف بین ائودیا و سنتیکه خبر داشت (فیلیپیان ۴:۲-۳). او به اندازه کافی از وضعیت آنها اطلاع داشت تا آنها را در برابر معلمان دروغین هشدار دهد. او مشتاق شنیدن از آنها بود. او و تیموتائوس علاقه واقعی به رفاه آنها داشتند (فیلیپیان ۲:۱-۲۰؛ ۳:۱-۳). بنابراین کلیساهای محلی، مبشران و مبلغان باید به طور منظم از طریق نامه‌ها، تلفن و ایمیل با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.
بازدید
ارتباط رو در رو مؤثرترین است و روابط زمانی رشد می‌کنند که مردم با هم وقت بگذرانند. اپافرودیت از فیلیپی فرستاده شد تا به نیازهای پولس رسیدگی کند؛ او جان خود را برای کمک به پولس به خطر انداخت (فیلیپیان ۴:۱۸؛ ۲:۲۵-۳۰). او مایل بود منافع و سلامتی خود را برای انجیل فدا کند.
می‌خوانیم که پولس تیخیکوس را به افسس و کولسی فرستاد. «تیخیکوس، برادر عزیز و خادم وفادار در خداوند، همه چیز را به شما خواهد گفت، تا شما نیز بدانید که من چگونه هستم و چه می‌کنم. من او را برای همین منظور به سوی شما می‌فرستم... تا شما را تشویق کند» (افسسیان ۶:۲۱-۲۲). «تیخیکوس تمام اخبار مربوط به من را به شما خواهد گفت... من او را برای این منظور خاص به سوی شما می‌فرستم که از اوضاع ما باخبر شوید و او دل‌های شما را تشویق کند... آنها همه چیز را که در اینجا اتفاق می‌افتد به شما خواهند گفت» (کولسیان ۴:۷-۹). پولس همچنین می‌خواست از ایمانداران در تسالونیکی بازدید کند، اما وقتی نتوانست، تیموتائوس را فرستاد تا بازدید کند و اخبار آنها را بیاورد (۱ تسالونیکیان ۲:۱۷؛ ۳:۶). کلیساهای محلی، مبشران و مبلغان باید از یکدیگر بازدید کنند تا اخبار را شخصاً به اشتراک بگذارند.
دعا
پولس می‌دانست که کلیسای فیلیپی برای او دعا می‌کند و او برای آنها دعا می‌کرد (۱:۴،۱۹). او قدرت دعا را می‌دانست و مطمئن بود که از طریق دعاهای آنها از زندان آزاد خواهد شد (فیلیپیان ۱:۱۹). او همچنین آنها را ترغیب کرد که برای همه چیز دعا کنند و نگران نباشند (فیلیپیان ۴:۶). به کلیسای تسالونیکی نوشت: «برای ما دعا کنید تا پیام خداوند به سرعت گسترش یابد و مورد احترام قرار گیرد، همانطور که با شما بود. و دعا کنید که از مردان شریر و بدکار نجات یابیم» (۲ تسالونیکیان ۳:۱-۲).
مسیحیان باید برای مبشران و مبلغان دعا کنند. اول، باید دعا کنیم که خدا تعداد بیشتری از آنها را برانگیزد. عیسی گفت: «محصول فراوان است اما کارگران کم هستند. پس از صاحب محصول بخواهید که کارگران را به مزرعه محصول خود بفرستد» (متی ۹:۳۶-۳۸). عیسی کسی است که باید از او خواست تا مبشران و مبلغان بیشتری شناسایی و فرستاده شوند. دوم، باید برای موفقیت آنها دعا کنیم. پولس برای دعا درخواست کرد تا به او کمک کند انجیل را در زندان موعظه کند: «برای من نیز دعا کنید، تا هرگاه دهانم را باز می‌کنم، کلمات به من داده شود تا بی‌باکانه راز انجیل را آشکار کنم، که من سفیر آن در زنجیر هستم» (افسسیان ۶:۱۹-۲۰). کلیساهای محلی، مبشران و مبلغان باید نیازهای دعایی را به اشتراک بگذارند و برای یکدیگر دعا کنند.
حمایت عملی
پولس از فیلیپیان به خاطر کمک مالی‌شان تشکر کرد. در یک مرحله آنها تنها وسیله حمایت پولس بودند و نیازهای او را بیش از یک بار در تسالونیکی برآورده کردند. چون آنها کار تبشیر و تبلیغ را تأمین مالی می‌کردند، به آنها وعده داده شد که خدا نیازهای آنها را برآورده خواهد کرد (فیلیپیان ۴:۱۴-۱۹).
ما باید ببخشیم زیرا: به برآورده شدن یک نیاز کمک می‌کند (فیلیپیان ۴:۱۴،۱۶)؛ این یک سرمایه‌گذاری در آینده است – مانند ذخیره گنج در آسمان (لوقا ۱۲:۳۳؛ فیلیپیان ۴:۱۷)؛ خدا را خشنود می‌کند، که یک عمل پرستش است (فیلیپیان ۴:۱۸). به کلیسای قرنتس یادآوری شد که سخاوتمندانه به نیازمندان ببخشند (۲ قرنتیان ۸-۹). این به عنوان خدمتی به مقدسین تلقی می‌شد. کلیساهای محلی باید از نیازهای مالی مبشران و مبلغان آگاه باشند و تلاش کنند تا آن نیازها را برآورده کنند.
وحدت و شباهت به مسیح
کلیسای فیلیپی یک الگوی خوب برای هر کلیسای محلی است تا از مبشران و مبلغان حمایت کند. ویژگی‌های چنین کلیسایی، علاوه بر ارتباط، بازدید، دعا و حمایت عملی، چیست؟ مشارکت آنها در انجیل پایدار بود؛ «از روز اول تا کنون» (فیلیپیان ۱:۵)؛ آنها به ایمان وفادار ماندند (فیلیپیان ۱:۶-۷)؛ آشکار بود که خدا در این کلیسا مشغول کار بود (فیلیپیان ۱:۶).
البته، مانند همه انسان‌ها آنها کامل نبودند، و پولس به آنها گفت که چگونه با یکی از مشکلاتشان، اختلاف نظر بین دو زن، برخورد کنند. او به آنها می‌گوید که این یک مشکل خودخواهی بود: «هر کس به منافع خود نگاه می‌کند، نه به منافع عیسی مسیح» (فیلیپیان ۲:۲۱). راه حل این بود که «دیگران را بهتر از خودتان بدانید»، به آنها به همان اندازه که به خودتان اهمیت می‌دهید اهمیت دهید، و مایل به خدمت به آنها باشید (فیلیپیان ۲:۳-۷). به آنها گفته شد که مشکل را حل کنند، با درک اینکه خدا به آنها کمک می‌کند تا مایل و قادر به اطاعت از او باشند (فیلیپیان ۲:۱۲-۱۳). در این مورد از یک شخص ثالث، احتمالاً اپافرودیت، خواسته شد تا کمک کند (فیلیپیان ۴:۳).
پولس تأکید کرد که وحدت، همفکری، دوست داشتن یکدیگر و همکاری با یک هدف مشترک مهم است (فیلیپیان ۱:۲۷؛ ۲:۱-۸). آیا ما با هم کار می‌کنیم؟ آیا به دنبال راه‌هایی برای همکاری هستیم حتی اگر ممکن است اختلاف نظر داشته باشیم؟ آیا بهترین یا بدترین را در مورد مردم فکر می‌کنیم؟ آیا مردم باید برای خشنود کردن ما خود را به آب و آتش بزنند؟ آیا نظرات دیگران را نادیده می‌گیریم؟ کلیساهای محلی به یک دیدگاه مشترک و اهداف مشترک نیاز دارند.
پولس به پنج چیز اشاره می‌کند که می‌تواند به ما کمک کند تا در وحدت گرد هم آییم: آنچه را که دریافت کرده‌اید به یاد آورید؛ تصمیم بگیرید که با هم کار کنید؛ در برابر نگرش‌ها و اعمال خودخواهانه مقاومت کنید؛ دیگران را مهم‌تر از خودتان بدانید؛ و نیازهای دیگران را در نظر بگیرید (فیلیپیان ۲:۱-۴). آنها باید همان نگرش مسیح را داشته باشند، که آسمان را ترک کرد و خادم کامل بر روی زمین شد.
مشارکت
کلیسای محلی باید مسیحیان را تشویق کند تا در هر کجا که زندگی می‌کنند و هر کجا که می‌روند، شاهدان و سفیران مسیح باشند. ما باید دعا کنیم که خدا مبشران و مبلغان بیشتری را برانگیزد و به آنها در گسترش خبر خوش موفقیت دهد. و ما باید با آنها در انجیل مشارکت کنیم از طریق: ارتباط با آنها؛ تبادل بازدیدهای شخصی؛ دعا برای آنها؛ و حمایت از آنها.
از نامه به فیلیپیان می‌بینیم که کلید وحدت و شباهت به مسیح است. ما باید این ویژگی‌ها را در یکدیگر تشویق کنیم. همانطور که پولس نوشت: «نگرش شما باید همانند مسیح عیسی باشد.»
