آیا خداوند تمام بیماری‌های ما را شفا می‌دهد؟
بخش دوم
همه ما هر از گاهی بیماری را تجربه می‌کنیم! نگرش ما در مورد آن چه باید باشد؟ آیا خداوند سلامتی کامل را وعده می‌دهد؟ آیا او همیشه به دعاهای شفا پاسخ خواهد داد؟
شفا در کلیسای اولیه
موهبت شفا در کلیسای اولیه آشکار بود (اول قرنتیان ۱۲: ۹، ۲۸، ۳۰)، و هنگامی که جمعیت در اطراف پطرس، استیفان، فیلیپ، پولس و برنابا جمع می‌شدند، بیماران شفا می‌یافتند. حتی وقتی سایه پطرس و دستمال یا پیش‌بند پولس به آنها می‌خورد، شفا می‌یافتند (اعمال ۵: ۱۵-۱۶؛ ۱۹: ۱۱-۱۲). دورکاس و اوتیکوس از مرگ بازگردانده شدند (اعمال ۹: ۳۶-۴۲؛ ۲۰: ۹-۱۰). همه از این شفاها باخبر بودند و شگفت‌زده می‌شدند (اعمال ۴: ۱۶؛ ۸: ۱۳).
در این زمینه لوقا نوشت: «رسولان آیات و عجایب بسیاری در میان مردم انجام دادند» (اعمال ۵: ۱۲ NIV). و پولس تأکید کرد که چنین «آیات، عجایب و معجزات» مشخصه رسولان بود (دوم قرنتیان ۱۲: ۱۲). آنها به تأیید این که پیام انجیل الهی است (اعمال ۱۴: ۳؛ عبرانیان ۲: ۳-۴)، و این که رسولان توسط روح‌القدس قدرت یافته بودند، کمک کردند. به ویژه، یهودیان بیشتر احتمال داشت چیزی را که با معجزه همراه بود، باور کنند (یوحنا ۴: ۴۸؛ اول قرنتیان ۱: ۲۲). رسولان چگونه می‌توانستند ثابت کنند که مسیح آنها را فرستاده است؟ این معجزات پیام انجیل را تأیید کردند.
وقتی قوم خدا بیمار می‌شوند
من شنیده‌ام که مردم می‌گویند مسیحیان هرگز نباید از بیماری رنج ببرند زیرا عیسی قبلاً برای ما رنج کشیده است. آنها به اشتباه از اشعیا ۵۳: ۵ و اول پطرس ۲: ۲۴ استفاده می‌کنند، زیرا این آیات به ما می‌گویند که خداوند برای گناهان ما رنج کشید، نه بیماری‌های ما. بیایید دوباره به رساله‌های عهد جدید نگاه کنیم تا ببینیم آنها امروز در مورد شفا چه می‌گویند.
پولس این را به مردم غلاطیه نوشت: «همانطور که می‌دانید، به دلیل بیماری بود که من برای اولین بار انجیل را به شما موعظه کردم. حتی با وجود این که بیماری من برای شما یک آزمایش بود، شما با من با تحقیر یا تمسخر رفتار نکردید» (غلاطیان ۴: ۱۳-۱۴). پولس، مردی که خدا از او برای نوشتن بخش زیادی از عهد جدید استفاده کرد، از بیماری رنج می‌برد. این نشان می‌دهد که خداپرستی او را از بیمار شدن باز نداشت، و ما را نیز از بیمار شدن باز نخواهد داشت.
پس از دیدن رؤیایی از بهشت، پولس نوشت: «برای این که مغرور نشوم... خاری در جسم من به من داده شد، پیام‌آور شیطان، تا مرا عذاب دهد. سه بار از خداوند التماس کردم که آن را از من بردارد. اما او به من گفت: «فیض من برای تو کافی است، زیرا قدرت من در ضعف کامل می‌شود»» (دوم قرنتیان ۱۲: ۷-۹). خداوند پولس را از «خار» او شفا نداد، که ممکن است یک بیماری چشمی بوده باشد (غلاطیان ۴: ۱۵؛ ۶: ۱۱). خدا همیشه ما را نیز شفا نمی‌دهد.
پولس تروفیموس، همکارش را، بیمار در میلتوس رها کرد (دوم تیموتائوس ۴: ۲۰). و او این را در مورد همکار دیگرش، اپافرودیتوس، نوشت: «او بیمار بود و تقریباً مرد. اما خدا بر او رحم کرد، و نه تنها بر او بلکه بر من نیز، تا مرا از غم بر غم نجات دهد» (فیلیپیان ۲: ۲۷). در اینجا می‌بینیم که شفا یک رحمت است، نه وعده‌ای که باید انتظار داشته باشیم یا طلب کنیم.
در مورد پولس و اپافرودیتوس، در حالی که وضعیت روحانی آنها خوب بود، وضعیت جسمانی آنها چندان خوب نبود. این نشان می‌دهد که شفا به قدرت ایمان ما یا عدم آن بستگی ندارد. پولس سه بار در مورد «خار» خود دعا کرد و سپس آن را پذیرفت. خدا تمام دردهای ما را برطرف نمی‌کند و همه چیز را درست نمی‌کند. در واقع، کتاب مقدس برای ایمانداران رنج را وعده می‌دهد (یوحنا ۱۶: ۳۳). ما باید مانند مسیح دعا کنیم: «پدر، اگر تو مایل هستی، این جام را از من بردار؛ با این حال، نه اراده من، بلکه اراده تو انجام شود» (لوقا ۲۲: ۴۲).
پولس به تیموتائوس گفت: «فقط آب ننوش، و به خاطر معده و بیماری‌های مکررت کمی شراب استفاده کن» (اول تیموتائوس ۵: ۲۳). تیموتائوس اغلب بیمار بود، شاید به دلیل معده ضعیف، بنابراین توصیه پولس استفاده از کمی شراب بود. به او گفته نشد که فقط در مورد آن دعا کند، بلکه کاری انجام دهد. و شراب یک درمان پزشکی رایج برای کمک به بهبود بیماری‌های معده بود.
پولس به گایوس نوشت: «دعا می‌کنم که از سلامتی کامل برخوردار باشی و همه چیز برایت خوب پیش برود، همانطور که روحت خوب پیش می‌رود» (سوم یوحنا ۲). به نظر می‌رسد که گایوس از نظر جسمی خوب نبود. پولس دعا کرد که سلامتی جسمی او با سلامتی روحانی او مطابقت داشته باشد.
ما می‌توانیم چهار نکته زیر را از این مثال‌ها ببینیم: بیماری لزوماً نتیجه گناه شخص نیست؛ ما نمی‌توانیم وضعیت روحانی یک شخص را از وضعیت جسمی او بسنجیم؛ اگر شخصی شفا نیابد، به دلیل کمبود ایمان نیست؛ و هیچ وعده‌ای برای شفای جسمی به کلیسا داده نشده است. اگرچه باید برای شفا دعا کنیم، اما تضمینی برای آمدن شفا وجود ندارد. بالاخره، اگر خداوند برای ربودن ما بازنگردد، همه ما در نهایت خواهیم مرد.
اعتراف به گناه
یعقوب این را در مورد بیماری و گناه نوشت: «آیا کسی از شما بیمار است؟ او باید بزرگان کلیسا را فراخواند تا برای او دعا کنند و او را به نام خداوند با روغن مسح کنند. و دعایی که با ایمان تقدیم شود، شخص بیمار را شفا خواهد داد؛ خداوند او را بلند خواهد کرد. اگر گناه کرده باشد، بخشیده خواهد شد. بنابراین گناهان خود را به یکدیگر اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید» (یعقوب ۵: ۱۴-۱۶).
این قسمت بیماری جسمی، دعا، گناه، بخشش و شفا را به هم مرتبط می‌کند. آیا این شخص در نتیجه مستقیم برخی گناهان بیمار بود؟ بزرگان فراخوانده شدند تا بر او دعا کنند و او را به نام خداوند با روغن مسح کنند. همانطور که روغن به طور سنتی برای وقف افراد و اشیاء به خدمت خدا استفاده می‌شد (خروج ۳۰: ۳۰؛ ۴۰: ۹)، ممکن است نمادی از وقف شخص بیمار به مراقبت خداوند باشد. مردم امروز می‌توانند برای بهبودی دعا کنند زیرا خدا در این شرایط شفا را وعده می‌دهد.
در قرنتس، گناه خودخواهی – «نشناختن بدن خداوند» در جشن‌های محبت آنها – بیماری و گاهی مرگ را به ارمغان آورد (اول قرنتیان ۱۱: ۳۰). این مثال سلامت جسمی و روحانی ما را به هم مرتبط می‌کند. برای سلامتی خود، باید گناهان را اعتراف کنیم – مانند خودخواهی، نگرانی، خشم، حسادت، غرور و پرخوری – و در این زمینه‌های زندگی خود خویشتن‌داری را توسعه دهیم. خویشتن‌داری میوه روح است (غلاطیان ۵: ۲۲-۲۳) و کمک قابل توجهی به سلامتی خوب است.
چگونه خدا از بیماری استفاده می‌کند
کتاب مقدس پنج مثال از چگونگی بهره‌مندی ما از بیماری را ارائه می‌دهد.
۱. قدرت خدا را آشکار می‌کند.
پس از این که پولس دعا کرد تا «خار» او برداشته شود، خداوند گفت: «فیض من برای تو کافی است، زیرا قدرت من در ضعف کامل می‌شود.» و پولس نوشت: «بنابراین با کمال میل بیشتر در مورد ضعف‌هایم افتخار خواهم کرد، تا قدرت مسیح بر من قرار گیرد» (دوم قرنتیان ۱۲: ۹). خدا قدرت رنج کشیدن را می‌دهد زیرا قدرت او زمانی که ما ضعیف هستیم آشکارتر است.
۲. به ما کمک می‌کند بیشتر به خدا تکیه کنیم.
پولس ادعا کرد که مشکلات او «اتفاق افتاد تا ما به خودمان تکیه نکنیم بلکه به خدا، که مردگان را زنده می‌کند، تکیه کنیم» (دوم قرنتیان ۱: ۹). در اینجا می‌بینیم که خدای قادر مطلق به ما قدرت تحمل رنج را خواهد داد.
۳. به ما دلیلی برای شکرگزاری می‌دهد.
به گفته پولس، «او ما را از چنین خطر مرگباری نجات داده است، و دوباره ما را نجات خواهد داد. امید ما بر اوست که او به نجات ما ادامه خواهد داد، همانطور که شما با دعاهای خود به ما کمک می‌کنید. سپس بسیاری به خاطر لطف کریمانه‌ای که در پاسخ به دعاهای بسیاری به ما عطا شده است، از طرف ما شکرگزاری خواهند کرد» (دوم قرنتیان ۱: ۱۰-۱۱). قرنتیان برای پولس دعا کردند وقتی او در مشکل بود، و دعاهای آنها پاسخ داده شد.
۴. به ما تجربیاتی می‌دهد که می‌توانند به دیگران کمک کنند.
پولس گفت که خدا «ما را در تمام مشکلاتمان تسلی می‌دهد، تا بتوانیم کسانی را که در هر مشکلی هستند با تسلی‌ای که خودمان از خدا دریافت کرده‌ایم، تسلی دهیم» (دوم قرنتیان ۱: ۴). مردم وقتی با وضعیت آنها همدردی می‌کنیم، تشویق می‌شوند. آنها می‌بینند که کسی درک می‌کند. نحوه رنج کشیدن ما از بیماری‌ها می‌تواند الگویی برای دیگران باشد.
۵. شخصیت روحانی ما را توسعه می‌دهد.
پولس نوشت که «ما همچنین در رنج‌های خود شادی می‌کنیم، زیرا می‌دانیم که رنج استقامت را تولید می‌کند؛ استقامت، شخصیت؛ و شخصیت، امید» (رومیان ۵: ۳-۴). تحمل بیماری می‌تواند استقامت را توسعه دهد (دوم قرنتیان ۱: ۶)، همانطور که ورزش قدرت جسمی را توسعه می‌دهد. خدا از رنج برای شکل دادن به شخصیت و کمک به ما برای درک این که او در ما کار می‌کند، استفاده می‌کند.
پولس می‌خواست در رنج‌های مسیح شریک باشد (فیلیپیان ۳: ۱۰-۱۱). او می‌خواست مانند مسیح زندگی کند. برای رنج کشیدن برای مسیح به قدرت الهی نیاز است. خدا از بیماری استفاده می‌کند تا ما را به خود نزدیک‌تر کند، درس‌هایی را به ما بیاموزد که به هیچ وجه دیگری یاد نمی‌گرفتیم، انتخابی داشته باشیم و فرصت‌های جدیدی برای کمک به دیگران به ما بدهد.
ما در مورد زمان تجربه درد بیماری و جراحت انتخابی نداریم، اما در مورد نحوه واکنش خود انتخاب داریم. تسلیم شدن، شکایت کردن یا غرق شدن در خودخواهی در زمان‌های سخت، ایمانداران ضعیفی را که ما را تماشا می‌کنند، به لغزش می‌اندازد (عبرانیان ۱۲: ۱۲-۱۳). در عوض، ما باید کسانی را که خسته هستند (اشعیا ۵۰: ۴) با پذیرش درد و بیماری به عنوان اراده خدا برای ما، تشویق کنیم و زندگی‌ای از استقامت، صبر و پایداری داشته باشیم (دوم تسالونیکیان ۱: ۴؛ عبرانیان ۱۲: ۷-۱۱؛ یعقوب ۱: ۲-۴، ۱۲؛ ۵: ۷-۱۱). کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که خدا از زمان‌های دشوار برای رشد ما استفاده می‌کند.
درس‌هایی برای ما
اگرچه شفاهای معجزه‌آسای بسیاری در کلیسای اولیه وجود داشت، اما امروز شفا یک رحمت است، نه یک وعده. به یاد داشته باشید، پولس از خار در جسم خود شفا نیافت. وقتی خدا شفا نمی‌دهد، به دلیل کمبود ایمان ما نیست. در عوض، او می‌خواهد که ما در بیماری و درد استقامت کنیم تا قدرت او آشکار شود، تا بیشتر به او تکیه کنیم، تا دعا و شکرگزاری وجود داشته باشد، تا بتوانیم از تجربه خود برای کمک به دیگران استفاده کنیم، و تا بتوانیم شخصیت مسیحی خود را توسعه دهیم.
خدا بیشتر نگران سلامت روحانی ماست تا سلامت جسمی ما (اول تیموتائوس ۴: ۸). این بدان معنا نیست که باید سلامت جسمی خود را نادیده بگیریم، اما همانطور که بدن‌های ما فرسوده می‌شوند، باید در خدمت او فرسوده شوند. بیایید اولویت‌های خود را درست کنیم. خدا می‌خواهد ما از نظر روحانی سالم باشیم و مشتاق آن زمانی باشیم که بیماری و رنج دیگر وجود ندارد.
