کوه‌ها در کلام خدا موضوعی وسیع و جالب را نشان می‌دهند، چه در عهد عتیق و چه در عهد جدید. کوهی بسیار بلند با معبد هزارساله (حزقیال ۴۰:۲) و سلطنت (مکاشفه ۲۱:۱۰) مرتبط است. اقتدار و قدرت سلطنتی پادشاهی را که مطابق دل خداست، مشخص می‌کند.
محبت مسیح برای دنیای گمشده، انگیزه اصلی در تمام زندگی و خدمت مسیحی است. ما تلاش نمی‌کنیم او را به دیگران بشناسانیم تا رستگاری کسب کنیم. رستگاری شخصی ما در او تثبیت شده است. ما کار می‌کنیم زیرا از قبل رستگاری داریم. آنها برای به دست آوردن رستگاری کار می‌کنند.
مردمی که حجی برایشان نبوت می‌کرد، آگاه بودند که اهمیت اصلی معبد، اعلام خداوند به ملت‌ها بود. در تاریخ اخیرتر، بازگشت آنها به سرزمین بر انگیزه انسانی برای بازگرداندن شهادتی به خداوند متمرکز بود (عزرا ۹:۹)
ج. ن. داربی عهد عتیق به ما می‌گوید که در همان ابتدا خدا گفت: «انسان را به صورت خود، شبیه خود بسازیم» (پیدایش ۱:۲۶) حتی پس از سقوط، خدا به بیان این واقعیت ادامه داد (پیدایش ۹:۶)
در سال ۱۸۰۷، پادشاه جورج سوم به قانونی که تجارت برده را لغو می‌کرد، تأیید سلطنتی خود را داد. خود بردگی تا سال ۱۸۳۳ در سراسر امپراتوری لغو نشد. در سال ۱۷۹۳، در کانادای علیا، ستوان ژنرال سیمکو قانون لغو را تصویب کرد و بدین ترتیب این مستعمره اولین مستعمره‌ای شد که به بردگان خود آزادی داد.
مفهوم بهشت از همان اولین آیهٔ کتاب مقدس ارائه شده است: «در ابتدا خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید» (پیدایش ۱:۱ NKJV) بیشتر ارجاعات به فضای باز بزرگ آسمان، جو اطراف سیارهٔ ما، و وسعت
کلمات «حرص» و «طمع» برای ترجمه یک کلمه یونانی، pleonexia، استفاده می‌شوند که به معنای «میل به داشتن بیشتر» است. به نظر می‌رسد که طمع را به معنای خواستن یک چیز خاص که به شخص دیگری تعلق دارد، تعریف می‌کند.
در آیه اول می‌خوانیم که مردم در تلاش برای پاکسازی خود هستند. در آیه دوم می‌خوانیم که یک منجی خود را داد تا مردمی را برای خود بازخرید و پاک سازد. بیایید این تضاد و چگونگی کاربرد آن را برای ما امروز بررسی کنیم. آیا می‌توانیم خود را پاک سازیم؟
یک رد صلاحیت المپیک نشان می‌دهد که چگونه همه ما از معیارهای خدا کمتر هستیم. کشف کنید چرا بهترین تلاش‌های ما شکست می‌خورد و چگونه مسیح مجازات را پرداخت.
هر بار که رنگین‌کمان را می‌بینیم، وعده خدا را به یاد می‌آوریم: «رنگین‌کمان در ابر دیده خواهد شد؛ و من عهد خود را به یاد خواهم آورد... آب‌ها دیگر هرگز سیل نخواهند شد تا همه موجودات زنده را نابود کنند» (پیدایش ۹:۱۴-۱۵ NKJV)
بهترین داده‌هایی که داریم نشان می‌دهد که در مجموع، ما واقعاً عصبانی‌تر می‌شویم. سال گذشته، 22 درصد از پاسخ‌دهندگان در سراسر جهان به سازمان گالوپ گفتند که احساس عصبانیت می‌کنند، که یک رکورد از زمانی است که این سؤال برای اولین بار در سال 2006 پرسیده شد. این اتفاق اغلب برای مسیحیان نیز می‌افتد، زمانی که با خداوند هماهنگ نیستند.
این ماه خواهیم دید که چگونه خدا از شکستگی برای افشای امنیت کاذب، ضعف و تشنگی برای چیزهای اشتباه استفاده می‌کند. اصرار روح، فشار شرایط و پریشانی زندگی بی‌ثمر، همگی با هم ترکیب شده‌اند تا قلب را کاملاً فروتن کنند. ا. و. توزر: باورهای غلط ما مانع از آن چیزی می‌شود که خداوند می‌خواهد با ما انجام دهد.
یعقوب برکتی را که پدرش، اسحاق، به او داده بود – برکتی که او از برادرش، عیسو، دزدیده بود (پیدایش ۲۷) – منتقل کرد. سال‌ها پس از آن، یعقوب تمام شب در بیت‌ئیل با خدا کشتی گرفت. کتاب مقدس مدت‌هاست که کانون بحث و جدل بر سر این ایده بوده است که کسی نمی‌توانسته آنها را بدون دیدگاه تاریخی بنویسد.
