عاموس: یک چوپان برای خدا سخن می‌گوید
عاموس مردی با جایگاه بلند نبود، اما از ارزیابی خودش و از نگرش کاهن امازیاه روشن است که او تا حدی مزاحم بود. امازیاه وارد بحث نشد، بلکه به او گفت که به یهودا برود. عاموس، یک چوپان و جمع‌آورنده انجیرهای وحشی، پاسخ داد: «خداوند مرا هنگامی که گله را دنبال می‌کردم، گرفت و خداوند به من گفت: «برو، برای قوم من اسرائیل نبوت کن»» (عاموس ۷:۱۲-۱۵ NKJV). مأموریت او به پادشاهی شمالی اسرائیل بود.
مانند ابراهیم، موسی و داوود، عاموس یاد گرفت که چگونه با مراقبت از حیوانات، از قوم خدا مراقبت کند. آن آموزش او را آماده کرد تا بیماری‌های روحانی و اخلاقی ملت خود و ملت‌های اطراف را تشخیص دهد و سپس داوری خدا را بر آنها اعلام کند. این کار آسانی نبوده است. اما عاموس قبلاً مرگ پادشاه یربعام را پیش‌بینی کرده بود و پس از تلاش امازیاه برای اخراج او، او را از مرگ خودش و شرمساری که در انتظار خانواده‌اش بود، هشدار داد (۷:۱۰-۱۱،۱۶-۱۷). آیا ما شجاعت هشدار دادن به دولت‌ها و رهبران را در مورد سرنوشت قریب‌الوقوع آنها خواهیم داشت؟
تنظیمات
ملت‌های اطراف اسرائیل و یهودا به خاطر بی‌رحمی و خصومتشان علیه قوم خدا سرزنش شدند. آنها از اسرائیل و یهودا متنفر بودند، بی‌خبر از اینکه تحت داوری خدا بودند. بعدها آنها همراه با اسرائیل تحت تهاجمات آشوریان، سوری‌ها، بابلی‌ها، پارسیان، یونانی‌ها و رومی‌ها رنج بردند. همانطور که آن زمان، اکنون نیز، آنها هنوز بی‌خبرند که به زودی تحت داوری خدا توسط ارتش‌های ترکیبی از همه این قدرت‌ها در مرحله نهایی امپراتوری روم که در سراسر نقشه جهان گسترش می‌یابد، قرار خواهند گرفت.
اگر بی‌رحمی تهاجمی گناه همسایگان اسرائیل بود، اسرائیل و یهودا گناهی حتی فجیع‌تر علیه خدا و قوم خود مرتکب شدند. با استدلال انسانی، بی‌توجهی به کلام خدا جرم جدی محسوب نمی‌شود. اما برآورد خدا از طریق عاموس این بود که این امر باعث همه گناهان دیگر شد:
آنها شریعت خداوند را خوار شمردند و احکام او را نگاه نداشتند (عاموس ۲:۴).
اسرائیل به سرعت از آن پیروی کرد و با ساکت کردن انبیا و وادار کردن نذیریان به ترک نذرهایشان (عاموس ۲:۱۱-۱۲)، آنها نیز شریعت خدا را به خاطر مصلحت‌گرایی تحت پادشاه اول یربعام ترک کردند. هنگامی که قوم خدا شریعت خدا را رد می‌کنند، گناه گسترش می‌یابد. هنگامی که قوم خدا طوری زندگی می‌کنند که گویی کتاب مقدس مهم نیست، همه مردم تحت تأثیر قرار می‌گیرند و بی‌قانونی گسترش می‌یابد. نمک، شور خود را از دست داده، بی‌فایده می‌شود و فساد شروع می‌شود (متی ۵:۱۳).
هشدار
امانت‌داری کلام خدا یک امتیاز بزرگ است که مسئولیت سنگینی را نیز به همراه دارد. در پایان کتابش، هشدار عاموس در طول اعصار طنین‌انداز می‌شود و بار دیگر مردمی را که ادعا می‌کنند از خداوند عیسی پیروی می‌کنند، محکوم می‌کند:
«اینک، ایام می‌آید، خداوند خدا می‌فرماید، که قحطی بر زمین خواهم فرستاد، نه قحطی نان، و نه تشنگی آب، بلکه قحطی شنیدن کلام خداوند... آنها به هر سو خواهند دوید تا کلام خداوند را بجویند، اما آن را نخواهند یافت» (عاموس ۸:۱۱-۱۲). ما باید از خود بپرسیم که آیا ما نیز از طریق بی‌توجهی همین کار را نکرده‌ایم و از عواقب آن رنج نمی‌بریم.
عاموس در مورد ملت‌های مختلف تحت داوری، از زبانی عجیب اما شاعرانه استفاده کرد – و نه فقط برای تأثیرگذاری. واقعیت تلخ و سردی وجود داشت وقتی عاموس بارها گفت: «برای سه تجاوز... و برای چهار» (عاموس ۱:۳،۶،۹،۱۱،۱۳؛ ۲:۱،۴،۶). این اصطلاحی منحصر به فرد برای عاموس بود، اما یک ویژگی لهجه‌ای نبود. این اعداد اهمیت سنگینی دارند که ما باید به آنها توجه کنیم.
سه عدد کمال است. همچنین عدد شاهد فراوان است. بنابراین، سه تجاوز برای قرار دادن آن ملت تحت داوری کافی بود. آنها نشان می‌دهند که شرارت آنها کامل و نهایی بود (تثنیه ۱۷:۶؛ ۱۹:۱۵؛ متی ۱۸:۱۶؛ ۲ قرنتیان ۱۳:۱). چهار عددی است که به ما نشان می‌دهد چگونه گناه یک نیروی فاسدکننده است که همه دیگران را در تماس با آن آلوده می‌کند. در اینجا به اصل خمیرمایه فکر کنید و اینکه چگونه فساد گسترش می‌یابد تا زمانی که کل آن فاسد شود. هنگامی که حوا وسوسه شد و «شریعت خداوند را خوار شمرد»، فساد شروع به گسترش کرد. در پایان عصر پیش از طوفان،
خداوند دید که شرارت انسان در زمین بسیار است و هر قصد افکار قلب او پیوسته فقط شرارت بود (عاموس ۲:۴؛ غلاطیان ۵:۹؛ پیدایش ۶:۵).
کاربرد
چیزهایی از این قبیل هرگز تغییر نمی‌کنند. گناه فساد اخلاقی، ذهنی، جسمی و اجتماعی به ارمغان می‌آورد. دولت‌های امروز فکر می‌کنند که تنها کاری که باید انجام دهند این است که مدارس را بهبود بخشند، کارگران اجتماعی و پلیس بیشتری آموزش دهند، و همه چیز بهتر خواهد شد. آنها سال‌هاست که همه این کارها را انجام می‌دهند و هنوز قانقاریا اجتماعی و سیاسی گسترش می‌یابد. تنها زمانی که بهبود اخلاقی رخ می‌دهد، زمانی است که یک جامعه کلام خدا را در پیش می‌گیرد. تنها راه برای ساختن یک جامعه عادلانه زمانی است که قوانین خدا بر لوح‌های گوشتی قلب نوشته شود و مردان بخواهند خوب باشند و برای تحقق آن تلاش کنند (حزقیال ۳۶:۲۵-۲۷؛ ۲ قرنتیان ۳:۳).
پطرس این اصل را تأیید کرد وقتی نوشت،
«زمان آن فرا رسیده است که داوری از خانه خدا آغاز شود؛ و... ابتدا با ما» (۱ پطرس ۴:۱۷). ما نیازی به ناله کردن از کمبود آموزش کتاب مقدس در مدارس نداریم. بلکه باید از کمبود آموزش کتاب مقدس در کلیساها سوگواری کنیم.
این موضوع گناهان اسرائیل، تجملات و فعالیت‌های لذت‌بخش او، در فصل‌های سه و چهار ادامه می‌یابد:
«من از روزهای عید شما متنفرم، از آنها بیزارم، و از مجامع مقدس شما لذت نمی‌برم. اگرچه قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های غله خود را به من تقدیم می‌کنید، آنها را نخواهم پذیرفت» (عاموس ۵:۲۱-۲۲). آیا «داوری مانند آب و عدالت مانند رودخانه‌ای قدرتمند» (عاموس ۵:۲۴) در کلیساهای ما جاری است؟ اگر نه، پس مطمئناً در تالارهای دولتی نیز جاری نخواهد بود. و کدام یک از اینها، خانه‌های دعا یا دولت، در برابر خدا مسئول‌تر است؟
عاموس سبدی از میوه‌های تابستانی را دید و خدا به او گفت:
«پایان بر قوم من اسرائیل فرا رسیده است؛ دیگر از کنار آنها نخواهم گذشت. و سرودهای معبد در آن روز نوحه خواهند بود،» خداوند خدا می‌فرماید (عاموس ۸:۱-۳). فریاد غمگین و اندوهناک ارمیا برای همان قوم خائن و سرکش، کلمات خدا را به عاموس بازتاب داد: «درو گذشته است، تابستان به پایان رسیده است، و ما نجات نیافته‌ایم... من سوگواری می‌کنم؛ حیرت مرا فرا گرفته است. آیا در جلعاد مرهمی نیست؟ آیا در آنجا طبیبی نیست؟» (ارمیا ۸:۲۰-۲۲).
نبوت عاموس یک استدلال منطقی و دقیق است. فصل پایانی به ما می‌گوید که چگونه داوری‌های خدا به یک غربالگری منجر می‌شود، به طوری که سرانجام خدا عصری از برکت و صلح را به ارمغان می‌آورد. قرار است نیکوکاران از بدکاران جدا شوند، تا ملت اسرائیل بتوانند وعده‌های خدا را درک کنند. «خیمه داوود» در حال برپا شدن است زیرا «در این زمان یک باقیمانده بر اساس انتخاب فیض» وجود دارد (عاموس ۹:۸-۹،۱۱؛ رومیان ۱۱:۵؛ اعمال ۱۵:۱۳-۱۸). اینها نجات‌یافتگان اسرائیل هستند که اعضای بدن مسیح می‌شوند.
آینده
پس از اینکه کلیسا برای بودن با خداوند برده شد، یک باقیمانده دیگر خواهد بود که از مصیبت بزرگ نجات یافته است. سپس
«کوه خانه خداوند بر فراز کوه‌ها استوار خواهد شد و بر فراز تپه‌ها برافراشته خواهد شد؛ و همه ملت‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد» (اشعیا ۲:۲). در آن روز «پادشاهی با عدالت سلطنت خواهد کرد» (اشعیا ۳۲:۱). زمان صلح و شادی که مدت‌ها آرزویش می‌رفت، سرانجام فرا خواهد رسید، زمانی که اسرائیل سرانجام برای «کسی که او را سوراخ کردند» سوگواری خواهد کرد (زکریا ۱۲:۱۰).
این نبوت‌ها بیش از یک کاربرد دارند، اما تنها یک تحقق نهایی در آن روزهای آخر. آیات عاموس ۹:۱۱-۱۵ با شکوه بیشتری محقق خواهند شد، زمانی که خداوند عیسی سرانجام به کوه زیتون و اورشلیم بازگردد، زمانی که «دیگر ویرانی کامل نخواهد بود، بلکه اورشلیم با امنیت ساکن خواهد شد.» در این میان، در حالی که منتظر ظهور پرشکوه او هستیم، باید مانند نگهبانان بر دیوار عمل کنیم و از داوری قریب‌الوقوع هشدار دهیم، چه بشنوند و چه نشنوند (زکریا ۱۴:۱۱؛ حزقیال ۳:۱۷-۲۱؛ ۳۳:۱-۹).
