داوود کمتر از شائول گناهکار نبود، اما قلبش با خدا راست بود. او اراده خدا را دنبال کرد، تمام جلال، ستایش و افتخار را به خدا داد. هنگامی که نافرمانی کرد، گناهکاری خود را اعتراف نمود و قلب توبه‌کارش به خدا اجازه داد تا او را تغییر دهد تا مردی خداترس‌تر شود.
یعقوب برکتی را که پدرش، اسحاق، به او داده بود – برکتی که او از برادرش، عیسو، دزدیده بود (پیدایش ۲۷) – منتقل کرد. سال‌ها پس از آن، یعقوب تمام شب در بیت‌ئیل با خدا کشتی گرفت. کتاب مقدس مدت‌هاست که کانون بحث و جدل بر سر این ایده بوده است که کسی نمی‌توانسته آنها را بدون دیدگاه تاریخی بنویسد.
