بررسی کنید که چگونه مکاشفه عیسی مسیح را به عنوان داور عادل و پادشاه آینده، که داوری را اجرا می‌کند در حالی که برای مؤمنان بره مهربان باقی می‌ماند، معرفی می‌کند.
مسیحیان هرگز نباید حقیقت خدا را به خطر بیندازند، بلکه باید در ایمان استوار بمانند. از مردخای، یوسف و دانیال بیاموزید که برخلاف سامسون، از تسلیم شدن خودداری کردند.
محبت مسیح برای دنیای گمشده، انگیزه اصلی در تمام زندگی و خدمت مسیحی است. ما تلاش نمی‌کنیم او را به دیگران بشناسانیم تا رستگاری کسب کنیم. رستگاری شخصی ما در او تثبیت شده است. ما کار می‌کنیم زیرا از قبل رستگاری داریم. آنها برای به دست آوردن رستگاری کار می‌کنند.
برای مسیحیان خوب است که با دقت درباره خدا فکر کنند و به یاد داشته باشند که آنها فراخوانده شده‌اند تا زندگی‌هایی مسیح‌محور داشته باشند. این حقیقت بدون توجه به آنچه در اطراف ما می‌گذرد، ثابت می‌ماند. اجازه دهید چهار حقیقت را پیشنهاد کنم که به حفظ قلب‌های ما، و در نتیجه زندگی‌های ما، بر پایه‌ای محکم کمک خواهد کرد.
بسیاری از فرزندان خانواده کلیسا و مکان عبادت آن را ترک کرده‌اند زیرا رانده شده‌اند. برخی از بزرگسالان ممکن است از دلیل توقف حضور آنها در گردهمایی‌های کلیسای محلی بی‌خبر باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است والدین را به خاطر دردهای فرزندانشان سرزنش کنند. نگرش ما نسبت به این فرزندان و والدینشان چیست؟
عهد عتیق تنها دو بار به حیات جاودانی اشاره می‌کند. اولین بار به عنوان یک نکته برجسته در «سرودهای صعود» یا «سرودهای درجات» (مزامیر ۱۲۰-۱۳۴) است. می‌خوانیم: «هان، چه نیکو و چه دلپذیر است که برادران با هم در یگانگی ساکن شوند!
گناه فقط شکستن قانون انسان نیست، بلکه توهین به خداست. بدون حکومت، ما در شرایط هرج و مرج و سردرگمی دائمی زندگی می‌کردیم، همانند روزگار داوران اسرائیل. کسانی که به دنبال حکومت هستند، عموماً. کسانی که می‌خواهند حکومت کنند، عموماً.
ج. ن. داربی عهد عتیق به ما می‌گوید که در همان ابتدا خدا گفت: «انسان را به صورت خود، شبیه خود بسازیم» (پیدایش ۱:۲۶) حتی پس از سقوط، خدا به بیان این واقعیت ادامه داد (پیدایش ۹:۶)
