همانطور که یوحنا شروع به پایان دادن به مقدمه کتاب مکاشفه می‌کند، او ما را به سوی موضوع اصلی کل کتاب هدایت می‌کند: آمدن خداوند عیسی مسیح! این آمدن او برای خاصان خودش نیست، آنگونه که در یوحنا ۱۴:۱-۳ وعده داده شده و در اول قرنتیان ۱۵:۵۰-۵۸ و اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸ تشریح شده است. این ظهور پرجلال اوست که با خاصان خود می‌آید تا حکومت و سلطنت کند. این در دانیال ۷:۱۳-۱۴ و بسیاری جاهای دیگر در کلام خدا پیشگویی شده است.
یوحنا می‌خواهد توجه ما را به این حقیقت شگفت‌انگیز جلب کند: «او می‌آید!» او با کلمه «ببینید» شروع می‌کند، که دعوتی است به توجه، به نگاه کردن شدید. این همان کلمه‌ای است که او چندین بار در انجیل خود استفاده می‌کند تا ما را وادار کند که به خداوند عیسی مسیح خیره شویم و در او تأمل کنیم (یوحنا ۱:۲۹، ۳۶؛ ۱۹:۴، ۵، ۱۴). ما می‌دانیم که درست است که او برای ما می‌آید، اما آمدن او در جلال نیز یک واقعیت قطعی است که اتفاق خواهد افتاد!
وقتی خداوند به زمین بازگردد، با ابرها خواهد آمد. ابرها در کتاب مقدس اغلب نماد حضور و جلال خدا هستند (خروج ۱۳:۲۱-۲۲؛ ۱۶:۱۰؛ اعداد ۱۰:۳۴). ما این ارتباط با ابرها را هم در خیمه و هم در معبد می‌بینیم (خروج ۴۰:۳۴-۳۸؛ اول پادشاهان ۸:۱۰-۱۲).
جالب است که در صعود خداوند، «وقتی او این چیزها را گفت، در حالی که آنها نگاه می‌کردند، او بالا برده شد و ابری او را از دید آنها پنهان کرد» (اعمال ۱:۹). در آمدن دوم او، ابرها دوباره استفاده خواهند شد، اما این بار برای آشکار کردن او. مسیح که زمانی رد شده بود، در آن زمان به دنیای بی‌باور به عنوان مسیح جلال‌یافته آشکار خواهد شد؛ حتی کسانی که او را سوراخ کرده بودند، او را آنگونه که هست خواهند دید!
چه روزی خواهد بود برای نجات‌دهنده مبارک ما، وقتی او در جلال خود آشکار شود!
