نبوت نجاتدهنده
از میان تمام کتابهای عهد عتیق، هیچکدام به اندازه کتاب مزامیر در عهد جدید نقل قول نشده است. از ۱۵۰ مزمور آن، ۱۵ مزمور عموماً مسیحایی نامیده میشوند، زیرا به طور خاص به مسیح، عیسی مسیح، مربوط میشوند و او را هم به عنوان پسر خدا و هم پسر داوود معرفی میکنند. این مزامیر عبارتند از: ۲، ۸، ۱۶، ۲۲، ۲۳، ۲۴، ۴۰، ۴۱، ۴۵، ۶۸، ۷۲، ۸۹، ۱۰۲، ۱۱۰، ۱۱۸. در آنها، عیسی نه تنها به عنوان پادشاه یهودیان از طریق تولد، بلکه به عنوان پادشاه پادشاهان به دلیل پیروزیاش بر مرگ و شیطان معرفی میشود.
مزامیر مسیحایی همچنین به دلیل نبوتهای زندهشان در مورد تولد، زندگی، مرگ، رستاخیز، صعود، جلال، بازگشت و سلطنت ابدی عیسی مسیح، مسحشده خداوند، مشهور هستند. اساساً، برای هر مرحله از وجود خداوند از ازل تا ابد، یک ارجاع مزمور مسیحایی وجود دارد. نمودار در پایان این مقاله تلاش خواهد کرد تا این رویدادهای مسیحایی را که در مزامیر ارائه شدهاند، جدولبندی کند.
اما ابتدا هدف دوگانه مزامیر مسیحایی بررسی خواهد شد، و سپس برخی نظرات معمول در مورد مزمور ۲ که در آن اولین ارجاع خاص به مسحشده خداوند را مییابیم.
شناسایی مزامیر مسیحایی دو هدف را دنبال میکند: اثبات اینکه عیسی مسیح عهد جدید، مسحشده خداوند در عهد عتیق است؛ و تشویق ایمانداران به ستایش مسیح خود.
هدف شماره ۱: اثبات هویت
انجیل متی با معرفی عیسی ناصری به عنوان پسر داوود آغاز میشود، در حالی که انجیل یوحنا با اثبات اینکه کلمه الهی خالق داوود است، آغاز میشود، زیرا «همه چیز به وسیله او آفریده شد» (یوحنا ۱:۳ KJV). همچنین در مکاشفه، پسر خدا خود را «ریشه و نسل داوود» توصیف میکند (مکاشفه ۲۲:۱۶).
مورد بحثترین مسائل در مورد عیسی ناصری، الوهیت و رستاخیز اوست. تمام بدعتها بلافاصله با انکار عیسی به عنوان مسیح، پسر خدای زنده، قابل شناسایی هستند. آنها همچنین رستاخیز او را به طور مستقیم یا ضمنی انکار میکنند. بنابراین، تحقق نبوتهای مزامیر مسیحایی، اثبات انکارناپذیری است که عیسی واقعاً مسحشده خداوند است. این بدان معناست که رویدادهایی مانند ستایشهای «یکشنبه نخل» و پاکسازی معبد، شهادتهای الهی بودند که این واقعاً پسر بزرگتر داوود بزرگ بود.
حتی شلاق زدن و مصلوب شدن نیز اثباتی بود که این مسحشده خداوند بود. یهودیان نمیتوانستند مرگ مسیح را درک کنند زیرا با الهیات آنها در تضاد بود. از آنجا که مسیح باید بیچون و چرا عادل باشد، فرض بر این بود که خدا نمیتواند او را رها کند (مزمور ۲۲:۱). با این حال، فریاد خداوند بر صلیب، «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟» (مزمور ۲۲:۱) اثباتی بود که یهوه همیشه خدای او باقی ماند! مسیح با تکرار کلمات داوود، بیگناهی خود را نیز اثبات میکرد.
هدف شماره ۲: تحریک به ستایش
کسانی که به مزامیر نزدیک میشوند باید به یاد داشته باشند که آنها به عنوان شعر عبری نوشته شدهاند و بنابراین برای ستایش طراحی شدهاند. این باعث میشود مزامیر مسیحایی عنصری اساسی از عبادت باشند، زیرا مردم خدا را به ستایش تحریک میکنند. این بدان معنا نیست که ما برای پذیرفته شدن به فصاحت فرشتگان نیاز داریم. مزامیر ما را تشویق میکنند که خدا را با سادگی صمیمانه و از ته دل ستایش کنیم.
هنگامی که عیسی به فریسیان و کاتبان گفت: «آیا هرگز نخواندهاید که 'از دهان کودکان و شیرخوارگان ستایش را کامل کردهای'؟» (متی ۲۱:۱۶)، او مزمور ۸:۲ را نقل قول میکرد. این مزمور مسیحایی به مسیح در کهانت ابدی او مربوط میشود، جایی که تمام کندر (لاویان ۲:۱۶) به قربانیها اضافه میشد. کندر، که نماد کمالات عبادی قربانی است، به این معنی است که مسیح به عنوان کاهن، محدودیتهای انسانی ما را در ستایش و عبادت پر میکند.
بنابراین، هدف از شناخت مزامیر مسیحایی، خواندن آنها نیست، گویی که ما نوکیشان تحت شریعت هستیم، بلکه فراهم آوردن مطالب فراوان برای شکرگزاری خودجوش است. کسانی که بر سر سفره خداوند جمع میشوند، باید به یاد داشته باشند که خود مسیح، بر سر همان سفره، مزمور ۴۱:۹ را در شناسایی یهودا (یوحنا ۱۳:۱۸) و مزمور ۶۹:۴ را هنگامی که گفت: «آنها مرا بیدلیل دشمن داشتند» (یوحنا ۱۵:۲۵) نقل قول کرد.
بررسی مزمور دوم
هویت پادشاه
مزمور ۲ این افتخار را دارد که اولین اشاره به «مسحشده خداوند» را میکند (مزمور ۲:۲). اما اگر کسی بپرسد «این پادشاه جلال کیست؟» (مزمور ۲۴:۱۰)، عهد جدید نشان میدهد که او کسی جز مسیح، پسر خدای زنده نیست. بدون شک، نویسنده داوود میتوانست تجربه خود را با رویدادهای توصیف شده برابر بداند (دوم سموئیل ۵:۱۷)، اما پادشاه هرگز خود را با تنها پسر خدا یکی ندانست (اعمال ۴:۲۵-۲۸).
مزمور ۲:۷ سه بار در عهد جدید نقل قول شده است: «تو پسر من هستی: امروز تو را به دنیا آوردم» (اعمال ۱۳:۳۳؛ عبرانیان ۱:۵؛ ۵:۵). روحالقدس تلاش زیادی میکند تا نشان دهد که این منحصراً به مسیح، پسر خدای زنده، اطلاق میشود. او همچنین از آن برای اثبات رستاخیز خداوند و الوهیت او استفاده میکند.
مزمور ۲ رد شدن خداوند عیسی و پیروزی متعاقب او بر تمام دشمنانش را توصیف میکند. او نه تنها حق اخلاقی سلطنت را دارد، بلکه با شرایط «اگر پسر، پس وارث» (غلاطیان ۴:۷) نیز واجد شرایط است، «او باید سلطنت کند، تا زمانی که تمام دشمنان را زیر پاهای خود قرار دهد» (اول قرنتیان ۱۵:۲۵).
حاکمان علیه پادشاه
حاکمان این جهان در تصمیم خود برای به رسمیت نشناختن این پادشاه و زانو نزدن در اطاعت از او متحد هستند. آنها با هم مشورت میکنند تا قدرت خود را حفظ کنند. در حالی که از یکدیگر متنفرند، تلاشهای خود را علیه دشمن شرارت مستبدانه خود هماهنگ میکنند.
این ثابت میکند که آنها از وعده خداوند آگاه هستند و عمداً با آن مخالفند. این ابتدا زمانی محقق شد که هیرودیس و پونتیوس پیلاطس، همراه با مردم، مسحشده خداوند را مصلوب کردند: «در همان روز پیلاطس و هیرودیس با هم دوست شدند: زیرا پیش از آن با یکدیگر دشمنی داشتند» (لوقا ۲۳:۱۲).
مزمور فراتر از آن نقطه میرود تا نشان دهد که آن که بر زمین رد شد، اکنون در آسمان بر تخت نشسته است. علاوه بر این، او پادشاهی پدرش داوود را دریافت خواهد کرد، اما با این حال باید بر جهانی ناشناخته برای پسر یسی سلطنت کند.
از آنجا که خداوند عیسی پادشاه یهودیان به دنیا آمد، حق سلطنت از بدو تولد را دارد. با این حال، وعده اینکه او بر تخت پدر انسانی خود داوود خواهد نشست، هرگز در طول زندگی او محقق نشد. به همین ترتیب، وعده «دورترین نقاط زمین برای تصرف تو» (مزمور ۲:۸) ثابت میکند که تحقق نهایی نبوت هنوز باقی مانده است.
تمام اینها توسط کسانی که انکار میکنند عیسی پسر خداست، رد میشود. و ادعای اینکه او «مسحشده خداوند» است، به شدت توسط قدرتهای جهانی یهودی و غیریهودی به چالش کشیده میشود. بنابراین مزمورنویس تأیید میکند که «مردم چیز بیهودهای را تصور میکنند» (مزمور ۲:۱). فرمان الهی ثابت است و پادشاه خدا پیروز خواهد شد و به طور شکستناپذیری بر تمام ملتها سلطنت خواهد کرد.
خشم الهی
طنز پدیدهای عجیب است و احتمالاً تا زمان ظهور گناه وجود نداشته است. اثرات مضحک سقوط میتواند خنده را برانگیزد. اما طنز جای خود را به خشم میدهد وقتی کسانی که خدا را میخندانند، به دنبال سرنگونی مسیح و ربودن میراث او هستند. در مزمور ۲:۴، او ابتدا «میخندد»، سپس «تمسخر میکند»، سپس «خشم خود را» در برابر امتناع حاکمان از به رسمیت شناختن پادشاه خود و زانو زدن در اطاعت از او نشان میدهد.
طعنه حماقت انسان این است که خدا قبلاً پادشاه خود را تاجگذاری کرده است که در آسمان بر تخت نشسته است: حاکمان جهان برای همیشه دیر کردهاند. پادشاه با فرمان تغییرناپذیر قدرت شکستناپذیری را وعده داده است: «تو پسر من هستی، امروز تو را به دنیا آوردم» (مزمور ۲:۷). این فرمان دوباره در عهد جدید تکرار شده است (عبرانیان ۱:۵). زمان مخالفت گذشته است اما هنوز زمان برای تسلیم شدن به پسر و زندگی کردن وجود دارد.
کاربرد دورهای
در زمانهای بعدی، قدرتهای جهانی برای خنثی کردن وعده خدا در مورد پسرش توطئه خواهند کرد. متضادهای آشتیناپذیر دوباره در یک ازدواج مصلحتی متحد خواهند شد تا در برابر نبوت مقاومت کنند. اما این مانند ترکیب ناپذیر خاک رس و آهن در پاهای تصویر رویای نبوکدنصر خواهد بود (دانیال ۲:۱). سیاست و مذهب یک اتحاد نامقدس علیه آمدن پسر انسان تشکیل خواهند داد تا در برابر ادعای او مبنی بر میراث مشروع مقاومت کنند.
داوود این کنفدراسیون سیاسی-مذهبی را به عنوان یک ازدواج مصلحتی دیوانهوار که به شکست منجر خواهد شد، ارائه میدهد. زیرا مزمور ۲:۶-۹ نشان میدهد که خدا قبلاً پادشاه خود را با جلال و افتخار در صهیون آسمانی تاجگذاری کرده است. دشمنان خداوند برای همیشه دیر کردهاند، زیرا آن که پدرانشان مصلوب کردند، از مردگان زنده شده و با پدرش در آسمان بر تخت نشسته است. او که قبلاً بر فرشتگان سلطنت میکند (اول پطرس ۳:۲۲)، هنوز تمام دشمنان زمینی خود را زیر پاهای خود قرار خواهد داد، زیرا او باید سلطنت کند (اول قرنتیان ۱۵:۲۵).
در واقع، آنچه دو هزار سال پیش اتفاق افتاد، هنوز در مقیاسی بزرگتر دیده خواهد شد، زمانی که هفته هفتادم دانیال در امپراتوری جهانی پنجم خاک رس و آهن محقق شود. مزمور ۲ فقط به حاشیه دوران کلیسا میپردازد و سپس ۲۰۰۰ سال به جلو میپرد تا به رویدادهایی فراتر از «آمدن در ابرها» پسر خدا (متی ۲۴:۳۰) برسد. پس از آن، آن را پیشبینی میکند که پسر انسان به طور عمومی تبرئه خواهد شد. و بنابراین، هنگامی که پسر و وارث بر تخت جلال خود دیده شود (متی ۲۵:۳۱)، شورشیان ترغیب میشوند که «پسر را ببوسند» (مزمور ۲:۱۲) به عنوان تنها امید نجات خود.
باشد که این چند نکته در مورد مزمور ۲ اشتهای شما را برای بررسی مزامیر مسیحایی باقیمانده به تنهایی تحریک کند. نمودار زیر برای کمک ارائه شده است.
گاهشماری ارجاعات مسیحایی در مزامیر
موضوع مزمور عهد جدید
خدای ابدی ۱۰۲:۲۵-۲۷ ۴۵:۶ عبرانیان ۱:۸،۱۰
الوهیت – خدا پسر ۲:۷ عبرانیان ۱:۱۵
تولد سلطنتی او ۸۹:۳-۴ متی ۱
انسانیت بیگناه ۴۵:۷ ۲۲:۹-۱۰ عبرانیان ۱:۸ لوقا ۲:۴۰،۵۲
بیعیبی در طول وسوسه ۹۱:۱۱-۱۲ متی ۴:۶؛ لوقا ۴:۱۱
یکشنبه نخل ۸:۲ متی ۲۱:۱۶
پاکسازی معبد ۶۹:۹ یوحنا ۲:۱۷
خیانت یهودا ۴۱:۹ ۶۹:۲۵ یوحنا ۱۳:۱۸ اعمال ۱:۲۰
چوپان نیکو ۲۳ یوحنا ۱۰:۲۷-۳۰؛ ۱۸:۹
مشورت شریران ۲:۱-۲ اعمال ۴:۲۵-۲۸
شلاق زدن ۱۲۹:۳ لوقا ۱۸:۳۳
قمار بر سر لباسهای او ۲۲:۱۸ متی ۲۷:۳۵؛ یوحنا ۱۹:۲۴
مصلوب شدن ۲۲:۱۶ یوحنا ۱۹:۳۷
دردهای او بر صلیب ۲۲ متی ۲۷:۳۹-۵۰
«تشنهام» ۶۹:۲۱ متی ۲۷:۳۴؛ مرقس ۱۵:۳۶؛ لوقا ۲۳:۳۶؛ یوحنا ۱۹:۲۹
ترک شدن قربانیگونه او ۲۲:۱ متی ۲۷:۴۶؛ مرقس ۱۵:۳۴
قدرت او بر مرگ ۳۱:۵ لوقا ۲۳:۴۶
کفاره با خون ۴۰:۶-۸ عبرانیان ۱۰:۵-۷
رستاخیز ۱۶:۱۰ ۱۱۸:۲۲ اعمال ۲:۲۷-۳۱ اعمال ۴:۱۱؛ اول پطرس ۲:۷
صعود ۲۴:۳-۵ ۶۸:۱۸ ۱۱۰:۱ افسسیان ۴:۸ اعمال ۲:۳۴
جلال او ۱۶:۸-۱۱ اعمال ۲:۲۵
کهانت ابدی و بیمرگ او ۱۱۰:۴ عبرانیان ۵:۶
بازگشت او به زمین با قدرت ۱۱۰:۵-۷ ۲۲:۲۷-۲۸ متی ۲۲:۴۴ مکاشفه ۱۴:۲۰؛ ۱۹:۱۶
حکومت بر ملتها ۷۲ ۲:۸-۹ ۲۲:۲۷-۲۸ مکاشفه ۲۰:۴
پادشاهی ابدی او ۸۹:۳۵-۳۶ مکاشفه ۱۱:۱۵
ارجاعات مسیحایی در مزامیر غیر از مزامیر مسیحایی






