موضوع فوق‌العاده! این همچنین یک موضوع طولانی‌مدت است، زیرا چیزی را نشان می‌دهد که هرگز پایان نخواهد یافت. خداوند عیسی در دعای خود به پدر گفت: «این است حیات جاودانی که تو را خدای واحد حقیقی و عیسی مسیح را که فرستادی بشناسند» (یوحنا ۱۷:۳ JND). سخن او نشان می‌دهد که حیات جاودانی به معنای یک رابطه شخصی و صمیمی بین پدر او و هر شاگرد حقیقی خداوند عیسی مسیح است.
عهد عتیق تنها دو بار به حیات جاودانی اشاره می‌کند. اولین بار به عنوان یک نکته برجسته در «سرودهای صعود» یا «سرودهای درجات» (مزامیر ۱۲۰-۱۳۴) است. می‌خوانیم: «هان، چه نیکو و چه دلپذیر است که برادران با هم در یگانگی ساکن شوند! مانند روغن گرانبها بر سر، که بر ریش، بر ریش هارون، فرو می‌ریخت، که تا دامن لباس‌هایش فرو می‌ریخت؛ مانند شبنم حرمون که بر کوه‌های صهیون فرو می‌آید؛ زیرا در آنجا یهوه برکت، حیات جاودانی را فرمان داده است» (مزامیر ۱۳۳:۱-۳). تنها جای دیگری که این عبارت خاص در عهد عتیق آمده است در دانیال ۱۲ است: «و بسیاری از آنان که در خاک زمین خوابیده‌اند، بیدار خواهند شد، برخی برای حیات جاودانی، و برخی برای شرمساری، برای خواری جاودانی» (آیه ۲). این دو بخش از کتاب مقدس از دو سرنوشت بسیار متفاوت سخن می‌گویند، یا «حیات جاودانی» – که به معنای ابدی بودن آن است – یا مرگ ابدی در دریاچه آتش (مکاشفه ۲۰:۱۲-۱۵، ۲۲:۱-۳ را در نظر بگیرید).
«شفای امت‌ها» در مکاشفه ۲۲:۲ نشان‌دهنده شرایط مبارک بر روی زمین در طول سلطنت هزارساله آینده مسیح است. ما باید این دوره آینده برکت بر روی زمین را که ۱۰۰۰ سال طول می‌کشد، از وضعیت ابدی (۲۱:۱-۸) متمایز کنیم. برکاتی که وضعیت ابدی را مشخص خواهند کرد، با «آسمان جدید» و «زمین جدید» که یوحنا درباره آنها نوشت، مرتبط هستند. او افزود: «و شهر مقدس، اورشلیم جدید را دیدم که از آسمان از جانب خدا نازل می‌شود، مانند عروسی که برای شوهرش آراسته شده است» (آیه ۲). این خلاصه یوحنا به وضعیت ابدی برکت اشاره دارد که آسمان جدید، زمین جدید و اورشلیم جدید را مشخص خواهد کرد، که همچنین عروس، همسر بره است. به عنوان عروس، او زیبایی‌ها و جلال‌های مسیح را در نمایش عمومی منعکس خواهد کرد، در حالی که «همسر بره» بر آنچه او برای شوهرش خواهد بود تأکید می‌کند. به عنوان «اورشلیم جدید» او مرکز یک اداره کامل آسمانی خواهد بود، و به نوعی پیوندی بین اورشلیم آسمانی و زمینی وجود خواهد داشت (مکاشفه ۲۱-۲۲). همه چیز با برکات خدا مشخص خواهد شد.
پسر باید برافراشته شود
خداوند عیسی موضوع مهم «حیات جاودانی» را به یک خاخام معروف آن زمان، نیکودیموس، معرفی کرد. عیسی به او گفت: «همانطور که موسی مار را در بیابان برافراشت، پسر انسان نیز باید برافراشته شود، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیات جاودانی داشته باشد» (یوحنا ۳:۱۴-۱۵). عیسی این را بیشتر توضیح داد: «زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانه خود را داد، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیات جاودانی داشته باشد. زیرا خدا پسر خود را به جهان نفرستاد تا جهان را داوری کند، بلکه تا جهان به وسیله او نجات یابد» (آیات ۱۶-۱۷). این هدیه شگفت‌انگیز – که «حیات جاودانی» نیز نامیده می‌شود – بزرگترین هدیه خدا را نشان می‌دهد!
توجه کنید که خداوند عیسی گفت: «بدین ترتیب باید پسر انسان برافراشته شود.» این به معنای آن است که راه خاصی برای «برافراشته شدن» او وجود داشت، که به مرگ او بر صلیب اشاره دارد (یوحنا ۱۹). این کاری بود که انسان با او کرد، اما خدا در همان زمان مشغول کار بود، زیرا این نقشه او بود که پسرش به روشی خاص و در زمانی خاص – زمان او – بمیرد. «باید» نشان می‌دهد که راه دیگری جز راه خدا وجود نداشت، این کلمه به کنترل کامل خدا اشاره دارد، که ممکن است برای همه آشکار نباشد، حداقل از دیدگاه انسانی. با این حال، خدا حتی زمانی که اجازه داد شرارت و نفرت انسان به طور کامل آشکار شود، کنترل کامل را در دست داشت.
سرانجام، «پسر انسان» نام خاصی است که انجیل یوحنا اغلب از آن استفاده می‌کند، زیرا هم به رنج‌های او و هم به جلال‌های آینده او مربوط می‌شود (مزامیر ۸ را ببینید). پطرس نیز درباره این موضوع نوشت، با جزئیات فراوان درباره رنج‌های مسیح و اشاره به «جلال‌هایی که به دنبال آن می‌آیند» (اول پطرس ۱:۱۱ NKJV).
پدر و پسر
در یوحنا ۵، خداوند عیسی ده دلیل برای وحدت بین پدر و پسر ارائه داد. وحدت در موارد زیر وجود دارد:
اعمال (آیه ۱۷)،
- اراده پدر (آیه ۱۹)،
- محبت (آیه ۲۰)،
- قدرت زنده کردن یا احیا کردن (آیه ۲۱)،
- حاکمیت (آیه ۲۱)،
- داوری (آیات ۲۲، ۲۷)،
- دریافت افتخار (آیه ۲۳)،
- قدرت بخشیدن حیات (آیات ۲۴-۲۶)،
- اراده فرستنده (آیه ۳۰)،
- شهادت (آیات ۳۱-۳۲).
- این نکات شایسته مطالعه و ستایش ما هستند. آنها نشان می‌دهند که خدای ما چقدر بزرگ است و برکات ما که پدر و پسر به ما داده‌اند چقدر عظیم هستند. خدا را شکر!
نتیجه‌گیری زیر که خداوند عیسی در یوحنا ۵ بیان کرد، با توجه به ده نکته فوق کاملاً مناسب است. «آمین، آمین، به شما می‌گویم، هر که کلام مرا بشنود و به فرستنده من ایمان آورد، حیات جاودانی دارد و به داوری نمی‌آید، بلکه از مرگ به زندگی منتقل شده است» (آیه ۲۴ JND).
حیات جاودانی به عنوان قلمرویی که ما در آن هستیم و خواهیم بود
در گفتگوی خود با زن سامری (یوحنا ۴)، خداوند عیسی به گونه‌ای متفاوت به حیات جاودانی اشاره کرد. او توضیح داد که حیات جاودانی نیز قلمرویی است که ایمانداران به آن وارد می‌شوند و تا ابد در آن زندگی می‌کنند. می‌توان گفت که حیات جاودانی شگفت‌انگیزترین هدیه خداست، در حالی که همچنین به قلمرویی اشاره دارد که ایمانداران تا ابد در آن خواهند بود.
«هر که از آبی که من به او می‌دهم بنوشد، هرگز تا ابد تشنه نخواهد شد، بلکه آبی که من به او می‌دهم، در او چشمه‌ای از آب خواهد شد که به حیات جاودانی می‌جوشد» (۴:۱۴). پس از ورود به آن قلمرو، می‌توانیم از او که حیات جاودانی است لذت ببریم. این قلمرو به معنای رابطه‌ای بین ایماندار و خدای پدر از طریق خداوند عیسی مسیح است، و همچنین برکات عظیم و جاودانی که می‌توانیم اکنون و تا ابد، در قدرت روح‌القدس از آنها لذت ببریم.
این توضیحات کاملاً با آنچه یوحنا رسول در نامه‌های خود نوشت مطابقت دارد: «می‌دانیم که پسر خدا آمده است و به ما فهمی داده است تا او را که حقیقی است بشناسیم؛ و ما در او که حقیقی است، در پسر او عیسی مسیح هستیم. او خدای حقیقی و حیات جاودانی است» (اول یوحنا ۵:۲۰). خلاصه زیبا! «می‌دانیم» سخن مغرورانه فریسیان نیست، بلکه به معنای شادی داشتن یک رابطه شخصی با خدای پدر و پسر اوست. این به معنای اطمینان مطلق ایمانداران درباره این رابطه است که توسط کلام خدا تأیید شده و توسط فعالیت روح‌القدس که در ما ساکن است، به یک واقعیت عملی تبدیل شده است.
همچنین توجه داشته باشید که این هدیه خداست، که بخشنده بزرگ است و دوست دارد ببخشد. او پسر خود را داد تا ما زندگی داشته باشیم، و روح خود را به ما داد که در ما ساکن است.
علاوه بر این، حیات جاودانی – که فقط توسط خدا داده می‌شود – فقط وجود بی‌پایان نیست، که همه، نجات‌یافتگان و نجات‌نیافتگان، آن را دارند. این یک مسئله جدی است زیرا فرد یا از حیات جاودانی لذت خواهد برد یا در قلمرو مرگ ابدی یافت خواهد شد! مسیح فرموده است: «من آمدم تا آنها زندگی داشته باشند و آن را به فراوانی داشته باشند» (یوحنا ۱۰:۱۰). این زندگی چیزی کمتر از «مسیح در شما امید جلال» نیست (کولسیان ۱:۲۷). داشتن این زندگی به معنای این است که فرد از بالا، از یک منبع کاملاً جدید متولد شده است (یوحنا ۳:۳، ۱:۱۳). وقتی دوباره متولد شدیم، مسیح را به عنوان نجات‌دهنده دریافت کردیم. «هر که پسر را دارد، زندگی دارد؛ هر که پسر خدا را ندارد، زندگی را ندارد» (اول یوحنا ۵:۱۲). چقدر ساده، اما چقدر جدی! گزینه‌های دیگری وجود ندارد: شما یا زندگی دارید، یا ندارید!
«حیات جاودانی را نباید با زندگی طبیعی اشتباه گرفت. این شکل اخیر زندگی تابع مرگ است و از طریق بازتولید انسانی به دست می‌آید. حیات جاودانی هرگز پایان نمی‌یابد؛ زندگی روحانی آغاز دارد اما پایانی ندارد. تفاوت این است که کسی که فقط زندگی طبیعی دارد، برای همیشه از خدا در دریاچه آتش جدا خواهد شد، در حالی که کسی که حیات جاودانی دارد، برای تمام ابدیت با خدا مشارکت خواهد داشت. بنابراین، جدایی از خدا مرگ ابدی است؛ بودن با خدا حیات جاودانی است.»
هر که به پسر ایمان آورد، حیات جاودانی دارد، اما هر که از ایمان آوردن به پسر سر باز زند، زندگی را نخواهد دید؛ بلکه غضب خدا بر او باقی می‌ماند (یوحنا ۳:۳۶ HCSB).
این سخن به این معناست که ایمان شخصی به پسر خدا ضروری است. اگر به او اعتماد نکنید، همچنان تحت داوری ابدی خدا، تحت غضب خدا هستید و خواهید ماند!
شما چطور، خواننده عزیز؟ آیا هنوز در مورد داشتن حیات جاودانی شک دارید؟ اکنون به سوی نجات‌دهنده بیایید، قبل از اینکه دیر شود!
به سوی نجات‌دهنده بیا، درنگ مکن! — جورج اف. روت (۱۸۲۰–۱۸۹۵)
پایان‌نوشت
- این پاراگراف از Unger, M. F. (1988) اقتباس شده است. «حیات جاودانی.» در R. K. Harrison (Ed.), فرهنگ لغت جدید کتاب مقدس اونگر (ویرایش بازبینی شده و به روز شده). انتشارات مودی.
