نویسنده می‌گوید: هر عضو در عملکرد این کلیسا نقشی دارد. اعمال رسولان 20:28 به ما می‌گوید: «به خود و به تمام گله‌ای که روح‌القدس شما را در آن ناظر قرار داده است، توجه کنید تا کلیسای خدا را که او با خون خود خریده است، شبانی کنید.» هر عضو کلیسا نقشی خاص، موهبتی، و بخشی حیاتی دارد.
برخی خدا و کلام او را انکار، شک و نافرمانی می‌کنند و عروسی‌هایی برگزار می‌کنند که خدا را از آن حذف می‌کنند. در نتیجه، روابط شکست می‌خورند زیرا به جای خدا/مسیح‌محور بودن، خودمحور هستند. برای همه کسانی که با ایمان توبه کرده و عیسی مسیح را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده بپذیرند، امید و کمک وجود دارد.
یک دختر مسیحی جوان اخیراً به من گفت که او با توجه به تفاوت بین این دو کلمه، وارد زندگی رفاقت و پیروزی بی‌وقفه شده است. سال‌ها بود که او تلاش می‌کرد به یک استاندارد مشخص از آرامش، صلح و قدرت برسد. اما هر سال به نظر می‌رسید که از هدف دورتر می‌شود.
خواهری در مسیح در کلیسای محلی که ما می‌شناسیم، منبع بزرگی از ناامیدی برای برخی از مسیحیان آنجاست. او واقعاً می‌خواهد کارها به روش خودش انجام شود، و به نظر می‌رسد که اگر چیزی به روش او انجام نشود. تقریباً هر کاری که سایر ایمانداران انجام می‌دهند، به نظر او اشتباه می‌آید، و او بسیار مایل بوده که این را بگوید.
پرسش: موضع یک ایماندار در استفاده از روغن مسح چیست؟ این پرسش آشکارا بر اساس دستورالعمل در یعقوب ۵: ۱۴-۱۵ (NKJV) است که می‌خوانیم: «آیا کسی از شما بیمار است؟ کشیشان کلیسا را فراخواند تا برای او دعا کنند و او را مسح کنند.
کلمه‌ای که در کتاب مقدس «اعتراف کردن» ترجمه شده است، علاوه بر اقرار به گناه، معانی متعددی دارد. اعتراف به اینکه عیسی خداوند است. اعتراف باید بیش از یک امر عادی یا بی‌اهمیت باشد، همانطور که مَثَل ده باکره که توسط خداوند ما گفته شد، نشان می‌دهد.
قیمت غیرقابل محاسبه‌ای که مسیح برای ما پرداخت، فراتر از هر تصوری است. خداوند عیسی در متی ۱۶:۲۶ دو سؤال پرسید: «زیرا اگر کسی تمام دنیا را به دست آورد و جان خود را از دست بدهد، چه سودی برای او دارد؟ یا انسان چه چیزی را در ازای جان خود خواهد داد؟»
ایمان مسیحی بر اساس مرگ، دفن و رستاخیز جسمانی خداوند عیسی بنا شده است. رستاخیز او یک واقعیت مطلق است که توسط بسیاری از پیروانش که او را پس از مصلوب شدن و دفن شدن زنده دیدند، تأیید شده است. او مورد تمسخر، توهین، تف انداختن، شلاق زدن و مصلوب شدن قرار گرفت.
خداوند به ما می‌گوید که رنجش خواهد آمد: «وای بر دنیا به سبب لغزش‌ها! زیرا لازم است که لغزش‌ها بیایند؛ اما وای بر آن مردی که لغزش از او می‌آید» (متی ۱۸:۷). جنگ‌ها و نزاع‌ها، درگیری‌ها و مبارزاتی که در جهان رخ می‌دهد
اشعیای نبی از کسی سخن گفت که از بیت‌لحم بیرون می‌آید و «حاکم در اسرائیل خواهد بود». مرگ، دفن، رستاخیز و صعود او به دست راست خدا بین تولد و حکومت او فاصله خواهد انداخت. بسیاری از کتب مقدس دیگر در عهد عتیق از آمدن خداوند عیسی سخن می‌گویند.
این کلمات در ارتباط با شام خداوند نوشته شده‌اند، که پولس در اول قرنتیان 11:23-36 به آن اشاره کرد. این جشن عشق و یادبود محبت‌آمیز اوست که مدت‌ها پیش، در شبی که به او خیانت شد، نان و جام را گرفت، نمادهای بدنی که او داد و
زیرا اگرچه از همه آزاد هستم، خود را غلام همه ساختم تا عده بیشتری را به دست آورم، تا او کمتر را به دست آورد. آیا نمی‌دانید کسانی که در مسابقه می‌دوند، همه می‌دوند، اما یک نفر جایزه را دریافت می‌کند؟ طوری بدوید که آن را به دست آورید.
شعار در اول قرنتیان 15 پادزهر الهی برای هر دو این بدی‌ها را فراهم می‌کند. این شعار یک اساس محکم را فراهم می‌آورد که بر آن باید بایستیم، نویسنده می‌گوید. برخی از ما آنقدر به آنچه «خدمت» می‌نامیم متمرکزیم که برای رسیدن به اهداف مطلوب و دستیابی به نتایج قابل توجه، دریغ نمی‌کنیم
در عهد عتیق، خدا یک ملت، اسرائیل را انتخاب کرد و رابطه‌ای ویژه با آنها داشت. اما، همانطور که کتاب اعمال رسولان در عهد جدید نشان می‌دهد، یهودیان، به عنوان یک ملت، درِ ایمان و فیض را که خدا قبلاً به روی آنها گشوده بود، بستند. با این حال، خدا این در را به روی غیریهودیان گشود
یوآش در هفت سالگی به سلطنت رسید و تا زمانی که یهویاداع کاهن زنده بود، به خداوند وفادار ماند. هنگامی که او درگذشت، پسرش عُزیا حکومت کرد، اما پس از اینکه گمان کرد چون پادشاه است حق دارد عمل کند
