«ایمان‌دار و روغن مسح چه؟»

پرسش: جایگاه یک ایماندار در استفاده از روغن مسح چیست؟

پاسخ: این پرسش آشکارا بر اساس دستورالعمل یعقوب ۵: ۱۴-۱۵ (NKJV) است که می‌خوانیم: «آیا کسی در میان شما بیمار است؟ او باید کشیشان کلیسا را فرا بخواند و آنها برای او دعا کنند و او را به نام خداوند با روغن مسح کنند. و دعای ایمان بیمار را نجات خواهد داد و خداوند او را بلند خواهد کرد. و اگر گناهی مرتتکب شده باشد، بخشیده خواهد شد.»

همیشه در مطالعه کلام خدا مهم است که آیات و بخش‌هایی از یک آیه را در بستر آنها بررسی کنیم. بیایید کمی به طور خلاصه این کار را انجام دهیم. این بخش پایانی از رساله یعقوب در آیه ۱۳ آغاز می‌شود، جایی که به کسی که رنج می‌برد دستور داده می‌شود دعا کند و به کسی که شاد است دستور داده می‌شود آواز بخواند. سپس آیات با دستورالعمل برای کسی که بیمار است ادامه می‌یابد و به نظر می‌رسد این را با احتمال ارتکاب گناهان توسط او مرتبط می‌سازد. ما می‌دانیم که همه بیماری‌ها نتیجه مستقیم یک گناه خاص در زندگی یک شخص نیستند، اما در اول قرنتیان ۱۱: ۲۷-۳۲ می‌بینیم که بیماری قطعاً می‌تواند نتیجه گناه در زندگی یک ایماندار باشد. هنگامی که کسی که بیمار است در وجدان خود متقاعد می‌شود که گناهی از او علت بیماری‌اش بوده است، قطعاً می‌خواهد که این موضوع مورد رسیدگی قرار گیرد.

در زمانی که یعقوب نوشت، کلیسا بر روی زمین توسط انسان به عنوان یک بدن واحد قابل تشخیص بود. در برابر خدا، کلیسای حقیقی هنوز یک بدن واحد است، اما، متأسفانه، کلیسای مدعی به هزاران فرقه و کلیسای مستقل تقسیم شده است که بیشتر آنها ترکیبی از ایمانداران حقیقی، مسیحیان مدعی و بی‌باوران محض هستند. ما در جاهای مختلف در عهد جدید می‌بینیم که تحت هدایت روح‌القدس، رسولان یا نمایندگان آنها کشیشانی را برای شبانی کلیساهایی که خداوند در مکان‌هایی که آنها انجیل را موعظه کرده بودند، به وجود می‌آورد، منصوب کردند. چنین کشیشانی رفاه روحانی هم‌ایمانان محلی خود را در دل داشتند. هیچ جا حتی اشاره‌ای وجود ندارد که کلیساها کشیشان خود را انتخاب می‌کردند یا اینکه یک کلیسا فقط یک کشیش داشت. گوسفندان هرگز شبان خود را انتخاب نمی‌کنند! اقتدار از خدا می‌آید.

کسی که بیمار بود باید کشیشان را فرا می‌خواند. او ممکن است گناه خود را به آنها اعتراف کرده باشد، اما این بیان نشده است. آنچه در اینجا مهم است این است که آنها باید برای او دعا می‌کردند و او را با روغن مسح می‌کردند به نام خداوند. در آن روزها، روغن – روغن زیتون – ماده‌ای عادی بود که برای تسکین و شفا استفاده می‌شد. ما می‌بینیم که سامری نیکو از این همراه با شراب برای کمک به مردی که در لوقا ۱۰: ۳۴ در میان دزدان افتاده بود، استفاده می‌کند. همچنین، شبان ما از این روغن برای مسح سر گوسفندان خود استفاده می‌کند (مزمور ۲۳: ۵).

در حالی که ما برای شفا به خدا نگاه می‌کنیم، داروها را تحقیر یا رد نمی‌کنیم. همه در نهایت از خدا می‌آیند. همچنین، روغن برای شفا اعتبار داده نمی‌شود. شخصی که کشیشان را فرا خواند، مسح شد به نام خداوند. «دعای ایمان بیمار را نجات [شفا] خواهد داد و خداوند او را بلند خواهد کرد» (یعقوب ۵: ۱۵). این آیه در ادامه به ما نشان می‌دهد که ما در مرقس ۲: ۳-۱۲ در شفای مرد فلج که توسط چهار دوستش نزد خداوند آورده شد، نیز می‌یابیم. بخشش گناهان ابتدا با خداوند آمد، که همچنین قادر به شفای بدن بود و این کار را انجام داد. به همین ترتیب در یعقوب، خداوند بر بخشش گناهان بیشتر از شفای بیماری تأکید کرد.

با رسیدن به زمان حال، شاهد افول سریع در مسیحیت هستیم. چگونه می‌توانیم کشیشان کلیسا را فرا بخوانیم در حالی که کلیسا امروز تقریباً در هر محلی کاملاً تقسیم شده است؟ کشیشان کلیسا در آن مکان چه کسانی هستند؟ چگونه آنها کشیش شدند؟

در حالی که می‌بینیم نمی‌توانیم این دستورالعمل‌ها را به معنای واقعی کلمه دنبال کنیم، قطعاً می‌توانیم از آنها بیاموزیم. یعقوب ۵: ۱۶ بسیار مفید و تشویق‌کننده است. ما می‌توانیم و باید گناهان خود را به یکدیگر اعتراف کنیم و برای یکدیگر دعا کنیم. بیایید این کار را انجام دهیم! ما مطمئناً از برادران خردمند، خداترس، دلسوز و مسن‌تر که می‌توانند با ما و برای ما دعا کنند، قدردانی می‌کنیم، اما چقدر شگفت‌انگیز است که آنها نیازی به کشیشان رسمی ندارند. آنها حتی نیازی به پیر بودن ندارند. «دعای مؤثر و پرشور یک مرد عادل بسیار کارساز است» (آیه ۱۶). ایلیا برای توضیح این نکته آورده شده است.

مسئله ممنوعیت استفاده از روغن زیتون نیست، اما در این نوع موقعیت، روغن دیگر ضرورتی ندارد تا کشیشان. داروی مناسب که با دعا استفاده شود، ممکن است بسیار مفیدتر از روغن زیتون باشد. با این حال، به عنوان مسیحیان، ما نمی‌خواهیم ایمان خود را به کشیشان، روغن یا داروها بگذاریم، بلکه به نام خداوند عیسی. نام او همه آنچه را که او هست و همه آنچه را که او انجام داده است، پیش روی ما می‌آورد. خدا کار پسر محبوب خود را پذیرفته است و او از پاسخ دادن به دعایی که به نام او انجام می‌شود، لذت می‌برد.