واجد شرایط یا فاقد صلاحیت؟
زیرا اگرچه من از همه مردم آزاد هستم، خود را بنده همه ساختم تا بیشتر به دست آورم؛ و برای یهودیان، یهودی شدم تا یهودیان را به دست آورم؛ برای کسانی که زیر شریعت هستند، مانند زیر شریعت شدم تا کسانی را که زیر شریعت هستند به دست آورم؛ برای کسانی که بدون شریعت هستند، مانند بدون شریعت شدم (نه اینکه نسبت به خدا بدون شریعت باشم، بلکه نسبت به مسیح زیر شریعت هستم) تا کسانی را که بدون شریعت هستند به دست آورم؛ برای ضعیفان، ضعیف شدم تا ضعیفان را به دست آورم. من برای همه مردم همه چیز شده‌ام تا به هر وسیله‌ای برخی را نجات دهم. اکنون این کار را به خاطر انجیل می‌کنم تا در آن با شما شریک باشم. آیا نمی‌دانید کسانی که در مسابقه می‌دوند، همه می‌دوند، اما یک نفر جایزه را دریافت می‌کند؟ طوری بدوید که آن را به دست آورید. و هر کس که برای جایزه رقابت می‌کند، در همه چیز معتدل است. اکنون آنها این کار را برای به دست آوردن تاجی فانی انجام می‌دهند، اما ما برای تاجی جاودانی. بنابراین من اینگونه می‌دوم: نه با عدم قطعیت. اینگونه می‌جنگم: نه مانند کسی که هوا را می‌زند. اما بدن خود را نظم می‌دهم و آن را تحت فرمان خود درمی‌آورم، مبادا وقتی به دیگران موعظه کرده‌ام، خودم فاقد صلاحیت شوم. —اول قرنتیان ۹:۱۹-۲۷ NKJV
پولس رسول این کلمات را در رابطه با خودش نوشت. او از همه مردم آزاد بود اما خود را بنده همه ساخت. هیچ کس او را مجبور نمی‌کرد. در عوض، او انتخاب کرد که این گام را بردارد تا مردم را به ایمان به خداوند عیسی مسیح بیاورد.
پولس، در تلاش‌های تبشیری خود، مانند مردمی شد که می‌خواست آنها را برای مسیح به دست آورد. برای یهودیان، کسانی که زیر شریعت بودند، او مانند یک یهودی شد، حتی اگر در رعایت شریعت کامل نبود. در مورد شریعت واقعی، که توسط خدا به موسی داده شد، تنها خداوند عیسی تمام خواسته‌های آن را به کمال برآورده کرد. رسول مانند غیریهودیان نیز شد، اما او بی‌قانون نبود، همانطور که برخی تصور می‌کنند. پولس در برابر خدا واجد شرایط و «زیر شریعت نسبت به مسیح» باقی ماند.
افراد و اجتماعات مسیحیان امروز، در تلاش‌های خود برای به دست آوردن مردم، اغلب دیده می‌شوند که حقیقت کتاب مقدس را برای آنچه خدا به وضوح «گناه» می‌نامد، ترک می‌کنند. گناه کردن یا شریک شدن در گناهکاری کسی اشتباه است. در چنین مواردی، نام خداوند بی‌حرمت می‌شود و یک شخص یا کار تا زمانی که اعتراف صورت گیرد، فاقد صلاحیت می‌شود (اول یوحنا ۱:۹).
«ضعیف»، در بخش ما در اول قرنتیان، به سادگی به معنای نداشتن قدرت زیاد است. پولس، خادم قدرتمند خدا، «همه چیز برای همه مردم شده بود، تا [او] به هر وسیله‌ای برخی را نجات دهد.» چه بیانیه‌ای فوق‌العاده. تا چه حد پیش می‌رفتم تا کسی را به نجات در مسیح بیاورم؟ ما توجه می‌کنیم که همه نجات نیافتند، فقط «برخی». اما «برخی» زندگی جدیدی در مسیح داشتند! باشد که ما مانند پولس «به خاطر انجیل» کار کنیم.
رسول با ارائه یک تمثیل در مورد دویدن در مسابقه ادامه داد. آیا تا به حال دیده‌اید که یک دونده برتر طوری رقابت کند که انگار برایش مهم نیست که برنده می‌شود یا بازنده؟ احتمالاً نه، زیرا آنها با تمرکز و تلاش زیاد می‌دوند و برای شکستن نوار و گرفتن جایزه تلاش می‌کنند. ما این تمثیل را در رساله‌های دیگر نیز می‌یابیم. در فیلیپیان ۳:۱۴ پولس نوشت: «من به سوی هدف برای جایزه فراخوان آسمانی خدا در مسیح عیسی می‌شتابم.» عبرانیان ۱۲:۱-۲ ما را تشویق می‌کند که «هر وزنه و گناهی را که به آسانی ما را درگیر می‌کند، کنار بگذاریم و با استقامت در مسابقه‌ای که پیش روی ماست بدویم، به عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما، نگاه کنیم.»
در اول قرنتیان ۹، پولس در مورد «معتدل بودن در همه چیز» صحبت کرد. این به معنای خویشتن‌داری یا اعتدال است، نه افراط. بدون این، ما کند می‌شویم و نمی‌توانیم خوب بدویم، که در تضاد با تصویری است که در اینجا از طریق رسول ارائه شده است.
در روزگاری که پولس زندگی می‌کرد، دوندگان یک تاج گل به عنوان جایزه دریافت می‌کردند، اما ما یک «تاج جاودانی» – تاجی که برای همیشه باقی می‌ماند – به دست خواهیم آورد. این شادی‌بخش خواهد بود که این تاج را در پای نجات‌دهنده خود بیندازیم (مکاشفه ۴:۱۰-۱۱) و بشنویم که او می‌گوید: «آفرین، ای بنده نیکو و امین» (متی ۲۵:۲۱). همچنین، به این فکر کنید که شناختن کسانی در بهشت که انجیل را با آنها به اشتراک گذاشته‌ایم و ایمان آورده‌ایم، چگونه خواهد بود!
پولس در مورد نزدن هوا نوشت (اول قرنتیان ۹:۲۶). ما می‌خواهیم زمان خود را برای خدا به حساب آوریم و نه فقط خودمان را راضی کنیم. آموزش لازم است و ما باید برای او عمل کنیم.
پولس با اهمیت تحت فرمان درآوردن بدنمان به پایان رساند. این یک مسئله خویشتن‌داری است. جالب است که «خویشتن‌داری» بخشی از ثمره روح است که در ما ایمانداران ساکن است (غلاطیان ۵:۲۲-۲۳؛ اول قرنتیان ۶:۱۹). من باید این را جدی بگیرم زیرا نمی‌خواهم با اعمالم فاقد صلاحیت شوم. چقدر مهم است که کلام خدا را بگوییم و به روشی صحیح در برابر او زندگی کنیم.
