پرسش: چرا دانیال در دانیال ۲:۲۳ از «من» به «ما» تغییر می‌کند؟
«ای خدای پدرانم، تو را شکر و ستایش می‌کنم؛ تو به من حکمت و قدرت بخشیده‌ای و اکنون آنچه را که از تو خواستیم، به ما آشکار ساخته‌ای، زیرا تو خواسته پادشاه را به ما آشکار کرده‌ای.» —دانیال ۲:۲۳ NKJV
پاسخ:
برای قرار دادن این آیه در جایگاه خود، باید توجه داشته باشیم که در پایان فصل ۱، خداوند به دانیال و دوستانش به خاطر وفاداری‌شان پاداش داده بود، زیرا آنها برای خدمت به پادشاه بابل آموزش می‌دیدند. او حتی به دانیال در تمام رؤیاها و خواب‌ها فهم داده بود. در آغاز فصل ۲، پادشاه نبوکدنصر بابل، قدرتمندترین پادشاه زمان خود، حکیمان خود را در زمینه‌های مختلف غیبی بت‌پرستی – جادوگران، اخترشناسان، ساحران و کلدانیان – به نزد خود فراخوانده بود. او به آنها دستور داده بود که خوابی را که دیده بود و او را چنان آشفته کرده بود که نتوانسته بود به خوابیدن ادامه دهد، تعبیر کنند. وقتی آنها از او خواستند که خوابش را به آنها بگوید، او به آنها دستور داد که هم خواب و هم تعبیر آن را به او بگویند. آنها پاسخ دادند که بدون اینکه خواب به آنها گفته شود، نمی‌توانند آن را تعبیر کنند. پادشاه سپس به آنها گفت که اگر این کار را نکنند، تمام حکیمان اعدام خواهند شد.
دانیال آشکارا در میان حکیمان پادشاه نبود، با این حال او و دوستانش در میان اولین کسانی بودند که قرار بود اعدام شوند. با مواجهه با این اطلاعات، در آیه ۱۶ این فصل، دانیال از پادشاه زمان خواست تا بتواند خواب او و تعبیر آن را به او بگوید. دانیال سپس به خانه‌اش رفت و وضعیت خود را با سه دوستش در میان گذاشت و از آنها خواست که «از خدای آسمان‌ها در مورد این راز رحمت بطلبند، تا دانیال و یارانش با بقیه حکیمان بابل هلاک نشوند» (آیه ۱۸).
دانیال و دوستانش با هم دعا کردند. خداوند دعای آنها را با آشکار ساختن هم خواب پادشاه و هم معنای آن به دانیال پاسخ داد. دانیال قبل از اینکه به نزد پادشاه برود، مکث کرد تا از خداوند به خاطر پاسخ دادن مهربانانه نه تنها به دعای او بلکه به دعای آنها، زیرا آنها با هم دعا کرده بودند، تشکر کند. دانیال، البته، می‌توانست آنچه را که خداوند به او آشکار کرده بود با دوستانش در میان بگذارد.
ما خدایی شگفت‌انگیز و پاسخ‌دهنده به دعا داریم. به عنوان مسیحیان، می‌توانیم مستقیماً با خداوند عیسی صحبت کنیم. همچنین، ما این افتخار را داریم که با خدا پدر صحبت کنیم و به نام عیسی به او نزدیک شویم. این کار را می‌توانیم به صورت فردی یا همراه با سایر ایمانداران انجام دهیم. وقتی به صورت فردی دعا می‌کنیم، البته می‌گوییم، «من دعا می‌کنم...» «من می‌خواهم...» یا «من از تو تشکر می‌کنم.» وقتی چندین مسیحی با هم توافق دارند و می‌خواهند با هم دعا کنند، یک نفر باید در یک زمان دعا کند. از آنجا که او نه تنها از طرف خود بلکه از طرف دیگران در گروه دعا می‌کند، باید بگوید، «ما دعا می‌کنیم...» «ما می‌خواهیم...» یا «ما از تو تشکر می‌کنیم»؛ و وقتی او تمام می‌کند، همه باید با هم با گفتن «آمین» موافقت خود را ابراز کنند.
ما بارها ایمانداران را می‌یابیم که با هم در اعمال رسولاندعا می‌کنند. خداوند همچنین در اول قرنتیان ۱۴ به ما دستور می‌دهد که چگونه کارها باید به شیوه‌ای خداپسندانه انجام شود وقتی ما به عنوان یک جماعت گرد آمده به خداوند عیسی هستیم. این دستورالعمل مطمئناً برای هر زمانی که مسیحیان با هم دعا می‌کنند مناسب است. آنها باید یک به یک به شیوه‌ای منظم و قابل فهم دعا کنند، تا همه بتوانند با هم در ابراز موافقت خود، با گفتن «آمین»، با آنچه در دعا گفته شده است، بپیوندند.
این یک امتیاز است که بتوانیم با دیگران با هم دعا کنیم. بیایید از مثال دانیال پیروی کنیم و از خداوند برای دعای پاسخ داده شده تشکر کنیم، با اذعان به اینکه او نه تنها به دعای من ، بلکه به دعای ما پاسخ داده است. خدا را شکر که او دعاهای کسانی را که به او تعلق دارند می‌شنود و پاسخ می‌دهد!
—یوجین پی. ودر، جونیور.
هنگامی که پادشاه شریر هیرودیس یحیی تعمیددهنده را سر برید، شاگردان واعظ بیابان باید راهی برای ابراز غم عمیق خود پیدا می‌کردند. آنها به تنها کسی فکر کردند که بیشترین علاقه را داشت و بلافاصله به دنبال گوش شنوا و دلسوز او رفتند: آنها
«رفتند و به عیسی خبر دادند» (متی ۱۴:۱۲).
ما نیز باید درک کنیم که وقتی با غم یا سردرگمی روبرو می‌شویم، باید فوراً برویم و قلب خود را سبک کنیم. بسیاری از بارها برداشته می‌شد اگر فوراً به خداوند اعتماد می‌کردیم و با دعا به دنبال یافتن پاسخ مشکلاتمان در کلام او بودیم. —فرد نیمایر
