شعار یک کارگر
بنابراین، ای برادران محبوب من، ثابت و استوار باشید، همیشه در کار خداوند فراوان باشید، زیرا می‌دانید که زحمت شما در خداوند بیهوده نیست. —۱ قرنتیان ۱۵:۵۸ NKJV
در اینجا ما یک شعار فوق‌العاده برای کارگر مسیحی داریم، و هر مسیحی باید یک کارگر باشد. این یک تعادل بسیار ارزشمند برای قلب ارائه می‌دهد: ثبات ناگسستنی همراه با فعالیت بی‌وقفه. این از اهمیت بالایی برخوردار است.
برخی از ما آنقدر به آنچه «اصل» می‌نامیم پایبندیم که تقریباً از شروع هر طرح فعالیت مسیحی با قلب بزرگ می‌ترسیم. از سوی دیگر، برخی از ما آنقدر به آنچه «خدمت» می‌نامیم متمرکزیم که برای رسیدن به اهداف مطلوب و دستیابی به نتایج قابل توجه، از پا گذاشتن از خط مرزی اصول صحیح دریغ نمی‌کنیم.
شعار ما در ۱ قرنتیان ۱۵ یک پادزهر الهی برای هر دو این شرارت‌ها فراهم می‌کند. این یک پایه محکم را فراهم می‌کند که بر آن با هدف ثابت و تصمیم ناگسستنی بایستیم. ما نباید حتی ذره‌ای از مسیر باریک حقیقت الهی منحرف شویم، اگرچه ممکن است با آنچه بهتر به نظر می‌رسد وسوسه شویم.
اطاعت بهتر از قربانی است، و گوش دادن بهتر از پیه قوچ‌ها (۱ سموئیل ۱۵:۲۲).
کلمات شریف! باشد که بر قلب هر کارگر حک شوند. آنها کاملاً بی‌ارزش هستند، و به ویژه در روزگار ما که چنین خودسری، توطئه، خودپسندی، تمایل به انجام آنچه در چشمان خودمان درست است، و نادیده گرفتن عملی اقتدار عالی کتب مقدس وجود دارد.
وضعیت کنونی ناظر متفکر را با نگرانی‌های جدی پر می‌کند، زیرا او کنار گذاشتن عمدی کتاب مقدس را حتی توسط کسانی که آن را کلام خدا می‌دانند، می‌بیند. ما از گستاخی بی‌اعتقادی آشکار و علنی صحبت نمی‌کنیم، بلکه از بی‌تفاوتی بی‌رحمانه مسیحیان محترم و مدعی صحبت می‌کنیم. میلیون‌ها نفر می‌گویند که کتاب مقدس را کلام خدا می‌دانند، اما کوچکترین ایده‌ای برای تسلیم کامل خود به اقتدار آن ندارند. در عوض، استدلال انسان غالب است، و آنچه سودمند به نظر می‌رسد، قلب را فرمان می‌دهد. اصول مقدس وحی الهی مانند گرد و غبار روی زمین در برابر انفجار شدید افکار عمومی از بین می‌روند.
چقدر بی‌نهایت ارزشمند و مهم با توجه به همه اینها، بخش اول شعار کارگر ماست! «بنابراین، ای برادران محبوب من، ثابت و استوار باشید.» «بنابراین» روح را به پایه محکمی که در بخش قبلی فصل گذاشته شده است، بازمی‌گرداند که در آن رسول عالی‌ترین و گرانبهاترین حقیقتی را که می‌تواند قلب مسیحی را درگیر کند، آشکار می‌کند. آن حقیقت روح را کاملاً از خلقت قدیم فراتر می‌برد و آن را بر صخره محکم رستاخیز می‌نشاند. بر این صخره، ما تشویق می‌شویم که ثابت و استوار باشیم. این یک پایبندی سرسختانه به عقاید خودمان یا دگم مورد علاقه – یا به هیچ مکتب خاصی از آموزه – نیست. در عوض، این یک درک محکم و اعتراف وفادارانه به تمام حقیقت خداست، که مسیح برخاسته مرکز ابدی آن است.
با این حال، باید بخش دیگر شعار خود را به یاد داشته باشیم. کارگر مسیحی، در حالی که محکم بر پایه حقیقت ایستاده است، باید فعالیت‌های دوست‌داشتنی فیض را پرورش دهد. او فراخوانده شده است که «همیشه در کار خداوند فراوان باشد.» پایه اصول صحیح هرگز نباید رها شود، اما کار خداوند باید با جدیت ادامه یابد. برخی هستند که آنقدر از انجام کاری که ممکن است آسیب برساند می‌ترسند که هیچ کاری نمی‌کنند؛ و برخی دیگر، که به جای اینکه کاری نکنند، اشتباه می‌کنند. شعار ما هر دو را اصلاح می‌کند. این به ما می‌آموزد که در جایی که حقیقت درگیر است، چهره خود را مانند سنگ خارا محکم کنیم؛ در حالی که از سوی دیگر ما را به سوی گشاده‌دلی و صرف تمام انرژی خود در کار خداوند سوق می‌دهد.
خواننده مسیحی به ویژه به عبارت «کار خداوند» توجه کند. ما نباید حتی برای یک لحظه تصور کنیم که تمام «خدمت» توسط مسیحیان مدعی، شایسته نامگذاری «کار خداوند» است. به هیچ وجه! بسیاری از کارهایی که به عنوان خدمت برای خداوند توسط یک شخص روحانی انجام می‌شود، نمی‌تواند به نام مقدس مسیح مرتبط باشد. باشد که وجدان ما در مورد کاری که شروع می‌کنیم، فعال شود. ما عمیقاً احساس می‌کنیم که در این روز خودسری، سستی و لیبرالیسم وحشیانه، اذعان به اقتدار مسیح در هر کاری که انجام می‌دهیم، چقدر ضروری است. نام او مبارک باد، زیرا او به ما اجازه می‌دهد حتی در نام مقدس او و برای جلال او بخوریم و بنوشیم (۱ قرنتیان ۱۰:۳۱).
حوزه خدمت گسترده است؛ تنها با آن عبارت سنگین، «کار خداوند» محدود می‌شود. کارگر مسیحی نباید در هیچ کاری که تحت آن عنوان مقدس و بسیار مهم قرار نمی‌گیرد، شرکت کند. او باید، قبل از شروع هر خدمتی، این سوال عملی بزرگ را از خود بپرسد: «آیا این را می‌توان صادقانه کار خداوند نامید؟»
من می‌گویم، به واسطه فیضی که به من داده شده است، به هر یک از شما که در میان شما هستید، که خود را بیش از آنچه باید فکر کند، فکر نکند، بلکه با هوشیاری فکر کند، همانطور که خدا به هر یک از شما اندازه‌ای از ایمان داده است... پس، با داشتن عطایای متفاوت بر حسب فیضی که به ما داده شده است، از آنها استفاده کنیم. —رومیان ۱۲:۳،۶
