در این سال المپیک
برای رقابت فراخوانده شده‌ایم
کمیته بین‌المللی المپیک در سال ۱۸۹۴ تشکیل شد و اولین بازی‌های المپیک مدرن در سال ۱۸۹۶ برگزار گردید. هر چهار سال یک بار، کمیته بین‌المللی المپیک سنت بازی‌های المپیک را ادامه می‌دهد که به نام شهر یونانی المپوس، جایی که برای اولین بار برگزار شدند، نامگذاری شده‌اند.
تاریخ دقیق شروع بازی‌های باستانی نامشخص است، اما ممکن است به اوایل سال ۷۷۶ قبل از میلاد بازگردد، زمانی که تنها یک رویداد برگزار می‌شد، یک مسابقه دویدن تقریباً ۲۰۰ یاردی که «استادیوم» نامیده می‌شد. در سال ۷۲۴ یک مسابقه دو استادیومی معرفی شد و در سال ۷۲۰ یک مسابقه یک مایلی برگزار گردید. در سال ۷۰۸ کشتی و رویدادهای پنج‌گانه (دویدن، کشتی، پرش، پرتاب دیسک و پرتاب نیزه) معرفی شدند. از آن زمان رویدادهای پنج‌گانه مدرن تغییر کرده‌اند.
در سال ۶۸۸ قبل از میلاد بوکس اضافه شد و در سال ۶۸۰ مسابقه ارابه‌های چهار اسبه به یک جاذبه اصلی تبدیل گردید. رویدادهای دیگری نیز پس از آن به مرور زمان اضافه شدند، از جمله در سال ۵۲۰، مسابقه‌ای برای مردانی که واقعاً زره پوشیده بودند!
بازی‌های المپیک مدرن از سال ۱۸۹۶ هر چهار سال یک بار برگزار شده‌اند، به جز در سال ۱۹۱۶ به دلیل جنگ جهانی اول، و در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ به دلیل جنگ جهانی دوم. امسال، بازی‌های سی‌امین (XXX) المپیاد از ۲۷ جولای تا ۱۲ آگوست در لندن، انگلستان و اطراف آن برگزار خواهد شد. و ۲۰۵ کشور در ۳۰۰ رویداد به رقابت خواهند پرداخت!
المپیک دائمی
برخی «المپیک‌ها» نه بازی هستند و نه رویدادهای دوره‌ای؛ آنها رویارویی‌ها و درگیری‌های جدی و دائمی هستند که در طول زندگی شرکت‌کنندگانی که در تولد جدید وارد بازی‌ها می‌شوند، رخ می‌دهند! البته ما از زندگی مسیحی صحبت می‌کنیم که با ایمان به نجات‌دهنده ما عیسی مسیح، دوباره متولد می‌شویم. پولس رسول گاهی اوقات زندگی مسیحی را به یک مسابقه المپیک تشبیه می‌کرد. به عنوان مثال، او این را به شاگرد جوان خود، تیموتائوس نوشت: «مبارزه نیکوی ایمان را بجنگ» (اول تیموتائوس ۶:۱۲ NIV). کلمه «جنگ» او در واقع کلمه یونانی برای یک مسابقه ورزشی المپیک است.
در جای دیگر، پولس شاگرد جوان خود را با این کلمات نصیحت کرد: «خود را برای خداپرستی تربیت کن. زیرا تربیت بدنی تا حدی ارزش دارد، اما خداپرستی برای همه چیز ارزش دارد و هم برای زندگی کنونی و هم برای زندگی آینده وعده می‌دهد» (اول تیموتائوس ۴:۷-۸). کلمه او برای «خود را تربیت کن» به معنای «خود را منضبط کن» یا «خود را وقف آموزش خود کن» است – یک ضرورت مطلق در آمادگی جسمانی برای رقابت‌های ورزشی و همچنین در آمادگی برای موفقیت در تلاش‌های روحانی.
در مناسبت دیگری، رسول این را خاطرنشان کرد: «هر کس که در بازی‌ها رقابت می‌کند، به تمرینات سخت می‌پردازد. آنها این کار را برای به دست آوردن تاجی انجام می‌دهند که دوام نخواهد داشت؛ اما ما این کار را برای به دست آوردن تاجی انجام می‌دهیم که تا ابد دوام خواهد داشت» (اول قرنتیان ۹:۲۵). در قلمرو جسمانی، فایده تمرین محدود و موقتی است، در حالی که در قلمرو روحانی، خودانضباطی و «مبارزه» نه تنها در زندگی کنونی بلکه، و مهم‌تر از آن، در زندگی ابدی وعده موفقیت می‌دهد!
قوانین
در دوم تیموتائوس ۲:۵، پولس نکته بسیار مهمی را مطرح کرد: «اگر کسی به عنوان ورزشکار رقابت کند، تاج پیروزی را دریافت نمی‌کند مگر اینکه طبق قوانین رقابت کند.» رویدادهای ورزشی با مجموعه‌ای از قوانین انجام می‌شوند. یک ورزشکار ممکن است به طرز فوق‌العاده‌ای آموزش دیده باشد، در بهترین وضعیت جسمانی باشد، و بسیار برتر از همه رقبا باشد، اما اگر طبق قوانین رقابت نکند، رد صلاحیت می‌شود و هیچ جایزه‌ای نمی‌برد.
به عنوان مثال، ماریون جونز، دونده آمریکایی، پس از اعتراف به استفاده از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، مدال طلای خود را در مسابقه امدادی ۱۶۰۰ متر و مدال برنز خود را در مسابقه ۴۰۰ متر در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی از دست داد. علاوه بر این، جونز به شش ماه زندان به دلیل دروغ گفتن به بازرسان در مورد مصرف مواد مخدر خود محکوم شد (اگرچه او بعداً اعتراف کرد). همچنین، سه هم‌تیمی جونز در مسابقه امدادی نیز مدال‌های خود را در همان مسابقات از دست دادند، اگرچه هیچ مدرکی مبنی بر استفاده آنها از هیچ گونه افزایش‌دهنده عملکرد وجود نداشت.
لیست بلندی در اینترنت از ورزشکاران کشورهای متعدد وجود دارد که به دلیل مصرف مواد مخدر و سایر رفتارهای غیرقانونی المپیک، از مدال‌های به سختی به دست آمده خود محروم شده‌اند.
در زندگی مسیحی، دانستن و عمل کردن به قوانینی که در کلام خدا تجویز شده است، حتی ضروری‌تر است، ابزاری ضروری و جدایی‌ناپذیر برای آموزش ما که ما را در ارتباط با دیگران و با خدایمان راهنمایی می‌کند.
مسابقه
سپس باید با تمام وجود و با هر آرزویی برای پیروزی، خود را به مسابقه بیندازیم! «آیا نمی‌دانید که در یک مسابقه همه دوندگان می‌دوند، اما فقط یک نفر جایزه را می‌برد؟ طوری بدوید که جایزه را ببرید» (اول قرنتیان ۹:۲۴). برخلاف رویدادهای المپیک که فقط یک نفر طلا می‌گیرد، هر مسیحی می‌تواند یک مدال‌آور طلا باشد.
هدف
علاوه بر رقابت با تمام قدرت و شجاعت خود، باید چشم و ذهن خود را بر هدف – هدف نهایی مسابقه – متمرکز کنیم. پولس، «ورزشکار» فوق‌العاده‌ای که بود، تکنیک خود را توضیح داد: «من به سوی آن پیش می‌روم تا آنچه را که مسیح عیسی برای آن مرا به دست گرفت، به دست آورم... من به سوی هدف پیش می‌روم تا جایزه‌ای را که خدا مرا در مسیح عیسی به سوی آسمان فراخوانده است، ببرم» (فیلیپیان ۳:۱۲-۱۴).
در زندگی مسیحی، «به سوی هدف پیش رفتن» به معنای زندگی با ایمان است. عبرانیان ۱۱ لیست بلندی از قهرمانان گذشته را به ما می‌دهد که با ایمان پیروز شدند. مثال‌های آنها به عنوان تشویق عمل می‌کند، اما منبع واقعی الهام ما برای پیروزی از طریق «متمرکز کردن چشمانمان بر عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما» (عبرانیان ۱۲:۲) می‌آید. عیسی زندگی ایمان را آغاز کرد و آن را در بالاترین سطح خود نشان داد، آن را به طرز عالی و بی‌عیب و نقص تمرین کرد! «او صلیب را تحمل کرد (رویداد وحشتناک و غیرقابل وصف او)، شرم آن را نادیده گرفت (در برابر تماشاگران خشمگین، متنفر و تمسخرکننده)، و در دست راست تخت خدا نشست» (هدف او). او اجازه نداد چیزی مانع پیروزی او شود، و به زبان المپیکی‌ها، طلا را برد!
در مسابقه المپیک مسیحی، خداوند عیسی مسیح هدف و پاداش ماست. و او همچنین الهام‌بخش، ایده‌آل و الگوی ماست.
سخنرانی انگیزشی برای تیم مسیحی
بیایید با خواندن این اقتباس از کلمات تشویق پولس، در رومیان ۱۲:۱-۵، برای همه اعضای تیم مسیحی به پایان برسانیم.
«هم‌تیمی‌ها، لطفاً، به فیض خدا، خود را کاملاً به او بسپارید، به عنوان یک قربانی، و با این روحیه او تعهد کامل و بی‌قید و شرط شما را خواهد پذیرفت. از جاذبه‌های اطراف خود که وقت شما را پر می‌کنند و انرژی دیگران را جذب می‌کنند، منحرف نشوید. بلکه، تمام وجود خود را بر آموزش خود متمرکز کنید تا مربی شما را به طرز عالی آماده و واجد شرایط برای مسابقات بیابد. این به شما رضایت و پاداش‌های بزرگی خواهد آورد! به ظرفیت یا مهارت فردی خود زیاد افتخار نکنید، بلکه خود را منضبط کنید تا به عنوان یک تیم فکر و عمل کنید، کیفیت‌ها و توانایی‌های خود را با دیگران هماهنگ و همگام کنید. بالاخره، هیچ یک از شما به تنهایی برتری نمی‌یابد یا طلا نمی‌برد. اما همانطور که هر یک از شما بهترین تلاش خود را به موقع و با اشاره انجام می‌دهد، به کل تیم، به عنوان یک واحد هماهنگ، کمک می‌کند تا دقیقاً به اراده و سیگنال‌های مربی پاسخ دهد، تا پیروز شود و جلال دریافت کند.»
