«تا او بیاید»
«تا او بیاید» « » کلمات گرانبهایی هستند. آنها در ارتباط با شام خداوند نوشته شده‌اند، که پولس در ۱ قرنتیان ۱۱:۲۳-۳۶ به آن اشاره کرد. این جشن محبت و یادآوری محبت‌آمیز اوست که مدت‌ها پیش، در شبی که تسلیم شد، نان و جام را برداشت، نمادهای بدنی که داد و خونی که ریخت. «این را به یاد من انجام دهید» (آیه ۲۴ KJV). آه! آن درخواستی که او با توجه به صلیب با رنج و شرم آن، عمیق‌ترین اعماق داوری آن، مطرح کرد! به یاد داشته باشید، این برای شما بود؛ و اکنون مرا به یاد آورید. بنابراین، «هر بار که این نان را می‌خورید و این جام را می‌نوشید، مرگ خداوند را تا آمدن او اعلام می‌کنید» (آیه ۲۶).
هر زمان که در روز خداوند بر سر سفره خداوند جمع می‌شویم، خود خداوند باید تنها هدف پیش روی ما باشد، تا پرستش قلب‌هایمان، ستایش لب‌هایمان را به او تقدیم کنیم. به رهبری روح او، ما او را تنها همانطور که محبت کرد و خود را برای کسانی چون ما داد، خواهیم دید؛ و او را همانطور که زنده است، تخت پرجلال آسمان را پر کرده، هرگز فراموشکار خود نیست، همیشه مراقب، محبت‌آمیز و هدایت‌کننده هر یک، خواهیم دید. همانطور که این را به یاد او انجام می‌دهیم، این کار را «تا او بیاید» انجام می‌دهیم. تمام این یادآوری‌های بیرونی زمانی متوقف خواهد شد که سرانجام او قوم خود را که با خون خریده است، به خانه می‌برد، به خانه او و خانه ما، به پدر او و پدر ما.
«تا او بیاید» « » ما محبت او را به یاد می‌آوریم، و او را ستایش و پرستش می‌کنیم.
«تا او بیاید.» « » اینها کلماتی هستند که هرگز نباید قلب‌های ما را ترک کنند. آنها را می‌توان پیام آسمان برای قوم منتظر او نامید. اگر آنها فقط در روح ما طنین‌انداز شوند، همه چیز برای ما خوب خواهد بود. شادی و آرامش سهم روزانه ما خواهد بود، و رفاقت با او به طور مداوم واقعی‌تر خواهد شد.
«تا او بیاید» « » ما خدمت می‌کنیم، نه به خودخواهی، بلکه طبق اراده او، از او می‌پرسیم: «خداوندا، چه می‌خواهی که من انجام دهم؟» (اعمال ۹:۶ KJV). چه خدمتی او دریافت می‌کرد اگر همه آن با غیرت و فداکاری انجام می‌شد؛ چه جدیت و فداکاری تمام کارهای ما برای او را همراهی می‌کرد! چگونه از وقت خود، ساعت‌های گرانبهایی که او به ما می‌دهد، که اغلب به گناه هدر می‌رود، استفاده می‌کردیم اگر فقط به یاد می‌آوردیم «تا او بیاید!» چه انرژی و جاه‌طلبی ما را فرا می‌گرفت اگر این کلمات هرگز فراموش نمی‌شدند!
«تا او بیاید.» « » این فکر به ما کمک خواهد کرد و ما را در آن راه و زندگی که فیض او ما را به آن فراخوانده است، حفظ خواهد کرد. برخی از زندگی عمیق‌تر صحبت می‌کنند، و برخی دیگر از زندگی بالاتر؛ بهترین کار این است که زندگی فروتنانه را رهبری کنیم. ما به این فراخوانده شده‌ایم که راه برویم همانطور که او راه رفت، تا از او که حلیم و فروتن بود پیروی کنیم. با کمال میل به دنبال او خواهیم رفت، ننگ او را در خارج از اردوگاه تحمل خواهیم کرد، اگر فقط به یاد داشته باشیم که همه اینها «تا او بیاید» است.
«تا او بیاید.» « » درگیری سهم ماست در حالی که اینجا در بدن هستیم. متوقف نمی‌شود. دشمنان ما ارواح شریر، دنیا و جسم هستند، اما پیروزی از آن ماست. او غلبه کرده است، و از طریق او ما غلبه می‌کنیم. «تا او بیاید» درگیری ادامه دارد، اما وقتی او بیاید، درگیری پایان خواهد یافت و شیطان کاملاً زیر پاهای ما له خواهد شد. چه انگیزه‌ای برای مبارزه خوب ایمان، برای مقاومت مداوم، وقتی هدف در دید است!
«تا او بیاید» « » هدف است.
آزمایش‌ها، سردرگمی‌ها و بارهای زندگی – در مورد اینها چه؟ آرامش فعلی، کمک فعلی وجود دارد. دعا پناهگاه ماست. خداوند باربر بزرگ است. امروز به او مراجعه کنید و بار را بر او بیندازید. او آن را خواهد گرفت، زیرا او چنین گفته است. نه تنها بارهای فردا یا هفته آینده، بلکه بارهای امروز نیز. حتی همانطور که از امتیاز خود استفاده می‌کنیم و بار خود را بر خداوند می‌اندازیم، باید پیام آسمان را به خود او به یاد داشته باشیم: «تا او بیاید.»
آیا هرگز زمانی از این همه گریه و زاری، در این عصر تاریک و شرور، مانند امروز وجود داشته است؟ اشک‌های درد، اشک‌های غم، اشک‌های سوگواری! عزیزان ربوده شده، دیگران بیمار و نزدیک به قبر! اما – نام او مبارک باد! گریه برای شب دوام می‌آورد، «اما شادی در صبح می‌آید» (مزامیر ۳۰:۵). همه اینها «تا او بیاید» است. او همه اشک‌ها را پاک خواهد کرد. ما عزیزان و دوستان نجات یافته خود را در حضور او ملاقات خواهیم کرد. «تا او بیاید» حتی اکنون مرهمی برای تمام دل‌دردهای ماست، و با ایمان می‌توانیم از میان تمام اشک‌هایی که می‌ریزیم لبخند بزنیم.
«تا او بیاید.» « » این کلمات مبارک را آزمایش کنید. ببینید آیا چیزی در زندگی شما به عنوان یک مسیحی وجود دارد که نتوان آنها را به آن اعمال کرد. آنها وارد همه چیز می‌شوند، اگر فقط آنها را بیشتر در چشمان خود، و در قلب‌های خود داشته باشیم. آنگاه ما واقعاً «تا او بیاید» مشغول خواهیم بود.
«تا او بیاید» « » و او خواهد آمد. «مدت کوتاه» باید روزی مبارک به پایان برسد. «مدت کوتاه» به پایان خواهد رسید – و سپس چه؟ آه، چه شادی! ما او را همانطور که هست خواهیم دید. کافی است! بیایید از اینجا برویم و بهتر به او خدمت کنیم، و «مدت کوتاه» را با ایمان و فداکاری به او «تا او بیاید» بگذرانیم.
