در میان تمام هیاهوی سیاست، شلوغی و جنب و جوش بازار سهام، کوبیدن تجارت، صنعت و بازرگانی، خنده تمسخرکنندگان، تشویق ورزشکاران زن و مرد، آهنگ‌های هنرمندان و تمام شادی و سرگرمی – بله، هیجان زمانه ما: هرگز فراموش نکنید که به صدای آرام، تسکین‌دهنده و اطمینان‌بخش خداوند عیسی مسیح گوش دهید، که گفت: «من دوباره می‌آیم» (یوحنا 14:3 KJV). این وعده‌ای است «هم مطمئن و هم استوار» (عبرانیان 6:19)، زیرا هیچ یک از کلمات او هرگز شکست نخورده و نخواهد خورد. او اعلام کرد: «آسمان و زمین زایل خواهند شد، اما کلمات من زایل نخواهند شد» (متی 24:35).
خداوند انسان نیست که دروغ بگوید؛ و نه پسر انسان که پشیمان شود: آیا او گفته است و انجام نخواهد داد؟ یا آیا او سخن گفته است و آن را محقق نخواهد ساخت؟ (اعداد 23:19)
ما می‌توانیم تمام آنچه را که داریم بر کلام خداوند تکیه کنیم، زیرا کلام او مانند میخی در مکانی مطمئن است.
خداوند هر ایماندار را از نظر روحانی آماده کرده است. همان لحظه‌ای که ما به عیسی مسیح به عنوان نجات‌دهنده و خداوند ایمان می‌آوریم، آماده ملاقات با او، آماده برای بهشت و آماده ورود به خانه پدر هستیم؛ اما آیا از نظر اخلاقی آماده هستم؟ آیا در روح، جان و محبت خود آماده هستم؟ وقتی می‌گویم: «بیا، خداوند عیسی» (مکاشفه 22:20)، آیا قلبم واقعاً بر چیزهای بالا متمرکز است، یا در حال چنگ زدن، خراشیدن و تلاش برای به دست آوردن هر آنچه در این دنیا می‌توان به دست آورد هستم؟
چرا به دنبال چیزهای دنیا باشیم؟ آیا تمام املاکی را که خریده‌ام به خداوند تقدیم خواهم کرد؟ آیا به او خواهم گفت که من و فرزندانم چقدر تحصیل کرده‌ایم و گواهی‌نامه‌های خود را از دانشگاه‌های مختلف به او نشان خواهم داد؟ آیا میلیون‌ها دلاری را که توانستم پس‌انداز کنم به او فاش خواهم کرد؟ خدا نکند که در هیچ یک از خادمان او چنین فکر پست و شریرانه‌ای – یا چنین رفتاری – وجود داشته باشد.
ما باید مراقب باشیم که سقوط نکنیم، مانند خادمی در لوقا 12:45 که در دل خود گفت اربابش در آمدن خود تأخیر کرده است، و شروع کرد به «زدن خادمان و کنیزان، و خوردن و نوشیدن، و مست شدن.» خواب‌آلودگی روحانی و سوء رفتار اخلاقی هرگز نباید نشانه‌ای از کسانی باشد که منتظر آمدن خداوند هستند. در عوض، «کمرهای شما بسته باشد و چراغ‌های شما روشن؛ و خودتان مانند مردانی باشید که منتظر ارباب خود هستند، وقتی از عروسی باز می‌گردد؛ تا وقتی می‌آید و در می‌زند، فوراً در را به روی او باز کنند. خوشا به حال آن خادمانی که ارباب وقتی می‌آید آنها را بیدار بیابد: به راستی به شما می‌گویم، که او کمر خود را خواهد بست، و آنها را به سر سفره خواهد نشاند، و بیرون خواهد آمد و به آنها خدمت خواهد کرد» (آیات 35-37).
اقامت ما بر روی زمین موقتی است، اما نه مانند کسانی که فقط با مرگ از بین می‌روند. ما که مسیحی هستیم منتظر بازگشت او، ربوده شدن، هستیم که ممکن است در هر لحظه رخ دهد.
زیرا خود خداوند با فریاد، با صدای فرشته اعظم، و با شیپور خدا از آسمان فرود خواهد آمد: و مردگان در مسیح ابتدا برخواهند خاست: سپس ما که زنده هستیم و باقی می‌مانیم، با آنها در ابرها ربوده خواهیم شد، تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم: و بدین ترتیب همیشه با خداوند خواهیم بود. بنابراین یکدیگر را با این کلمات تسلی دهید. (اول تسالونیکیان 4:16-18)
ما نباید، به اصطلاح، چمدان‌هایمان را ببندیم، به کوهی بلند صعود کنیم، دست‌هایمان را روی هم بگذاریم و هیچ کاری نکنیم. نه، نه، هزار بار نه! در عوض، باید به توصیه‌هایی که در کلام خدا می‌یابیم توجه کنیم. «او ده خادم خود را فراخواند، و ده پوند به آنها داد، و به آنها گفت: تا زمانی که می‌آیم مشغول باشید» (لوقا 19:13). مشغولیت با خداوند در جلال، انسان را به مشغولیت برای خداوند بر روی زمین سوق خواهد داد.
توصیه دیگری که باید به آن توجه شود در اول قرنتیان 11:26 یافت می‌شود، که می‌گوید: «زیرا هر بار که این نان را می‌خورید و این جام را می‌نوشید، مرگ خداوند را تا زمانی که او بیاید اعلام می‌کنید.» آرزوی خداوند این است که ما او را در شکستن نان تا زمانی که «او بیاید» به یاد آوریم. ما همچنین باید وقت خود را در کلام بگذرانیم، همانطور که در اول تیموتائوس 4:13 به ما گفته شده است: «تا زمانی که می‌آیم، به خواندن، به تشویق، به تعلیم توجه کن.» توصیه‌های دیگری نیز وجود دارد مانند: «اما آنچه را که دارید، تا زمانی که می‌آیم محکم نگه دارید» (مکاشفه 2:25) و
پس با دلی راستین و با اطمینان کامل ایمان نزدیک شویم، در حالی که دل‌هایمان از وجدان بد پاک شده و بدن‌هایمان با آب پاک شسته شده است. بیایید اعتراف ایمان خود را بدون تزلزل محکم نگه داریم؛ (زیرا او که وعده داده است، امین است؛) و بیایید یکدیگر را در نظر بگیریم تا به محبت و اعمال نیکو تحریک کنیم: از جمع شدن با یکدیگر دست نکشیم، همانطور که عادت برخی است؛ بلکه یکدیگر را تشویق کنیم: و هر چه بیشتر، همانطور که روز را نزدیک می‌بینید. (عبرانیان 10:22-25)
باشد که خداوند به هر یک از ما کمک کند تا در انتظار بازگشت او، مطیع این توصیه‌ها باشیم.
