به چه کسی آسیب می‌رسانم؟
- چرا مسیحیان اینقدر با یکدیگر سخت‌گیر هستند؟
- چرا ما با یکدیگر می‌جنگیم یا با این همه کمبود محبت واقعی رفتار می‌کنیم؟
- آیا فراموش کرده‌ایم که به چه کسی آسیب می‌رسانیم؟
تا در بدن هیچ تفرقه‌ای نباشد، بلکه اعضا به یکدیگر به یک اندازه توجه داشته باشند. و اگر یک عضو رنج ببرد، همه اعضا با آن رنج می‌برند؛ یا اگر یک عضو مورد احترام قرار گیرد، همه اعضا با آن شادی می‌کنند. اکنون شما بدن مسیح هستید و هر یک از شما عضوی از آن هستید. (اول قرنتیان ۱۲:۲۵-۲۷ KJV)
یک وضعیت
خواهری در مسیح در یک کلیسای محلی که ما می‌شناسیم، منبع بزرگی از ناامیدی برای برخی از مسیحیان آنجاست. او واقعاً می‌خواهد کارها به روش خودش انجام شود؛ و به نظر می‌رسد که اگر چیزی به روش او انجام نشود، پس نمی‌تواند درست باشد. تقریباً هر کاری که سایر ایمانداران انجام می‌دهند، به نظر او اشتباه است، و او بسیار مایل بوده که این را بگوید. با انتقادهای مداوم او، برای آن ایمانداران مفید بوده است که به نزد خداوند بروند و مسائل را در برابر او قرار دهند.
برادری عزیز سال‌ها پیش وقتی من در دوران انتقادهای شدید بودم، مرا تشویق کرد که به این نظرات سازنده نگاه کنم و با دعا آنها را در دسته‌های مختلف قرار دهم:
- انتقاداتی که منصفانه هستند، نیاز به توجه من دارند و با کمک خداوند به تغییر تشویق می‌کنند؛
- نظراتی که معتبر نیستند، که می‌توان آنها را در برابر خداوند قرار داد و سپس فراموش کرد؛ و
- اظهاراتی که علیه من مطرح شده‌اند و نیاز به ارزیابی بیشتر دارند، با نگاه به خداوند برای تشخیص.
انجام این کار به مرتب کردن امور کمک می‌کند و عامل استرس را در سطح معقولی نگه می‌دارد. اما اگر آن شخص همچنان مرا به شدت آزار دهد [تشدید کند] چه؟
این نوع رفتار می‌تواند باعث تفرقه در کلیسا شود – و این بسیار اشتباه خواهد بود! ما باید به یکدیگر اهمیت دهیم تا هیچ تفرقه‌ای در بدن نباشد (اول قرنتیان ۱۲:۲۵). علاوه بر این، همه ما تشویق می‌شویم که «با همه مردم در صلح زندگی کنیم» (رومیان ۱۲:۱۸).
یک پاسخ
در مورد خواهر در مسیح که ذکر شد، ممکن است فکر کنیم که اگر او را مورد انتقاد قرار دهیم – او را از هم بپاشیم و کمی از داروی خودش را به او بدهیم – شاید او متوجه شود که واقعاً چگونه است و رفتارش را تغییر دهد. اما تلاش برای انجام چنین کاری فقط نفس ما را ارضا می‌کند، ما را در چشم دیگران بالا می‌برد و غرور ما را تقویت می‌کند. این یک شکست کامل در سه آزمایش مرگبار مسیحی خواهد بود: شهوت جسم، شهوت چشم‌ها، و غرور زندگی؛ چیزهایی که از پدر نیستند، بلکه از جهان هستند (اول یوحنا ۲:۱۶). مهم است که به یاد داشته باشیم که به عنوان مسیحیان واقعی، به عنوان فرزندان خدا، باید کارها را طبق یک استاندارد بالاتر انجام دهیم!
به چه کسی حمله می‌کنیم؟
وقتی یک غیرمسیحی به یک ایماندار حمله می‌کند، او به خود خداوند عیسی مسیح آسیب می‌رساند. این یکی را به راحتی می‌توان فهمید. این همان چیزی است که خداوند در اعمال رسولان ۹:۴ به شائول گفت، وقتی از آسمان به آن متعصب گمراه خطاب کرد: «شائول، شائول، چرا مرا آزار می‌دهی؟»
با این حال، اگر یک مسیحی به یک ایماندار دیگر حمله کند، حتی فراتر از آن می‌رود. دو چیز وجود دارد که باید تشخیص دهیم:
- هر یک از ما عضوی از بدن در مسیح هستیم: «ما، با اینکه بسیاریم، در مسیح یک بدن هستیم، و هر یک از ما اعضای یکدیگر هستیم» (رومیان ۱۲:۵). این بدان معناست که اگر به یک ایماندار همکار حمله کنیم، در واقع به خودمان حمله می‌کنیم. مثل این است که دستم انگشت پایم را ببرد. این به من آسیب می‌رساند و باعث اختلال در بدنم می‌شود. باید این نکته بسیار مهم را به یاد داشته باشیم: «اگر یک عضو رنج ببرد، همه اعضا با آن رنج می‌برند» (اول قرنتیان ۱۲:۲۶). وقتی یک مسیحی به یک ایماندار همکار آسیب می‌رساند، حتی اگر عامل آن مستقیماً آن را احساس نکند، ما و سایر اعضا رنج، ناراحتی یا ناتوانی در عملکرد صحیح به عنوان یک بدن سالم را تجربه خواهیم کرد.
- علاوه بر این، نه تنها ما در مسیح یک بدن هستیم، همانطور که در بالا ذکر شد، بلکه همه ما، هر یک از ما، بخشی از بدن خداوند عیسی در اینجا بر روی زمین هستیم (اول قرنتیان ۱۲:۲۷). این یک ملاحظه بسیار جدی به هر حمله‌ای علیه یک برادر یا خواهر در مسیح اضافه می‌کند. به عنوان مثال، وقتی به هر طریقی (فیزیکی، عاطفی یا اجتماعی) به یک ایماندار حمله می‌کنیم، حتی به کسی که «مرا به شدت آزار می‌دهد»، در واقع به خداوند عیسی مسیح حمله می‌کنیم. او، سر در آسمان، در این مورد نیز می‌تواند بگوید: «شائول، شائول (یا نام خودت را اینجا بگذار)، چرا مرا آزار می‌دهی؟»
یک فکر پایانی
این کلمات به طور خاص به «چگونگی» برخورد با یک برادر یا خواهر آزاردهنده در مسیح پاسخ نداده‌اند. و همچنین به دو سوال اول در ابتدای این صفحات نیز واقعاً نپرداخته‌اند:
- چرا مسیحیان اینقدر با یکدیگر سخت‌گیر هستند؟
- چرا ما می‌جنگیم یا با این همه کمبود محبت واقعی با دیگران رفتار می‌کنیم؟
اما آنها به این سوال پاسخ می‌دهند: آیا فراموش کرده‌ایم که به چه کسی آسیب می‌رسانیم؟ وقتی به یکدیگر حمله می‌کنیم، به خودمان آسیب می‌رسانیم و مهمتر از آن، به خداوند عیسی، نجات‌دهنده خود، آسیب می‌رسانیم. به یاد آوردن این باید به ما کمک کند تا با ایمانداران همکار خود، به ویژه کسانی که ما را آزار می‌دهند، با دقت بیشتری رفتار کنیم.
و این به ما کمک می‌کند تا در زندگی روزمره خود کارها را با استاندارد بالاتر، استاندارد خدا، انجام دهیم!
— توسط هنک بلوک
صلح ... نه تنها باید در قلب‌های ما حاکم باشد، بلکه باید در جمع مسیحیان نیز از آن لذت برد؛ زیرا برای این کار ما «در یک بدن فراخوانده شده‌ایم». یگانگی بدن مستلزم صلح بین اعضا است تا با افزایش خدا رشد کند. علاوه بر این، اگر صلح در قلب باشد، شکرگزاری به خدا وجود خواهد داشت. بنابراین، اگر با فیض، محبت و صلح مشخص شود، شخصیت زیبای مسیح در قوم او بازتولید خواهد شد. در میان همه شرایط باید شکرگزار باشیم. —همیلتون اسمیت
