در مسیح، تعلق، امنیت و خوش‌بینی واقعی را بیابید

این کریسمس آن حس بازگشت به خانه را دوباره به دست آورید چیزی بسیار غیرطبیعی در مورد در خانه نبودن در کریسمس وجود دارد. چند سال پیش من و همسرم در شب کریسمس از کوچکترین دخترمان جدا شدیم. ما بسیار ناراحت بودیم! ما قسم خوردیم که اگر امکان داشته باشد، او همیشه برای کریسمس در خانه باشد – در محیطی آشنا، با کسانی که برایش مهمترین هستند. از آنجایی که این در سال 2000 ممکن نبود، ما دوباره دلتنگ او شدیم و برایش هدایایی فرستادیم که شامل یک خیار احمقانه اما احساسی از داستان‌های سبزیجات بود که می‌خواند «برس موی من کجاست؟» وقتی به آن فکر می‌کنید، عجیب است. بیشتر مردم برنامه‌ریزی می‌کنند که در سایر تعطیلات مهم هر جایی به جز خانه باشند. آنها برای آفتاب یا برف، به ساحل یا کوهستان برای تعطیلات می‌روند. آنها تعطیلات خود را هر جایی به جز خانه می‌گذرانند. اما کریسمس متفاوت است. مردم برای «خانه» بودن در کریسمس، از سراسر کشور پرواز می‌کنند یا تمام شب رانندگی می‌کنند. وقتی به روایت داستان کریسمس در کتاب مقدس گوش می‌دهید، همه چیز کاملاً کنایه‌آمیز است، زیرا می‌بینید که در آن کریسمس اول هیچ‌کس در خانه نبود (لوقا 2:1-20). مریم و یوسف در ناصره نبودند زیرا سرشماری آنها را به بیت‌لحم برد. چوپانان در خانه نبودند زیرا مجبور بودند آن شب در مزارع کار کنند. به معنای واقعی کلمه، عیسی، کودک کریسمس، بسیار دور از خانه بود. کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند که او داوطلبانه امنیت و شکوه خانه‌اش در آسمان را ترک کرد تا مأموریت خود را در اینجا روی زمین انجام دهد. اما به نوعی، هرگاه صحنه‌ای از تولد مسیح را می‌بینیم – والدین که در اطراف کودک مسیح در آخور جمع شده‌اند – بیشتر ما هرگز به این واقعیت فکر نمی‌کنیم که در آن کریسمس اول هیچ‌کس در خانه نبود. ما فقط سعی می‌کنیم مطمئن شویم که خودمان در خانه هستیم. در خانه بودن آیا تا به حال سعی کرده‌اید تعریف کنید که «خانه» واقعاً چه معنایی دارد و پویایی خانه در مورد چیست؟ به کریسمس‌های جوانی خود فکر کنید. چه خاطراتی را می‌توانید زنده کنید که حس خانه را ایجاد می‌کنند؟ حس تعلق. حس تعلق احتمالاً با مفهوم خانه در ذهن شما همراه است. بیشتر ما به یاد داریم که در خانه‌مان احساس می‌کردیم که جای خود را داریم. ما جایگاه خود را با خواهران و برادرانمان می‌دانستیم. ما حس دلبستگی به والدین و پدربزرگ و مادربزرگمان، حس پیوندهای خانوادگی، گرمای روابط و ارتباط را داشتیم. بیشتر ما می‌توانیم به کریسمس‌های دوران کودکی فکر کنیم و به یاد بیاوریم که نگران نبودیم که آیا عزیزانمان برای ما آنجا خواهند بود یا نه. ما فقط فرض می‌کردیم که خواهند بود. برای بسیاری از ما، خانه در مورد تعلق به افرادی است که ما را دوست دارند. حس امنیت. خانه مکانی امن برای آسایش و محافظت از نیروهای بیرونی است. این مکانی آشنا است که در آن سنت‌های خانوادگی حس تداوم و ثبات را فراهم می‌کنند، به ویژه در اطراف کریسمس. اینجاست که همه سنت‌ها و آیین‌ها اتفاق می‌افتند. برخی از آنها را به یاد می‌آورید – تزئین خانه‌تان یا خوردن غذاهای خاص. شاید شب کریسمس را با یک طرف خانواده و روز کریسمس را با طرف دیگر گذراندید. آن آیین‌های خانوادگی بسیار مهمتر از آن چیزی بودند که در کودکی می‌دانستید، زیرا آنها به شما حس امنیت زیربنایی، یک عنصر ضروری خانه را می‌دادند. حس خوش‌بینی. کودکان خردسالی که در خانه‌هایی پر از عشق بزرگ می‌شوند، جایی که احساس امنیت و تعلق می‌کنند، احتمال بیشتری دارد که نسبت به آینده امیدوار باشند. زندگی بهتر خواهد شد. در آینده آزادی، سرگرمی و فرصت‌های بیشتری وجود خواهد داشت. آنچه را که امسال برای کریسمس نگرفتند، ممکن است سال آینده بگیرند. وقتی جوان هستید، همیشه یک کریسمس دیگر در راه است. خوش‌بینی و امید در یک خانه گرم و کارآمد بالا است. بنابراین حس تعلق، امنیت و خوش‌بینی بخش زیادی از معنای در خانه بودن را در بر می‌گیرد. دور از خانه اما زندگی در دنیای واقعی چه تأثیری بر درک ما از خانه دارد؟ چه اتفاقی می‌افتد وقتی جوانان بزرگ می‌شوند، خانه را ترک می‌کنند و شروع به یافتن راه خود در دنیای واقعی می‌کنند؟ فقدان تعلق. دیر یا زود، آنها مجبور می‌شوند تعریف حس تعلق را دوباره تعریف کنند، زیرا با گذشت سال‌ها، روابط تغییر می‌کنند – حتی آنهایی که فکر می‌کردید دائمی هستند. اتفاقات غیرقابل تصور رخ می‌دهند. والدین از هم جدا می‌شوند. شما روی آن حساب نمی‌کردید. ازدواج‌ها از هم می‌پاشند. این هم برنامه نبود. عزیزان می‌میرند. و در جایی در طول زندگی، آن حس قوی تعلق شروع به ضعیف شدن و فروپاشی می‌کند. در نهایت، یک فرد صادق تعجب می‌کند که آیا هیچ رابطه زمینی قادر به ارائه حس دائمی تعلق است. برخی از شما فکر می‌کردید که این کریسمس مانند کریسمس‌های قبلی خواهد بود، اما اینطور نشد؟ برای برخی، همسر یا مادری وجود ندارد. یا درد سوزان یک مرگ اخیر وجود دارد – مانند برادر خودم که درست قبل از کریسمس 2000 در حین دویدن در برف در کانادا درگذشت. چند سال پیش ما باید بسیار مراقب می‌بودیم که کریسمس را به طور مساوی با مادر و مادرشوهر تقسیم کنیم؛ امسال هیچ‌کدام را نداریم. این کریسمس بسیاری از ما به این فکر خواهیم کرد که روابط واقعاً چقدر شکننده هستند، چقدر نازک است رشته‌ای که حس تعلق ما را نگه می‌دارد. فقدان امنیت. همچنین خواهید دید که دنیای واقعی حس امنیتی را که خانه در جوانی ما فراهم می‌کرد، از بین می‌برد. مگر اینکه سرتان را در شن فرو کرده باشید، می‌دانید که مکان‌هایی مانند خاورمیانه بشکه‌های باروت آماده انفجار هستند. اعتیاد به الکل، مواد مخدر و پورنوگرافی از کنترل خارج شده است، و ما به طور فزاینده‌ای از یکدیگر جدا می‌شویم. جدایی‌های خانوادگی بیشتر، افزایش تعداد افراد بی‌خانمان، افزایش خودکشی، و تقریباً 10% از تمام استرالیایی‌ها اکنون تنها زندگی می‌کنند. اگر به اندازه کافی در آن زندگی کنید، دنیای واقعی کلمه «امنیت» را از فرهنگ لغت شما بیرون می‌کشد. خانه‌های جوانی ما ممکن است به ما حس امنیت داده باشند، اما کوتاه مدت بود و به رشته‌ای نازک آویزان بود. فقدان خوش‌بینی. دلایلی برای خوش‌بینی به من نشان دهید. آیا اوضاع در نقاط داغ جهان خود به خود بهبود خواهد یافت؟ دلایلی برای باور اینکه تا کریسمس آینده تروریسم کمتر، افراد بی‌خانمان کمتر، جرم و مصرف مواد مخدر کمتر، و عشق بیشتری بین مردم وجود خواهد داشت، به من نشان دهید. دنیای واقعی راهی برای درهم شکستن مفهوم خانه ما دارد. من یک سوءظن پنهانی دارم که بخشی از کشش به سمت خانه که در زمان کریسمس احساس می‌کنیم، در واقع اشتیاق به حس تعلق، امنیت و خوش‌بینی است که زمانی در خانه‌های جوانی خود از آن لذت می‌بردیم. کریسمس به دلایلی خاطرات کودکی ما را تحریک می‌کند. و ما تعجب می‌کنیم که شاید پسر خدا، کودک کریسمس، بتواند نیازهایی را که خانه‌های ما زمانی برآورده می‌کردند – به روشی کامل، دائمی و بی‌نقص – برآورده کند. خانه در مسیح استتعلق. کتاب مقدس می‌گوید که خدا شما را می‌شناسد. نام شما بارها بر لبان او بوده است، و امروز نیز بر لبان اوست (عبرانیان 7:25). خدا نیازهای شما را می‌داند. او می‌داند که شما نیاز عمیقی به حس تعلق پایدار دارید (مزامیر 68:6). او همچنین می‌داند که روابط زمینی آسیب‌پذیر هستند و تنها به صورت جزئی آن نیاز را برآورده می‌کنند (ایوب 19:14). پس خدا در این کریسمس به هر یک از شما می‌گوید: «من شما را می‌شناسم و شما برای من مهم هستید، و از طریق کودک کریسمس، عیسی مسیح، راهی برای شما فراهم خواهم کرد تا برای همیشه به من تعلق داشته باشید.» از طریق کار رستگاری عیسی بر روی صلیب، خدا می‌گوید: «پسر من راه را برای افراد توبه‌کار مانند شما هموار خواهد کرد تا اعضای خانواده ابدی من شوید. و هنگامی که به خانواده من پذیرفته شوید، اکنون و برای تمام ابدیت به من تعلق خواهید داشت. هیچ چیز هرگز آن پیوند تعلق را نخواهد شکست» (یوحنا 1:12-13؛ 10:28). بسیاری از ما می‌دانیم که چگونه است که به طور دائمی و ابدی در یک رابطه گرم پدر-فرزندی به خدا متصل باشیم. این باعث می‌شود احساس کنید در خانه هستید، مهم نیست کجا هستید، زیرا می‌دانید که تعلق دارید. اکنون برخی افراد دور از خانه هستند، شاید در نیمه راه جهان، اما آنها حس در خانه بودن را دارند زیرا به خدا تعلق دارند (رومیان 8:15-16). امنیت. خدا در این کریسمس به ما می‌گوید: «من شما را می‌شناسم، که به حس امنیت نیاز دارید. من وضعیت جهان و تمام عدم قطعیت‌ها را می‌دانم. من می‌دانم که سیاره زمین مکانی ترسناک برای زندگی است. اما نترسید.» آیا می‌دانستید که خدا بیش از 360 بار در کتاب مقدس می‌گوید «نترسید»؟ در بالای لیست اولویت‌های خدا، تمایل او برای ایجاد احساس امنیت در فرزندان پذیرفته شده‌اش است. او می‌داند که چقدر مهم است که ما در زمان‌های نامطمئن احساس امنیت کنیم. بنابراین او می‌گوید: «من هرگز شما را ترک نخواهم کرد و شما را رها نخواهم کرد. من هرگز شما را رها نخواهم کرد و به شما احساس یتیمی نخواهم داد. مرا بخوانید و من همیشه به شما پاسخ خواهم داد» (عبرانیان 13:5؛ ارمیا 33:3). اینها وعده‌های خدا هستند. فراتر از وعده‌هایش، او حضور خود را به ما می‌دهد. این عرفانی به نظر می‌رسد، اما بسیاری از ما می‌دانیم که چگونه است. بسیاری از ما می‌توانیم گواهی دهیم که در عمیق‌ترین دره‌های تراژدی شخصی و دلشکستگی، حضور پایدار خدا را به شکلی قدرتمند احساس کرده‌ایم. به نوعی، در حالی که دنیاهای ما در حال فروپاشی بودند، ما حس قوی امنیت خدا را احساس کردیم (یوحنا 14:16-17). برخی از ما کنار تخت‌های بیمارستان یا کنار قبرهای باز ایستاده‌ایم. برخی گزارش‌های پزشکی ویرانگر یا اخبار بد در محل کار دریافت کرده‌اند. با این حال، در حالی که دنیاهای ما در اطرافمان در حال فروپاشی بودند، ما مطمئن بودیم که خدا ما را به ورطه ناامیدی فرو نخواهد برد، بلکه ما را دوباره بر روی زمین محکم قرار خواهد داد، جایی که در نهایت دوباره احساس ثبات و امنیت خواهیم کرد (2 قرنتیان 1:3-4). وقتی در رابطه خود با خدا تا جایی رشد می‌کنید که به طور منظم در مراقبت او احساس امنیت می‌کنید، بسیار شبیه به در خانه بودن است. مهم نیست کجا هستید، احساس می‌کنید در خانه هستید زیرا در حضور او هستید. خوش‌بینی. آن حس خوش‌بینی جوانی که سال‌ها پیش توسط دنیای واقعی شما درهم شکست، چه؟ آیا می‌توان چیزی از آن را دوباره به دست آورد یا باید مردمی بدبین و تاریک باشیم؟ وقتی عیسی وزارت سه ساله تعلیم خود را آغاز کرد، یکی از موضوعات مورد علاقه او خوش‌بینی بود. او تغییرات زیادی در آن موضوع داشت. او چیزهایی می‌گفت مانند: «شما که احساس می‌کنید در بدترین جای این زندگی زندگی کرده‌اید، شاد باشید. من مطمئن خواهم شد که در بهترین جای بعدی زندگی می‌کنید. شما که در این زندگی با فروتنی زندگی کرده‌اید، امید داشته باشید. من شما را در بعدی سرافراز خواهم کرد. شما که خود و منابع خود را به دیگران داده‌اید، پاداش خواهید گرفت. شما که در این زندگی ناعادلانه با شما رفتار شده است، توسط پدر من عادلانه با شما رفتار خواهد شد. شما که عزادار هستید به زودی تسلی خواهید یافت. شما که برای اهداف پادشاهی رنج کشیده‌اید روزی مورد احترام قرار خواهید گرفت. شما که به فقرا شفقت نشان داده‌اید به وفور پاداش خواهید گرفت» (متی 5:3-12). آیا می‌توانید پیام خوش‌بینی را که از کلمات عیسی می‌آید بشنوید؟ گاهی اوقات او ابرهای تاریک ناامیدی را که بر سر پیروانش سایه افکنده بود، حس می‌کرد و آنها را دور خود جمع می‌کرد و به آنها یادآوری می‌کرد که «با خدا همه چیز ممکن است» (متی 19:26). خدا بزرگتر از هر مشکلی است که شما دارید. او قوی‌تر از هر نیرویی است که اکنون با آن روبرو هستید. او آماده، مایل و مشتاق است که قدرت خود را در وضعیت شما به کار گیرد. و آیا باید به شما یادآوری کنم که شما به او تعلق دارید. شما در مراقبت او امن هستید. با قدرت او، می‌توانید با خوش‌بینی با آینده روبرو شوید. می‌توانید با ایمان به جای ترس به سوی آینده خود حرکت کنید (متی 6:32؛ فیلیپیان 4:19). پس پسر خدا خانه‌اش را ترک کرد، به عنوان یک بی‌خانمان در یک پناهگاه موقت متولد شد، در طول وزارت خود با بی‌خانمان‌ها همذات‌پنداری کرد، در یک قبر قرضی دفن شد، و با این حال، از طریق مرگ و رستاخیز خود، همه مردم سرگردان را قادر می‌سازد تا حس خانه، حس تعلق، حس امنیت، حس خوش‌بینی و فراتر از آن، وعده یک خانه دائمی در آسمان – برای همیشه – را دوباره به دست آورند (یوحنا 14:2-3). خانه یا دور از خانه؟ آیا واقعاً این کریسمس در خانه هستید، در معنای نهایی؟ آیا واقعاً از این واقعیت که به خدا تعلق دارید لذت می‌برید؟ اگر به او تعلق دارید، آیا واقعاً در مراقبت او احساس امنیت می‌کنید؟ آیا به دلیل اینکه قدرت او در دسترس شماست، آن حس خوش‌بینی را نسبت به آینده خود احساس می‌کنید؟ آیا نسبت به ابدیت خوش‌بین هستید زیرا می‌دانید که در آسمان خانه‌ای دارید؟ اگر قبلاً در مسیح در خانه هستید و از آن مطمئن هستید، اجازه ندهید این فصل کریسمس بدون پرستش خدا برای هدیه پسرش بگذرد – هدیه‌ای که «خانه» را در هر کجا که هستید ممکن می‌سازد. مطمئن شوید که خدا را به روشی شخصی و واقعی برای بازگرداندن شما به خانه پرستش می‌کنید. اگر این کریسمس احساس می‌کنید از خدا دور هستید، چرا به خانه نمی‌آیید؟ چرا امروز را به عنوان روزی که به مسیح بازگشتید، علامت‌گذاری نمی‌کنید؟ چرا فاصله خود را از او، سردرگمی خود را در مورد او، و گناه خود را که شما را از او جدا می‌کند، اعتراف نمی‌کنید؟ و چرا نمی‌گویید: «ای خدا، از طریق مسیح، راه‌های خودخواهانه مرا که بین تو و من فاصله انداخته است، ببخش. خداوندا، امروز مرا به روش نهایی به خانه بازگردان. من می‌خواهم به خانه بازگردم.» او دعای شما را اجابت خواهد کرد. درباره نویسنده: کالین تیزارد و همسرش در سیدنی، استرالیا زندگی می‌کنند، جایی که سال‌ها در خدمت مسیحی با جوانان و سالمندان فعالیت داشته‌اند.