کار شگفت‌انگیز مسیح از آسمان
فیض حاکم خدا در پیام شگفت‌انگیز او از مژده نمایش داده می‌شود. قدرت خدا در رساندن پیام مژده او به گناهکاران و در عین حال، کار کردن در گناهکارانی که برای نجات خود توبه می‌کنند، فعال است (افسسیان ۱:۱۸-۲:۱۰). قدرت خدا در خلقت نشان داده شد. به زودی او آن را، پس از پایان دوره کنونی فیض، در یک سری از داوری‌های جهانی مشابه سیل نوح و، در مقیاس کوچکتر، به برخی از رویدادهای تاریخ اسرائیل، نمایش خواهد داد.
امروز قدرت خدا در فیض و نیکویی نسبت به انسان فعال است و گناهکاران را به توبه (رومیان ۲:۴) هدایت می‌کند، همانطور که آنها کلام خدا را باور می‌کنند. اعمال خدا به عنوان نجات‌دهنده – برای نجات مردم و تولید چیزی شگفت‌انگیز در کسانی که ایمان می‌آورند – مطابق با هدف ابدی اوست (افسسیان ۳:۸-۱۰). در و از طریق کلام خود، خدا مژده نجات را، در قدرت فیض خود، منتقل می‌کند. این مسیر عمل با کار مسیح از آسمان، از طریق روح‌القدس، برای تولید پاسخی از قلب انسان از طریق ایمان همزمان است. نمونه‌هایی از چنین کار شگفت‌اننگیزی در شائول طرسوسی (غلاطیان ۱:۱۵-۱۶) و همچنین در زندانبان فیلیپی که در شرف گرفتن جان خود بود (اعمال ۱۶:۲۷) دیده می‌شود. طبق قانون روم، زندانبان مسئول بود، با جان خود، اگر زندانی فرار می‌کرد. در عوض، در همان لحظه، او صدای پولس را در تاریکی شنید و پیام او را پذیرفت: «به خداوند عیسی ایمان بیاور، و تو و خانواده‌ات نجات خواهید یافت» (آیه ۳۱ NASB). او ایمان آورد و نجات یافت.
فیض حاکم خدا و خدمت پولس
از زمان آمدن روح‌القدس به این زمین (۲:۲-۴) و تا بازگشت خداوند ما (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷)، همه تشویق می‌شوند که توبه کنند (اعمال ۱۷:۳۰) و به خدا اعتماد کنند. مژده نجات او به همه انسان‌ها ارائه می‌شود و به هر کسی که آن را با ایمان می‌پذیرد، سود می‌رساند. بر اساس کار خداوند ما عیسی مسیح بر روی صلیب – که او آن را به رضایت کامل خدای قدوس و عادل انجام داد – خبرهای خوش به تمام جهان می‌رسد. انجیل فیض در دامنه جهانی است، در حالی که نتایج مبارک آن از طریق ایمان فردی دریافت می‌شود (رومیان ۳:۲۲؛ افسسیان ۲:۸).
رومیان نشان می‌دهد که چگونه تمام نژاد بشر در برابر خدا گناهکار است و «فاسد» (۱:۲۸) است، یعنی فراتر از بهبودی، بدون امکان بهبود خود. از دیدگاه قضایی و اخلاقی هیچ تفاوتی بین نژادها، ملت‌ها، یهودیان یا غیریهودیان (۱۰:۱۲) وجود ندارد، «زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه آمده‌اند» (۳:۲۳). همه محکوم هستند و در برابر خدای قدوس و عادل گناهکار ایستاده‌اند. تنها استثنا خداوند ما عیسی مسیح بود، که گناهی نمی‌شناخت، گناهی نکرد و در او گناهی نبود؛ او داوری ما را بر خود گرفت (غلاطیان ۳:۱۳؛ اول پطرس ۳:۱۸). فیض شگفت‌انگیز! بله، پیام خدا از فیض حاکم برای همه کسانی است که ایمان می‌آورند.
همه بی‌باوران قبلاً محکوم شده‌اند (یوحنا ۳:۳۶)، در حالی که اجرای واقعی داوری خدا هنوز در انتظار است (دوم پطرس ۳:۹-۱۰). وقتی آن روز فرا رسد، برای نجات یافتن برای همیشه دیر خواهد بود، زیرا همه فرصت‌ها و وسایل توبه از بین خواهند رفت. خداوند عیسی مسیح بر «یک تخت سفید بزرگ» خواهد نشست تا آخرین عمل داوری خدا را انجام دهد. نجات‌دهنده جهان داور و مجری خواهد بود. (لطفاً مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵، اعمال ۱۰:۴۲ و ۱۷:۳۱ را در صفحه ۱۱ این مجله با دقت بخوانید. اگر این چیزها هنوز روشن نیستند، کلام خدا، به ویژه رومیان را بخوانید و از او کمک بخواهید تا مژده را برای خود و خانواده‌تان بپذیرید و درک کنید.)
به زودی، داور عادل خدا داوری را اجرا خواهد کرد، اما اکنون او مژده فیض خدا را ارائه می‌دهد تا شما نجات یابید (افسسیان ۲:۱۷). خداوند عیسی مسیح در آسمان برای رسیدن به این هدف فعال است.
رویدادها در زندان فیلیپی – قدرت معجزه‌آسای رهایی‌بخش خدا در فیض
همانطور که در اعمال ۱۶ می‌خوانیم، پاهای پولس و سیلاس «در کنده» (آیه ۲۴؛ به معنای واقعی کلمه، «در چوب») بسته شده بود. این چوب یا درخت ما را به یاد صلیب می‌اندازد، زیرا همین کلمه در اعمال ۵:۳۰، ۱۰:۳۹ و ۱۳:۲۹ استفاده شده است. شاید این واقعیت همراه با رنج‌های جسمی، عاطفی و روحی آنها باعث شد که دو زندانی به آنچه خداوند و نجات‌دهنده آنها بر روی صلیب تحمل کرد، فکر کنند. در هر صورت، خداوند در آسمان آنها را از طریق روح خود حفظ کرد (عبرانیان ۲:۱۷-۱۸، ۴:۱۵-۱۶ را در نظر بگیرید).
پولس و سیلاس، در رنج‌های شدید خود، باید بر مسیح تمرکز کرده باشند. او از آسمان با آنها همذات‌پنداری کرد. این باعث شد که آنها قلب خود را در دعا بریزند، و وابستگی خود را، با شکرگزاری (اول تسالونیکیان ۵:۱۶-۱۸ را ببینید)، درک کنند، زیرا در نیمه‌شب۱ پولس و سیلاس دعا می‌کردند و خدا را ستایش می‌کردند. همان کسی که در نیمروز ظاهر شده بود تا شائول را دستگیر کند، او را نجات داد و ابزار خود ساخت (اعمال ۹) – در نیمه‌شب به خادمان خود فیض می‌داد تا در برابر همه مشکلات فاتحان واقعی باشند (ایوب ۳۵:۱۰؛ مزامیر ۱۷:۳، ۴۲:۸، ۷۷:۶، ۱۱۹:۶۲؛ اشعیا ۲۶:۹ را نیز ببینید).
لوقا از کلمه «ناگهان» برای اشاره به اعمال خدا در مشیت استفاده کرد. در زمان دقیق او یک زلزله بزرگ رخ داد که پایه‌های زندان را لرزاند، همه درها را باز کرد و همه بندهای زندانیان را شل کرد. در چند کلمه (اعمال ۱۶:۲۵-۲۶)، لوقا یک کار عظیم را توصیف کرد که توسط خداوند متعال ما در آسمان انجام شد. «او بر همه است، خدای مبارک تا ابد» (رومیان ۹:۵) و کنترل تمام جهان را در دست دارد. این جزئیات قدرت مسیح را برای رهایی مردم از اسارت – از قدرت شیطان، جهان، گناه و مرگ – و آزاد کردن آنها از هر آنچه آنها را در بند نگه داشته بود، نشان می‌دهد. همان قدرت خداوند، در حالی که از یک فرشته استفاده می‌کرد، در آزادی پطرس از زندان (اعمال ۱۲) و، به روشی متفاوت، در دادن آزادی روحانی به پولس در حالی که بیش از دو سال در اسارت بود (۲۸:۳۰-۳۱) فعال بود. در فیلیپی (اعمال ۱۶) خداوند مبارک ما قدرت شگفت‌انگیز و رهایی‌بخش خود را آشکار کرد، همانطور که عبارات زیر برجسته می‌کنند:
«ناگهان» – کلمه‌ای که فقط در اعمال ۲:۲، ۱۶:۲۶ و ۲۸:۶ یافت می‌شود و مداخله حاکم او را نشان می‌دهد.
- توسط یک «زلزله» – یک آشفتگی یا لرزش شدید یک توده آب یا زمین، که باعث لرزش آن می‌شود؛ نمادی از وارونگی قدرت‌ها که هنوز تحت کنترل مسیح است.
- توسط یک «بزرگ» زلزله، که قدرت باشکوهی را که در کار بود، برجسته می‌کند.۲
معجزات بسیار، همه در یک شب، منجر به شادی بزرگ شد
تعدادی معجزه در زندان فیلیپی (۱۶:۲۵-۳۴) رخ داد، همانطور که خداوند از آسمان کار می‌کرد. بیایید در مورد آنها تأمل کنیم، زیرا کتاب مقدس می‌گوید: «بایست و عجایب خدا را در نظر بگیر» (ایوب ۳۷:۱۴).
پولس و سیلاس باید به دلیل زخم‌های ناشی از ضرب و شتم شدید، درد باورنکردنی را تحمل کرده باشند. با پاهایشان در کنده، ممکن است مجبور شده باشند در طول شب ایستاده باشند. با این حال، آنها دعا می‌کردند و ستایش می‌کردند (اعمال ۱۶:۲۵): معجزه‌ای از فیض خدا.
- این واقعیت که سایر زندانیان، که معمولاً نسبت به نگرانی‌های دیگران بی‌تفاوت بودند، گوش می‌دادند – حتی در آن ساعت – نیز یک معجزه بود (آیه ۲۵).
- A great earthquake shook the prison’s foundation (v.26), but the building did not collapse! This can be called a miracle of God’s providence, and it showed His control.
- All the prison doors were opened during the earthquake (v.26) – another miraculous fact.
- Every prisoner’s bonds or chains were loosed (v.26); surely, this was an even greater miracle.
- No one escaped: unbelievable! Their bonds were loosed and all the doors opened, yet they stayed (v.28). This was a miracle of a different order – perhaps a result of the praying and singing.
- The jailor,3 who at first wanted to kill himself with his sword, was converted – a miraculous work. Now he was saved, in more than one way, together with those in his house who believed (vv.27-34; see Romans 10:9). We do not know whether this includes the other prisoners who had listened (Acts 16:25), but we know that “you and your house” represents a principle in God’s dealings.
- All those who were in the jailor’s house heard the word of the Lord and responded in faith (Romans 10:17; Ephesians 2:8-9). They put their trust in the Lord Jesus Christ and were baptized (Acts 16:33). This miracle showed the power of the Word linked with Christ’s authority in heaven, as it demonstrated God’s power acting through His Word; so they believed God (v.34).
- Changed lives confirmed the inward change that had taken place by faith. This miracle of a transformed person became evident in the fact that the jailor cared for Paul and Silas, washing their stripes, preparing a meal for them during the night, and rejoicing with them (v.34).
- The joy of the new believers (v.34) was another proof of true faith. This implies a response from the heart towards God, fellowship among believers and communion with God and Christ. All this was worked through the miraculous power of the Lord Jesus and by the Holy Spirit. Praise God!
Joy And Fellowship – Linked With The House
The themes of “joy” and “fellowship” are like precious threads woven through Luke’s writings (Luke and Acts), often linked to the concept of a house or household. Such joy and fellowship accompanied the salvation that came to several households, including those of Zacchaeus (Luke 19:9) and Cornelius (Acts 10-11), because of faith. In Philippi, in addition to the jailor, this was true of Lydia who opened her house (16:15,40). The New Testament records many examples of such households, which often became places for the believers to meet (Matthew 18:20). Think of Aquila and Priscilla (Romans 16:3-5; 1 Corinthians 16:19), Stephanas (1 Corinthians 16:15), Crispus (Acts 18:8), Philemon and Apphia (Philemon 1:2), Nymphas (Colossians 4:15) and Onesiphorus (2 Timothy 1:16).
Luke described the joy in the jailor’s home (Acts 16:34) using the same verb – “to rejoice greatly” (Greek: agalliá) – that he used for the Lord’s resurrection (Acts 2:26, quoting Psalms 16). John used it of Abraham’s joy as he was looking forward to that special day of joy for the Lord (John 8:56). Such joy was Mary’s portion even before Christ was born, when she met Elizabeth and magnified the Lord (Luke 1:47). Later, Peter used this verb about the believers who experience sufferings because of their faithfulness (1 Peter 1:6,8, 4:13), yet rejoiced, as did the Lord (Matthew 5:12). When Christ was rejected in His ministry among His people, He rejoiced and praised the Father, submitting to His sovereign plans and love (Luke 10:21). John used the same verb of the Jews who rejoiced in John the Baptist, although this was only for a time (John 5:35), for they did not accept God’s plans. However, in heaven there will be great joy linked with the marriage of the Lamb (Revelation 19:7) – a joy lasting forever. Will you be there?
The Doors Are Further Opened, And More Doors Are Opened
The opened prison doors (Acts 16:26-27) point to a wonderful theme in Scripture: God opens doors. Another striking example of this was in Troas when Paul, acting in fellowship with the Lord, preached the gospel of Christ (2 Corinthians 2:12). Later, during his first Roman captivity, Paul asked God to open to him and Timothy “a door for the word” to be able “to speak forth the mystery of Christ” (Colossians 4:3). From other Scriptures we know that this prayer was answered, confirming Paul’s dependence on the Lord in heaven and his key-objective; both are important for us today.
In His message to Philadelphia (Revelation 3:7-13), the Lord Jesus in heaven presented Himself as the One who is holy and true, who will never compromise God’s standards of holiness and truth. He said of Himself that He “has the key of David ... opens and no one will shut, and ... shuts and no one opens,” and that He set before the believers of Philadelphia “an opened door which no one can shut” (vv.7-8). How reassuring, despite their little power! This was Christ’s answer to Philadelphia’s commitment, as seen in “My word” kept and “My name” not denied (v.8). May we follow such an example until He comes.
Released From Prison
طولی نکشید که مقامات در فیلیپی به خود آمدند و خواستند پولس و سیلاس از زندان آزاد شوند و «در صلح» بروند (اعمال ۱۶:۳۵-۳۶). چرا پولس این پیام را فقط برای رفتن نپذیرفت؟ در موارد دیگر او با وجود شهروندی رومی خود مورد ضرب و شتم، سنگسار یا سوء استفاده قرار گرفته بود و اعتراض نکرده بود. این را در نظر بگیرید: اگر پولس مخفیانه فیلیپی را ترک می‌کرد، مؤمنان جدید در آنجا ممکن بود توسط سایر شهروندان به عنوان مرتبط با گروهی از جنایتکاران دیده شوند. اسکورت عمومی که پولس درخواست کرد، جامعه را از این واقعیت آگاه کرد که مسیحیان با مقامات در شرایط خوبی بودند – یک موضوع مهم در اعمال. پولس و سیلاس می‌توانستند قضاتی را که قانون روم را نقض کرده بودند، متهم کنند، اما این خادمان خداوند تصمیم گرفتند این کار را نکنند (آیات ۳۷-۳۸).
شهادت جدید ادامه می‌یابد
مؤمنان جدید از خدمت پولس بهره‌مند شده بودند و در طول بقیه عمر او با او در تماس خواهند بود (فیلیپیان ۱:۵،۷، ۴:۱۶-۱۹). مقامات محلی نیز ممکن است بهره‌مند شده باشند، اما آنها از حضور پولس و سیلاس بسیار ناراحت بودند و از آنها خواستند که بروند (اعمال ۱۶:۳۹؛ متی ۸:۳۴ را ببینید). پولس و سیلاس رفتند، اما تنها پس از بازدید از خانه لیدیا و گذراندن مدتی با مؤمنان برای تشویق یا دلگرمی آنها.
پس از این، «ما» در اعمال ۱۶ به گزارشی با «آنها» در فصل بعدی تغییر یافت. از این می‌توان نتیجه گرفت که لوقا در فیلیپی ماند، احتمالاً تا اواخر سفر سوم پولس (۲۰:۵-۶). از دوم قرنتیان ۸:۱ می‌آموزیم که چندین جماعت در مقدونیه به وجود آمدند، برخی از آنها احتمالاً به دلیل زحمات لوقا، حداقل تا حدی. ما پیشنهاد می‌کنیم که حمایتی که پولس بعداً از فیلیپی دریافت کرد، تا حدی به این دلیل بود که همکارش لوقا در مقدونیه مانده بود (فیلیپیان ۴:۱۵-۱۸). با این حال، در نهایت، این نمایش دیگری از فیض و قدرت خدا بود.
پاورقی‌ها
- پولس کلام را تا نیمه‌شب در ترواس موعظه کرد (اعمال ۲۰:۷). برخی افراد خرافاتی در مورد کار دشمن در نیمه‌شب دارند، اما در اعمال می‌بینیم که مسیح حتی در همان ساعت نیز پیروز است!
- اغلب لوقا از کلمه یونانی مگا، به معنای «بزرگ» یا «بلند» استفاده می‌کرد: زلزله بزرگ در فیلیپی (اعمال ۱۶:۲۶)؛ پولس با صدای بلند به زندانبان فریاد زد که به خود آسیب نرساند (آیه ۲۸).
- یک زندانبان در یک مستعمره رومی معمولاً یک افسر بازنشسته ارتش بود، حدود ۵۰ ساله. افراد در خانه او شامل همسرش اگر ازدواج کرده بود، فرزندان نوجوان یا بزرگسال و خدمتکارانش می‌شدند.
