درک سرنوشت شخصیت‌های عهد عتیق پس از مرگ

پرسش:

شخصیت‌های عهد عتیق، مانند ابراهیم، ایوب، یعقوب، شمشون و داوود، اکنون کجا هستند؟ آیا خدا هرگز به آنها بهشت را وعده داده بود؟ اگر چنین بود، چگونه به آنجا می‌رسیدند؟ پادشاهان شائول و سلیمان کجا هستند – در بهشت یا در جهنم؟

پاسخ:

در عهد عتیق، مکاشفه خدا هنوز کامل نشده بود. بهشت و جهنم به عنوان مقاصد برای انسان‌ها در آن کتاب‌ها به آن شکلی که در عهد جدید ذکر شده‌اند، واقعاً مطرح نشده‌اند. مردان خدا بارها به شیول اشاره کرده‌اند. این اصطلاح به طور مختلف به «گودال» و «قبر» ترجمه شده است. معادل عهد جدید آن هادس است، اصطلاحی که متأسفانه نسخه کینگ جیمز گاهی اوقات آن را «جهنم» ترجمه می‌کند.

در عهد عتیق، خدا هنوز آشکار نکرده بود که مکانی که مردگان ابتدا به آنجا می‌روند به دو بخش تقسیم می‌شود، یکی برای ایمانداران و دیگری برای بی‌باوران. خداوند عیسی این را در داستان مرد ثروتمند و ایلعازر در لوقا ۱۶:۱۹-۳۱ روشن ساخت. حتی با وجود اینکه این هنوز آشکار نشده بود، ایماندارانی که در دوران عهد عتیق زندگی می‌کردند، اطمینانی به خدا نشان دادند که دلگرم‌کننده است. ایوب می‌دانست که پس از مرگ خدا را خواهد دید (ایوب ۱۹:۲۵-۲۷). داوود می‌دانست که در حالی که نمی‌توانست پسر نوزاد مرده خود را بازگرداند، به نزد او خواهد رفت، و در این داوود تسلی یافت (دوم سموئیل ۱۲:۲۰-۲۳). او همچنین اطمینان کامل داشت که روزی خدا را خواهد دید و راضی خواهد شد (مزامیر ۱۷:۱۵). ابراهیم مطمئن بود که خدای تمام زمین کار درست را انجام خواهد داد (پیدایش ۱۸:۲۵). در حالی که این مردان خدا جزئیات آینده پس از مرگ را نمی‌دانستند، آنها به خدا ایمان داشتند و بنابراین نیازی به نگرانی و ترس احساس نمی‌کردند. آنها می‌توانستند امور را به دست خدا بسپارند!

کسی که ظاهراً از قوم خداست اما بدون رابطه شخصی صحیح با او، هرگز نمی‌تواند خدا را به خاطر سرنوشت خود سرزنش کند، زیرا خدا خود را به اندازه کافی به همه کسانی که در مورد او جدی بودند، آشکار کرد. تنها راهی که هر کسی – صرف نظر از اینکه چه زمانی زندگی کرده، زندگی می‌کند یا هنوز زندگی خواهد کرد – به بهشت می‌رسد، از طریق کاری است که خداوند عیسی بر صلیب جلجتا انجام داده است. بسیاری به این موضوع چشم دوخته بودند، حتی اگر از چگونگی وقوع آن بی‌خبر بودند. و همانطور که در مورد ابراهیم می‌خوانیم، هنگامی که او به خداوند ایمان آورد، خداوند این را برای او به عنوان عدالت محسوب کرد (۱۵:۶). ایمان – پذیرفتن کلام خدا – مهمترین و اساسی‌ترین اصل کتاب مقدس است، همانطور که در رومیان ۴ و عبرانیان ۱۱ نیز می‌بینیم. در تحلیل نهایی، آنچه برای ما مهم است این نیست که پادشاه شائول و پادشاه سلیمان اکنون کجا هستند، بلکه این است که ما شخصاً به کجا می‌رویم. هر یک از ما باید به صورت فردی خداوند عیسی مسیح را به عنوان نجات‌دهنده و خداوند زندگی خود بپذیریم.

مسیحی امروز می‌تواند خدا را به عنوان پدر خود بشناسد و می‌تواند به مکانی با خداوند در خانه پدر چشم بدوزد (یوحنا ۱۴:۱-۶) – مکانی با صمیمیت و شادی بسیار بیشتر از آنچه با کلمه «بهشت» بیان می‌شود. پولس به آن بخش بسیار بهتر از رفتن و «با مسیح بودن» چشم دوخته بود (فیلیپیان ۱:۲۳)، نه به مردن و رفتن به بهشت، همانطور که بسیاری امروز آن را بیان می‌کنند. بهشت بدون مسیح چه خواهد بود؟