در انجیل، اصطلاح «ملکوت خدا» با اقتدار و حکمرانی مرتبط است. اولی نشان‌دهنده اقتدار نهایی خدا بر همه چیز است. دومی نشان‌دهنده حکمرانی مستقیم خدا بر رعایای خود است. در مقابل، «دموکراسی» یعنی «حکومت مردم».
در بیشتر دست‌نوشته‌های عبری، نام ایوب ۵۶ (۷×۸) بار در کتابی که نام او را یدک می‌کشد، آمده است، و دو بار در حزقیال. این آخرین بخش، ایوب را در کنار نوح و دانیال قرار می‌دهد، نام‌هایی که به ترتیب به معنای «آرامش» و «خداوند داور من است» می‌باشند.
نام یعقوب به معنای «جانشین‌کننده» یا «فریبکار» است و خواهیم دید که در بسیاری از موارد او به نام خود وفادار بود. همین نظر در مورد او نیز صدق می‌کند، همانطور که در مورد «نابالِ فرومایه» در داوود صدق می‌کرد.
در عهد جدید، «خداوند سپاهیان» دو بار به عنوان «خداوند صبایوت» ظاهر می‌شود: رومیان ۹:۲۹ و یعقوب ۵:۴. بخش اول در مورد باقیمانده‌ای از یهودیان صحبت می‌کند که در تضاد با غیریهودیان نجات خواهند یافت.
مجله فیض و حقیقت. می ۲۰۲۱ — مجله فیض و حقیقت آرام باش، ای جان من: خداوند در کنار توست. آرام باش، ای جان من: امواج و بادها هنوز می‌شناسند صدای او را که بر آن‌ها حکومت می‌کرد وقتی در پایین ساکن بود. ساعت به سرعت نزدیک می‌شود زمانی که ما برای همیشه با خداوند خواهیم بود.
