نویسنده دو بار خود را «زندانی عیسی مسیح» نامیده است (فیلیمون ۱، ۹ KJV). او به خاطر ایمانش و عشقی که به خداوند عیسی داشت، در بند بود. ما مسیحیان نیز همکار هستیم: «ما همکاران خدا هستیم»
رساله به کولسیان توسط پولس رسول در دوران حبس او در روم نوشته شده است. این یک نمونه برجسته از آنچه او قبلاً نوشته بود که رنج‌هایش در خدمت خداوند نه تنها جسمی، بلکه نگرانی‌های روحانی نیز بود، می‌باشد. بیشتر رساله‌های پولس به کلیساهایی نوشته شده بود که او در تأسیس آنها نقش داشت.
اگر حتی یک پدر ناکامل روی زمین می‌داند که چگونه به فرزندانش چیزهای خوب بدهد، آیا پدر آسمانی آنها دقیقاً آنچه را که لازم است نمی‌دهد؟ ما ممکن بود در نامیدن خدا به عنوان پدرمان تردید داشته باشیم، اگر کتب مقدس چنین نکرده بودند. این یک رابطه محافظتی، پرورشی و صمیمی است، این رابطه‌ای است که همه پسران و
مردی که بی‌گناه شناخته می‌شد می‌توانست تا زمانی که لازم بود با خیال راحت در شهر پناهگاه بماند، اما با مرگ کاهن اعظم، او آزاد بود که به خانه خود بازگردد. کسانی که به قتل محکوم می‌شدند، برای مجازات فوری – مرگ! – به خویشاوندان قربانی بازگردانده می‌شدند.
کتاب فلیمون راه صحیح رفتار مسیحیان در رابطه با سایر ایمانداران را پیش روی ما قرار می‌دهد. آموزه‌های این کتاب یک فصلی به ما نشان می‌دهد که چگونه در تعامل با همه مردم خداوند صلح و اطمینان داشته باشیم. این امر به ویژه هنگام کار با کسانی که با آنها مشکل داشته‌ایم صادق است.
پولس حدود سه سال در شهر بندری معروف افسس، احتمالاً در سال‌های ۵۶-۵۸ پس از میلاد، کار کرد. او به مدت سه ماه در کنیسه درباره ملکوت خدا خدمت کرد. موعظه گاهی اوقات با معجزاتی همراه بود که خدا به دست پولس انجام می‌داد (آیه ۱۱)
رسول کلیسای فیلیپی را تشویق کرد: «ای برادران، در پیروی از من شریک شوید و... چنان رفتار کنید که ما را سرمشق خود دارید» (۳:۱۷). پولس می‌خواست که این ایمانداران و ما زندگی مسیحی را همانند او زندگی کنیم. هر ایمانداری که همان نگرش بالغ را اتخاذ کند
