ثابت‌قدم باشید! استوار بمانید!
دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم به سرعت در حال تغییر است. مجموع دانش تکنولوژیکی بشر با سرعت فزاینده‌ای در حال افزایش است، به طوری که در عرض تنها دو سال بیش از دو برابر می‌شود. اتحادهای جهانی ملت‌ها دگرگون شده‌اند. ارزها، نهادهای مالی و کسب‌وکارهایی که زمانی محکم تلقی می‌شدند، فرو ریخته‌اند. اخلاق و ارزش‌های اخلاقی در فرآیند دائمی تغییر و تحول هستند. حتی الگوهای آب و هوایی نیز گفته می‌شود که در حال تغییر هستند. هیچ چیز با ثبات به نظر نمی‌رسد وقتی به اطراف خود نگاه می‌کنیم. در ذهن بسیاری، فاجعه‌ای قریب‌الوقوع در پیش است، و در این سردرگمی، فشارهای عظیمی از هر سو وجود دارد که به مسیحی می‌گوید تغییر کند.
تغییر تا چه حد برای یک مسیحی مناسب است؟ در کجا نامناسب است؟ مطمئناً در بسیاری از زمینه‌های تکنولوژیکی زندگی ما جایی برای تغییر وجود دارد. تعداد بسیار کمی از ما می‌توانیم تمام مواد غذایی خود را مانند اجدادمان پرورش دهیم. ما بدون عذاب وجدان یا احساس گناه با ماشین رانندگی می‌کنیم و با هواپیما پرواز می‌کنیم. لباس‌های ما به طور فزاینده‌ای از الیاف مصنوعی ساخته می‌شوند. ما از ماشین‌ها و وسایلی استفاده می‌کنیم که یک یا دو نسل پیش علمی تخیلی بودند و قابلیت‌های آنها یک یا دو قرن پیش باورنکردنی تلقی می‌شد. همانطور که چاپخانه 500 سال پیش کتاب مقدس را در دسترس مردم عادی قرار داد، امروز نیز کامپیوتر، تلویزیون ماهواره‌ای، اینترنت، تلفن‌های همراه و سایر ابزارهای عصر فضا کلام خدا را حتی بیشتر در سراسر زمین در دسترس قرار می‌دهند. ما مطمئناً می‌توانیم خدا را برای اینها و بسیاری چیزهای دیگر شکر کنیم و از آنها برای خیر خود و پیشبرد منافع او در این جهان استفاده کنیم.
در زمینه‌های اخلاقی و روحانی زندگی است که باید در مورد تغییر بسیار محتاط‌تر باشیم. خدای ما خدای تغییرناپذیر است.
«من خداوند هستم، تغییر نمی‌کنم» (ملاکی 3:6 NKJV)
او از طریق نبی ملاکی به ما گفت. یعقوب 1:17 از «پدر نورها، که در او هیچ تغییری یا سایه چرخشی نیست» سخن می‌گوید. عبرانیان 13:8 اضافه می‌کند: «عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است.» خواسته‌ها، استانداردها و اصول اخلاقی او با تغییر زمان تغییر نمی‌کند. و ما نیز به عنوان مسیحیان، با وجود تمام فشارهایی که با آنها روبرو هستیم، نباید تغییر کنیم. برخی از این زمینه‌ها که باید در آنها ثابت‌قدم، استوار و تغییرناپذیر باشیم کدامند؟ کاربردهای مهمی وجود دارد که می‌توانیم با نگاهی به بخش آخر تاریخ پولس رسول که در اعمال 27 و 28 برای ما شرح داده شده است، به دست آوریم.
پولس در شرایطی نسبتاً مشابه با ما گفت: «من به خدا ایمان دارم که همانطور که به من گفته شد، خواهد شد» (اعمال 27:25). رسول زندانی بود و در راه روم برای روبرو شدن با امپراتور نرون بود، که بعدها او را «شیر» نامید (2 تیموتائوس 4:17). در این زمان، پولس بیش از دو سال بود که از بندهای ناعادلانه، یا غل و زنجیر، و زندان رنج می‌برد. در حالی که آنها از طریق دریا سفر می‌کردند، پولس به فرمانده و خدمه کشتی در مورد ادامه سفر از بندر «لنگرگاه‌های خوب» هشدار داد. آنها به سخنان پیامبر خدا توجهی نکردند، اما ادامه دادند. باد ملایم جنوبی به سرعت به یک طوفان بزرگ تبدیل شد و باعث شد مسافران و خدمه همه امید خود را از دست بدهند.
هنوز هم امروز، برخلاف تمام هشدارهای کلام خدا، رهبران جهان سرنوشت خود و همنوعان خود را با نتایج ناامیدکننده به دست خود می‌گیرند. بیایید، مانند پولس، به خدا ایمان داشته باشیم. او کاملاً قابل اعتماد است. همه چیز در دست او و تحت کنترل اوست. خدا وفادار است. و بیایید کلام او را به صراحت باور کنیم، «که همانطور که به من گفته شد، خواهد شد.»
«کلام تو حقیقت است» (یوحنا 17:17)
خداوند عیسی در دعای خود که در یوحنا 17:17 ثبت شده است، بیان کرد. تحت هیچ شرایطی نباید از این اعتماد کامل به خدا و آنچه او در کلام خود می‌گوید، دست برداریم.
پولس زندانی در میان همه سرنشینان کشتی ایستاد و با جسارت موضع خود را گرفت. او به خدا ایمان داشت، «خدایی که من به او تعلق دارم و به او خدمت می‌کنم»، همانطور که خودش بیان کرد (اعمال 27:23). اعتماد او به خدا بی‌حد و حصر بود و با تغییر آب و هوا یا شرایط تغییر نمی‌کرد. باشد که اعتماد ما به او نیز با افزایش شرارت روزها کاهش نیابد. در اینجا هیچ خودنمایی، هیچ استقلالی در پولس وجود نداشت. او با قیمتی خریده شده بود، و تا آخرین نفس خود به خدای نجات خود خدمت می‌کرد. بیایید امروز نیز از این مسیر منحرف نشویم.
او به همه همسفران خود خبر خوش نجات رایگان را اعلام می‌کرد، اما اصرار داشت که همه باید به یک روش نجات یابند. هیچ کس نمی‌توانست خود را رها کند و سعی کند با تلاش‌های خود به روش خود به ساحل برسد در حالی که دیگران را پشت سر می‌گذاشت (آیه 31). پیام انجیل که در کلام مقدس خدا به ما داده شده است، مطلقاً هیچ انعطاف‌پذیری برای حمایت از هیچ طبقه خاصی از مردم امروز نیز ندارد.
در شرایط سخت، همسفران او ممکن بود غذا نداشته باشند یا در اضطراب خود از غذا پرهیز کنند. اما پولس «نان گرفت و در حضور همه از خدا شکرگزاری کرد؛ و ... شروع به خوردن کرد» (آیه 35). برای ما امروز، غذای روحانی، نان حیات (یوحنا 6:35)، همچنان یک ضرورت مطلق است. بیایید از خوردن آزادانه آن، از لذت بردن از آن بدون خجالت، صرف نظر از آنچه دیگران ممکن است بگویند یا انجام دهند، باز نمانیم. و به هر حال، بیایید صمیمانه خدا را برای نیکویی او به ما در تمام شرایط زندگی‌مان شکر کنیم، و به او به ویژه برای کلام خدا، که او آزادانه برای تغذیه و تقویت ما به ما داده است، شکر کنیم. هیچ تغییری در اینجا لازم نیست.
پس از رسیدن به جزیره مالت، پولس به معاشرت با کسانی که خداوند او را با آنها در تماس قرار داده بود، ادامه داد. او هرگز اجازه نمی‌داد که جدایی خدایی او را به یک گوشه‌نشین یا یک زاهد تبدیل کند. او مهربانی نشان داده شده توسط بومیان جزیره را می‌پذیرفت و هر کاری که می‌توانست برای کمک انجام می‌داد، با آرامش و فروتنی چوب جمع می‌کرد تا به آتشی که آنها روشن کرده بودند اضافه کند، به جای اینکه خودش آتشی روشن کند (اعمال 28:2-3). او نه از سخنان تهمت‌آمیز و توهین‌آمیز آنها علیه خود دوری می‌کرد و نه از تلاش‌های آنها برای تبدیل او به یک خدا سوءاستفاده می‌کرد، بلکه با آرامش مراقبت محافظتی خدا را می‌پذیرفت در حالی که افعی را به آتش می‌انداخت (آیات 4-6) تا دیگر نتواند آسیبی برساند. با وجود تمرکز جهان بر چیزهای دیدنی و تأکید آن بر تبلیغات و روابط عمومی، بیایید از یک راه رفتن ساده از کمک و شهادت خدایی، راهی که نور ما بی‌صدا برای جلال خدای پدر ما می‌درخشد، دست نکشیم. مانند پولس، بیایید از هر فرصتی که خداوند به ما می‌دهد برای انجام خیر به دیگران استفاده کنیم. اینها چیزهایی هستند که جرأت نداریم تغییر دهیم.
با دنبال کردن سفر پولس، می‌بینیم که در پوتئولی برادران را یافت و با خوشحالی تا زمانی که می‌توانست با آنها ماند (آیات 13-14). کمی بعد او خدا را برای برادرانی که از روم برای ملاقات با او آمده بودند شکر کرد و از این تماس دلگرم شد (آیه 15). باشد که ما نیز چنین کنیم. همانطور که پایان نزدیک می‌شود و به مقصد خود نزدیک می‌شویم، باشد که رفاقت برادران خود را ارج نهیم، از هر فرصتی که خداوند برای تماس با یکدیگر به ما می‌دهد استفاده کنیم، خدا را برای آنها شکر کنیم، و از هر مهربانی که به ما نشان می‌دهند دلگرم شویم.
پطرس نیز، با توجه به نزدیک بودن پایان همه چیز، ما را به داشتن محبت شدید نسبت به یکدیگر تشویق کرد. این باید در مهمان‌نوازی بی‌دریغ و در به اشتراک گذاشتن آنچه خداوند به ما سپرده است، چه در کلام و چه در عمل، آشکار شود (1 پطرس 4:7-11). چنین فضائلی در دنیای خودمحور و همیشه در حال حرکت سریع که در آن زندگی می‌کنیم، به طور فزاینده‌ای نادر می‌شوند.
همانطور که داستان پولس در اعمال به پایان می‌رسد، می‌بینیم که شهادت او به خداوند عیسی ادامه می‌یابد – با شرایط او سازگار شده اما بدون تغییر. فیض خدا او را قادر ساخت تا در «خانه اجاره‌ای خود» زندگی کند (اعمال 28:30). او نه از این دنیا چیزی انتظار داشت و نه به یک ساکن زمین تبدیل شد که به مکان‌ها و دارایی‌ها در این دنیا وابسته باشد. شخصیت زائر و غریبه او از بین نرفت. او دیگر نمی‌توانست به همه برود، اما همه کسانی را که به او می‌آمدند، می‌پذیرفت، چه رهبران یهودی (28:17)، «کسانی که از خاندان قیصر هستند» (فیلیپیان 4:22)، برادر محبوب اپافرودیتوس (2:25، 4:18)، و اونیسیموس فراری (فلیمون 10-13). بیایید کمتر از این انجام ندهیم. پیام او هنوز همان پیام گسترده «موعظه ملکوت خدا و تعلیم چیزهایی که مربوط به خداوند عیسی مسیح است» بود (اعمال 28:31). به تأکید آرام و تغییرناپذیر بر سروری خداوند مبارک ما عیسی مسیح توجه کنید. نگرش پولس نگرش اعتماد کامل، یا جسارت، بود، بدون اینکه کسی او را منع کند.
همچنین، خداوند می‌خواهد که ما برای خودش ادامه دهیم. اگر ما از خدا هستیم و به او ایمان داریم و به او خدمت می‌کنیم، او نمی‌خواهد که ما از یک موضع آرام و شجاعانه در شهادت برای خودش، هر شرایطی که داشته باشیم، عقب‌نشینی کنیم. او نمی‌خواهد که ما از لذت بردن از او و کلام او و محبت و رفاقت برادران خود تغییر کنیم. آرزوی او این است که ما «در آزادی که مسیح ما را آزاد کرده است، ثابت‌قدم بمانیم» (غلاطیان 5:1). او می‌خواهد که ما «ثابت‌قدم، استوار، همیشه در کار خداوند فراوان باشیم» (1 قرنتیان 15:58)، به او افتخار و ستایش بیاوریم در حالی که او ما را در اینجا به عنوان «سفیران» خود (2 قرنتیان 5:20) در دنیایی که هنوز با او در تضاد است، رها می‌کند. فناوری و ابزارها انعطاف‌پذیر هستند و ممکن است تغییر کنند و متفاوت باشند، اما در اهداف و مقاصد خود، در تمام آنچه ضروری است، مسیحی نباید تغییر کند.
