افکاری در مورد رساله به فیلیمون
این نامه توسط یک زندانی نوشته شده است. نویسنده دو بار خود را «زندانی عیسی مسیح» نامید (فیلیمون ۱،۹ KJV). او به خاطر ایمان و محبتی که به خداوند عیسی داشت، در بند بود.
هنگامی که در زندان بود، با مردی به نام اونیسیموس ملاقات کرد که یک برده فراری بود. او بدون شک به ارباب خود خیانت کرده و به روم فرار کرده بود. در روم با یک زندانی سالخورده، پولس، تماس گرفت که او را به خداوند عیسی هدایت کرد.
اونیسیموس حتماً تعجب کرده بود که پولس ارباب او را به خوبی می‌شناخت و او را، همراه با خانواده‌اش، بسیار محترم می‌شمرد. او همکار و هم‌رزم پولس بود. به عنوان مسیحیان، ما نیز همکار هستیم: «ما همکاران خدا هستیم» (اول قرنتیان ۳:۹ NKJV). بیایید «ثابت‌قدم، استوار، همیشه در کار خداوند فراوان باشیم، زیرا می‌دانیم که زحمت [ما] در خداوند بیهوده نیست» (اول قرنتیان ۱۵:۵۸).
برو کار کن؛ خرج کن، و خرج شو شادی تو انجام اراده پدر است؛ این راهی است که استاد رفت؛ آیا خادم نباید هنوز آن را بپیماید؟ — هوراتیوس بونار (۱۸۰۸–۱۸۸۹)
به عنوان مسیحیان، ما هم‌رزم هستیم که باید «نبرد نیکوی ایمان را بجنگیم» (اول تیموتائوس ۶:۱۲). هر یک از ما «باید مانند یک سرباز خوب عیسی مسیح سختی را تحمل کند. هیچ کس که در جنگ شرکت دارد، خود را با امور این زندگی درگیر نمی‌کند، تا کسی را که او را به عنوان سرباز استخدام کرده است، خشنود سازد» (دوم تیموتائوس ۲:۳-۴). همچنین، خدا برای ما زره فراهم کرده است: «تمام زره خدا را بپوشید، تا بتوانید در برابر حیله‌های شیطان بایستید» (افسسیان ۶:۱۱).
سربازان مسیح برخیزید، و زره خود را بپوشید، قوی در قدرتی که خدا از طریق پسر ابدی خود می‌دهد؛ قوی در خداوند سپاهیان، و در قدرت عظیم او؛ کسی که به قدرت عیسی اعتماد دارد، بیش از یک فاتح است. — چارلز وسلی (۱۷۰۷–۱۷۸۸)
نام ارباب اونیسیموس فیلیمون بود، که به معنای «کسی که می‌بوسد» است. نام او نشان می‌دهد که او مهربان، دوستانه و دوست‌داشتنی بود. اینها ویژگی‌های اخلاقی هستند که در زندگی خداوند عیسی به روشنی می‌درخشیدند و باید در همه کسانی که به او تعلق دارند، دیده شوند. پولس در مورد محبتی که فیلیمون نسبت به همه مقدسین داشت نوشت (فیلیمون ۵) و گفت: «ما در محبت تو شادی و تسلی بزرگی داریم» (فیلیمون ۷).
پولس اونیسیموس را با این درخواست به اربابش بازگرداند که او را مانند «قلب خود» بپذیرد (فیلیمون ۱۲). اونیسیموس به عنوان یک برده فیلیمون رفت؛ او به عنوان برادر فیلیمون، «برادری محبوب» (فیلیمون ۱۶) بازمی‌گشت. او بدهکار رفت؛ او با بدهی خود که بر حساب پولس گذاشته شده بود (فیلیمون ۱۸) بازمی‌گشت. او با ترس رفت؛ او در آرامش بازمی‌گشت. اونیسیموس با دانستن محبتی که فیلیمون نسبت به خداوند عیسی و مردم او داشت، می‌توانست همان اطمینانی را که پولس داشت، داشته باشد که همه چیز در بازگشت او خوب خواهد بود. پولس می‌دانست که فیلیمون «حتی بیشتر» از آنچه رسول درخواست کرده بود، انجام خواهد داد (فیلیمون ۲۱).
در محبت ترسی نیست؛ بلکه محبت کامل ترس را بیرون می‌کند، زیرا ترس با عذاب همراه است. اما کسی که می‌ترسد، در محبت کامل نشده است. ما او را دوست داریم زیرا او ابتدا ما را دوست داشت (اول یوحنا ۴:۱۸-۱۹).
محبتی که فیلیمون نسبت به خداوند عیسی و همه مقدسین داشت، به او اجازه داد تا اونیسیموس را در آغوش بگیرد و او را به کلیسای خانگی خود خوش آمد بگوید.
اونیسیموس به معنای «سودمند» است. پولس او را «برادری وفادار و محبوب» می‌نامد (کولسیان ۴:۹). باشد که همه ما به عنوان خادمان خداوند عیسی به دنبال سودمند و وفادار بودن باشیم.
این داستان اونیسیموس، به یک معنا، داستان ماست. مانند بردگان سرکش، ما در مسیر خودخواهی خود یافت شده‌ایم و به ارباب خود بازگردانده شده‌ایم، دیگر تحت بردگی نیستیم بلکه کسانی هستیم که او آنها را برادران محبوب خود می‌نامد (فیلیمون ۱۶؛ یوحنا ۱۵:۱۵ را ببینید). پولس در اینجا تصویری از خداوند است که بدهی ما را می‌پردازد و برای ما شفاعت می‌کند (فیلیمون ۱۷-۱۹). باشد که این رساله به ما بیاموزد که مسیحیت عملی را در زندگی روزمره خود به کار ببریم: فراموشی خود، تدبیر، فروتنی، فیض. به یک کلام، تمام شواهد متعدد محبت. —ژان کوکلین، روز
