فلیمون و برادر سودمند

فلیمون و برادر سودمند «تا همه یک باشند؛ همان‌طور که تو، پدر، در من هستی و من در تو، تا آنها نیز در ما یک باشند: تا جهان باور کند که تو مرا فرستاده‌ای.» —یوحنا ۱۷:۲۱ KJV

کتاب فلیمون راه صحیح رفتار مسیحیان را در روابطشان با سایر ایمانداران به ما نشان می‌دهد. من اغلب می‌بینم که ایمانداران در روابطشان با یکدیگر مشکل دارند. آموزه‌های این کتاب یک فصلی به ما نشان می‌دهد که چگونه در تعامل با همه مردم خداوند صلح و اطمینان داشته باشیم. این امر به ویژه در کار با کسانی که با آنها مشکل داشته‌ایم صادق است. هنگامی که این حقایق را بیاموزیم و به کار ببریم، می‌توانیم از ویژگی‌های شخصیتی مختلفی که اغلب مانع رفاقت ما می‌شوند، فراتر رویم. در کتاب مقدس می‌یابیم که کسانی که دل‌هایشان پر از محبت نجات‌دهنده ما بود، کسانی بودند که بیشترین اهمیت را برای مردم او قائل بودند.

همانطور که درس‌هایی از فلیمون را بررسی می‌کنیم، باید اولین درسی را که خداوند به موسی آموخت، به یاد آوریم. دوست خدا، موسی، مصر را ترک کرده بود و به پشت یا دورترین قسمت بیابان هدایت شد. در آنجا، خداوند شروع به آموزش او در مورد خودش کرد. در آن مکان خالی و متروک، جدا از هرگونه حواس‌پرتی، خدا به دوستش (خروج ۳۳:۱۱) یک بوته سوزان (۳:۲) را نشان داد. موسی به کنار رفت تا بفهمد چرا بوته مصرف نمی‌شود. ما درک می‌کنیم که خدا در میان مردمش شگفت‌انگیز است، و این شگفت‌انگیز است که ما توسط قدوسیت او مصرف نمی‌شویم. این اولین درسی بود که توسط دست خدا به موسی آموخته شد، و او را برای بقیه عمرش مشخص می‌کرد. من معتقدم که یکی از درس‌های بزرگ در کتاب مقدس این است که به عنوان یک مسیحی باید برای مردم برگزیده خدا دعا کنم و بارهای آنها را تحمل کنم. مأموریت ما باید همیشه این باشد که شگفتی خدای خود را در میان مردمش ارج نهیم.

پولس رسول، شاید شناخته‌شده‌ترین ایماندار در عهد جدید، هر روز و به طور مداوم با نجات‌دهنده‌اش راه می‌رفت. این مردی بود که قبل از ظهور خداوند به او، پر از نفرت و کینه بود. در اعمال ۸:۱-۳ می‌بینیم که او با معدود برگزیدگان خدا چگونه رفتار کرده بود. هنگامی که خداوند شائول را در راه دمشق نجات داد، به او گفت: «شائول، شائول، چرا مرا آزار می‌دهی؟» (۹:۴ ESV). درست مانند موسی، اولین درسی که به پولس رسول آموخته شد، شخصیت خدا را با مردم برگزیده‌اش مرتبط می‌کرد.

روح‌القدس، از طریق کتاب فلیمون، از بردگی که در آن زمان در امپراتوری روم رایج بود و مجموعه‌ای از شرایط دلخراش استفاده می‌کند تا با دل‌ها و وجدان‌های ما سخن بگوید. این کتاب به تفصیل به ما نشان می‌دهد که چگونه به خدای خود نزدیک بمانیم و حضور او را در راه رفتن روزانه خود احساس کنیم. این نشان می‌دهد که چگونه پولس رسول به گونه‌ای عمل کرد که میل خدادادی او را برای دیدن برکت یافتن سایر مسیحیان، همانطور که خودش برکت یافته بود، آشکار ساخت. خداوند این مراقبت از سایر ایمانداران را در پولس ایجاد کرد، که من معتقدم منبع راه رفتن نزدیک او با مسیح است. باشد که خداوند در هر یک از ما تمایلی پایدار برای دیدن برکت یافتن هم‌ایمانانمان ایجاد کند – تا آنها را در حال پیشرفت و رشد در فیض خدا ببینیم.

همانطور که درس‌های کتاب فلیمون را در نظر می‌گیریم، باشد که خداوند به ما تمایلی مسیح‌محور بدهد تا از همه انسانی مطالبات که بر هم‌ایمانانمان وارد می‌کنیم، دست برداریم. بیایید آنچه را که در امثال ۶ آشکار شده است، به خاطر بسپاریم:

«شش چیز است که خداوند از آنها متنفر است، هفت چیز که برای او مکروه است» (امثال ۶:۱۶).

مورد هفتم در آن لیست این است:

«کسی که در میان برادران تفرقه می‌افکند» (امثال ۶:۱۹).

فلیمون ۱-۳: اظهارات آغازین

در مورد کلام خدا، پولس به تیموتائوس گفت که

«در این چیزها تأمل کن؛ خود را کاملاً به آنها بسپار؛ تا پیشرفت تو برای همه آشکار شود» (۱ تیموتائوس ۴:۱۵ KJV).

بنابراین، تأمل در اظهارات آغازین فلیمون خوب است. رسول به ناحق زندانی امپراتوری ظالم روم بود، و این تنها باری بود که در تمام نامه‌های پولس، او آغاز با گفتن اینکه زندانی است. زندانی بودن شاید تنها جایگاهی پایین‌تر از برده بود. پولس زندانی روم بود، به دست رهبران یهودی، و با احتمال مصلوب شدن روبرو بود.

هنگامی که با دشوارترین شرایط روبرو می‌شویم، راه عملی برای غلبه بر وضعیت در فیلیپیان ۱:۲۸ نشان داده شده است. این آیه می‌گوید: «در هیچ چیز از مخالفان نترسید، که این برای آنها نشانه‌ای از هلاکت است، اما برای شما نشانه‌ای از نجات، و آن از جانب خداست» (JND). خداوند به پولس فیض لازم را برای مواجهه با آنچه در پیش بود، داد، و زندان به او فرصتی داد تا چندین کتاب از عهد جدید را بنویسد، از جمله رساله به فلیمون.

این نامه به یک خانواده خطاب شده است: فلیمون پدر، آپفیا همسر و ارخیپوس پسرشان، به علاوه کلیسا – ایمانداران منطقه – که در خانه آنها ملاقات می‌کردند. رسول در سلام خود از تیموتائوس، پسر پولس در ایمان (فلیمون ۱؛ ۱ تیموتائوس ۱:۲) نام برد، بنابراین ما به این فکر می‌کنیم که پولس چقدر او را دوست داشت و خود را به عنوان یک مسیحی مسن‌تر می‌دید که به این جوان از نظر روحانی کمک می‌کند. با توجه به اینکه این نامه به یک خانواده خطاب شده است، به ما یادآوری می‌شود که مردم خداوند را به عنوان خانواده خدا در نظر بگیریم. این به روح‌القدس اجازه می‌دهد تا قلب‌های ما را لمس کند و محبت ما را نسبت به خودش برانگیزد. سلام در آیه ۳ شامل کلمه «رحمت» نیست زیرا این نامه به جماعت نیز خطاب شده است، که مسئول حفظ نظم و رسیدگی به گناه در صورت لزوم است.

فلیمون ۴-۷: یک سلام مهربانانه

در آیات ۴-۷ پولس به گونه‌ای سخن گفت که نشان می‌داد مسیحیت در عمل چگونه باید باشد. او در دعای خود «همیشه» از سایر ایمانداران به خدای خود یاد می‌کرد. رسول توانست توجه را به محبت و ایمان فلیمون نسبت به دیگران جلب کند و دعا کرد که همانطور که فلیمون در میان ایمانداران حرکت می‌کند، شناخت مؤثری از همه خوبی‌هایی که خدا در میان آنها انجام می‌دهد، وجود داشته باشد. سپس او از شادی و آرامشی که از شناخت محبت فلیمون دریافت کرده بود، نوشت. مسیحیت در چنین سطح روحانی برای همه ایمانداران باز است. باشد که خداوند قلب‌های ما را برای محبت به او و مردمش غنی سازد.

تأمل در مقدمه تمام نامه‌های پولس، مطالعه‌ای تشویق‌کننده و آموزنده است. از رومیان تا فلیمون می‌توانیم کار عمیق خدا را در زندگی رسول مشاهده کنیم و قدردانی او را ببینیم، همانطور که موسی برای بوته‌ای که نمی‌سوخت یا مصرف نمی‌شد، قدردانی داشت. در ۲ قرنتیان ۱۱ رسول در مورد مردم خداوند گفت:

«من با غیرت الهی بر شما غیرت می‌ورزم» (۲ قرنتیان ۱۱:۲ KJV).

بعداً در آن فصل او بسیاری از چیزهایی را که به عنوان خادم مسیح متحمل شده بود، به تفصیل بیان کرد.

فلیمون ۸-۱۳: راحتی یا به خاطر محبت

اونیسیموس – نام او به معنای «سودمند» است – فردی مفید در کار خداوند بود. بسیاری از بردگان در امپراتوری روم افرادی بودند که به عنوان اسیر از سرزمین‌های فتح شده توسط سربازان رومی گرفته شده بودند. به عنوان مثال، آیا کنیز کوچک یهودی ۲ پادشاهان ۵ را به یاد می‌آورید که پس از حمله به اسرائیل به سوریه برده شده بود؟ او به همسر نعمان گفت که او می‌تواند با پذیرش سرزنش مسیح شفا یابد. او باید به دیدن الیشع می‌رفت، که به او گفت در رود اردن، در اسرائیل، خود را بشوید.

در مورد برده اونیسیموس، این ممکن بود که او مردی تحصیل‌کرده یا شاید یک صنعتگر ماهر بود. در هر صورت، او به عنوان کسی که سودمند بود به ما معرفی می‌شود. این باعث می‌شود به یاد آوریم که افراد اغلب مجبور بودند تمام زندگی خود را رها کنند وقتی کشورشان فتح می‌شد و آنها به سرزمینی بیگانه برده می‌شدند. خاطرات آنچه از او گرفته شده بود و سپس مجبور شدن به خدمت به عنوان یک برده حقیر، برای اونیسیموس سخت بود.

در این کتاب فلیمون می‌بینیم که پولس رسول از اونیسیموس خواست تا به فلیمون بازگردد و زندگی خود را به عنوان برده از سر بگیرد. به نظر من، برای اونیسیموس برای برآورده کردن درخواست رسول، لازم بود که اراده خداوند را بپذیرد و حقوق دیگران را بالاتر از خواسته‌های خود ارزش قائل شود. هنگامی که او توسط روح‌القدس به آن طرز فکر هدایت شد، آنگاه واقعاً فردی سودمند بود.

پولس، زندانی رومی، دلایلی برای نگه داشتن اونیسیموس با خود داشت. او می‌توانست به درستی به فلیمون بگوید که چنین ترتیبی کار خوب و سالمی است. فلیمون چه می‌کرد اگر نامه‌ای از پولس رسول دریافت می‌کرد که در آن از تغییر دین اونیسیموس به او خبر می‌داد و اطلاع می‌داد که او برای کمک به کار خداوند نزد رسول می‌ماند؟ برای فلیمون سخت بود که پس از چنین دستوری اعتراض کند. این استدلال انسان است، اما راه خدای مقدس در میان مردمش نیست. یکی از آموزه‌های بزرگ کتاب مقدس این است که ما باید یکدیگر را دوست داشته باشیم. یوحنا ۱۳:۳۴ می‌گوید:

«فرمان جدیدی به شما می‌دهم که یکدیگر را دوست داشته باشید: همانطور که من شما را دوست داشته‌ام، شما نیز یکدیگر را دوست داشته باشید» (یوحنا ۱۳:۳۴ ESV).

پولس بر اساس آن اصل عمل کرد.

فلیمون ۱۴-۱۹: بدون ذهن تو

عبارتی در تجارت وجود دارد که می‌گوید: «اگر می‌خواهی سریع بروی، تنها برو، اگر می‌خواهی دور بروی، دیگران را با خود ببر.» تجربه من به من می‌گوید که سریع رفتن استرس می‌آورد، در حالی که شامل کردن سایر ایمانداران به عنوان ابزاری برای حفظ قلب شخص در دعا عمل می‌کند. در این بخش از کتاب فلیمون باید تمرین کنیم و از خود بپرسیم که چقدر کار مسیح را در هم‌ایمانانمان ارزش می‌نهیم. به شیوه دلسوزانه و محترمانه‌ای که پولس رسول نامه‌های خود را در عهد جدید آغاز می‌کرد، توجه کنید. پولس می‌دانست چگونه به ایمانداران نگاه کند و هدایایی را که خدا به آنها داده بود و کار مسیح را در آنها ببیند.

سپس، پولس پیشنهاد کرد که هر بدهی را که اونیسیموس جمع کرده بود، بازپرداخت کند. رسول می‌توانست چنین بدهی را بپردازد، اما یک برده نمی‌توانست. ممکن است وقایع شرح داده شده در متی ۱۸:۲۳ به بعد را به یاد آوریم. در آنجا در مورد یک پادشاه و خادمانش می‌خوانیم. یک خادم بیش از آنچه می‌توانست در طول عمر خود بازپرداخت کند، بدهکار بود، که وضعیت یک گناهکار است. پادشاه مهربان تمام بدهی این مرد را بخشید. این شبیه به یک گناهکار است که با فیض نجات یافته است، زیرا خداوند بدهی ما را که نمی‌توانستیم بپردازیم، بخشیده است! با این حال، این خادم سپس برگشت و یک خادم دیگر را به زندان انداخت، کسی که به او مبلغی تقریباً معادل چند روز دستمزد بدهکار بود. این آموزش باید برای ما بسیار گویا باشد: آیا ما احساسات بد و کینه نسبت به دیگران داریم

«که مسیح برای آنها مرد» (رومیان ۱۴:۱۵).

فلیمون ۲۰-۲۵: روزهای آینده، عمل در فیض

ما به وضوح می‌توانیم ببینیم که چقدر برای فلیمون و اونیسیموس دشوار خواهد بود که به عنوان برادران در خداوند عمل کنند در حالی که یکی مالک دیگری است. فلیمون باید از حقوق فرضی خود بر این برادر دست می‌کشید. ما باید از مثال او پیروی کنیم و از تلاش‌های خود برای کنترل دیگران دست بکشیم، و به عنوان خادمان خداوند به دنبال دیدن برکت آنها باشیم.

تأثیر اخلاقی باید بسیار گویا باشد. چند بار من به شیوه خودخواهانه عمل می‌کنم و خود را در تمایل به حفظ حقوقم در رابطه با سایر ایمانداران تحریک می‌کنم؟ وقتی نیاز به کنترل آنچه دیگران می‌گویند یا چگونه عمل می‌کنند دارم، آنگاه استرس را به زندگی و رابطه خود می‌آورم. اگر از طرف دیگر انگیزه‌های من رها کردن این ایمانداران از چنین کنترلی، دوست داشتن آنها و جستجوی برکت آنها باشد، روحیه‌ای دعاگو و نظمی الهی را به افکارم خواهم آورد. وقتی به دنبال دیدن برکت دیگران و کمک به آنها در پیشرفت در امور مسیح هستم، ممکن است زمان آزمایش و همچنین رشد را تجربه کنم. باید ۲ تسالونیکیان ۳:۱۳ را به یاد آورم: