فلیمون، به معنای «کسی که می‌بوسد»، به معنای دقیق کلمه، رساله‌ای به یک فرد نیست، زیرا دیگران نیز مورد خطاب قرار گرفته‌اند: خواهری که احتمالاً همسر فلیمون است؛ برادری، ارخیپوس، که از او به عنوان «هم‌سرباز ما» یاد شده است، مردی که به طور خاص با خدمت از جانب خداوند (کولسیان ۴:۱۷) موهبت یافته بود؛ و همچنین کلیسایی که در خانه فلیمون تشکیل می‌شد. اگرچه به لحنی شخصی نوشته شده بود، اما مورد علاقه و نگرانی تمام کلیسا قرار گرفت.
این یک نمونه زیبا از فیض الهی است که به دنبال بیدار کردن شادی واقعی در دل مقدسین در مورد نجات یک برده فراری است که از طریق پولس در زندان ایمان آورد و اکنون توسط رسول به فلیمون، اربابش، بازگردانده می‌شود. و پولس آرزو داشت که او نه تنها توسط فلیمون، بلکه توسط همسرش، توسط کسی که در کلام زحمت می‌کشید، و توسط کلیسا به عنوان «برادری محبوب» (آیه ۱۶) پذیرفته شود. فیض از بازسازی کامل لذت می‌برد، نه فقط از اقدامات نیمه‌کاره.
پولس با خردمندی و مهربانی بر اساس فیضی که می‌دانست قبلاً عمیقاً بر این برادر عزیز تأثیر گذاشته بود، به فلیمون متوسل شد، که با تازه‌سازی مقدسین مشهود بود. شکرگزاری و تشویق بزرگی که توسط رسول ابراز شد، مطمئناً هرگونه رنجشی را که فلیمون ممکن بود نسبت به اونیسیموس احساس کرده باشد، از بین می‌برد. معنای نام فلیمون نشانه‌ای دوست‌داشتنی از شادی آشتی است.
این کتاب مطمئناً لطیف‌ترین احساسات لذت را در فیض بازسازی‌کننده خدا بیرون خواهد کشید.
