ایمان مسیحی بر اساس مرگ، دفن و رستاخیز جسمانی خداوند عیسی بنا شده است. رستاخیز او یک واقعیت مطلق است که توسط بسیاری از پیروانش که او را پس از مصلوب شدن و دفن شدن زنده دیدند، تأیید شده است. او مورد تمسخر، توهین، تف انداختن، شلاق زدن و مصلوب شدن قرار گرفت.
اشعیای نبی از کسی سخن گفت که از بیت‌لحم بیرون می‌آید و «حاکم در اسرائیل خواهد بود». مرگ، دفن، رستاخیز و صعود او به دست راست خدا بین تولد و حکومت او فاصله خواهد انداخت. بسیاری از کتب مقدس دیگر در عهد عتیق از آمدن خداوند عیسی سخن می‌گویند.
این کلمات در ارتباط با شام خداوند نوشته شده‌اند، که پولس در اول قرنتیان 11:23-36 به آن اشاره کرد. این جشن عشق و یادبود محبت‌آمیز اوست که مدت‌ها پیش، در شبی که به او خیانت شد، نان و جام را گرفت، نمادهای بدنی که او داد و
داستان علاءالدین یک افسانه است، اما ما داستانی داریم که واقعی و بسیار بهتر است. در نامه پولس به افسسیان، او دعا کرد که «انسان درونی» آنها تقویت شود. او همچنین می‌خواست که آنها محبت مسیح را بشناسند که فراتر از درک است.
یوحنا ۱۴:۲-۴: NIV. یوحنا ۱۴، ۱۴:۳-۴. NIV: یوحنا ۱۴:۲-۳: یوحنا، ۱۴، یوحنا ۱۴:۲-۴: NIV: یوحنا و دخترش کار سختی داشتند تا پسرها را در روزهای قبل از تعطیلاتشان روی مدرسه متمرکز نگه دارند.
هر شخصی که تا به حال زندگی کرده و مرده است، رستاخیز خواهد کرد. مرجع این گفته کسی نیست جز خود خداوند عیسی مسیح. برخی که «برای رستاخیز حیات» بیرون می‌آیند خبر خوب است، و دیگران که «برای رستاخیز داوری» بیرون می‌آیند خبر بد است.
کلمات این سرود ستایش حقیقت اساسی اینکه چرا بهشت مکانی شگفت‌انگیز است را به تصویر می‌کشند – زیرا ما نجات‌دهنده خود را رو در رو خواهیم دید و برای همیشه با او خواهیم بود! این امید مطمئن هر ایماندار است. بهشت مکانی عالی است، پر از جلال و فیض. من می‌خواهم نجات‌دهنده‌ام را ببینم.
رسول کلمه «امید» را به معنای دقیق کتاب مقدسی آن برای امید مسیحی به کار می‌برد. به این معنا، کلمه «امید» به ایمان به چیزهایی اشاره دارد که اگرچه هنوز دیده نشده‌اند، اما مقدر شده‌اند که به وقوع بپیوندند. این متن نمونه خوبی از اطمینان مسیحیان به نجات ابدی است.
مسیحی به عنوان یک نگهبان، شب را چه شده است، از اعماق است. چشم‌انداز – جولای-آگوست ۲۰۲۱ — مجله فیض و حقیقت، نگهبان. مسیحی به عنوان یک نگهبان در اعماق عمیق‌ترین اعماق قلب خود است. او می‌نویسد: «نزد تو آمرزش هست، تا تو را بترسند»
داوود و مردان قدرتمندش توسط عمالیقیان شکست خوردند. تمام آنچه که داشتند کاملاً از بین رفته بود. این یک تجربه دراماتیک است وقتی یک روح به این درک می‌رسد که جز خدا چیزی باقی نمانده است. گاهی اوقات خدا، در فیض خود، اجازه می‌دهد اتفاقاتی در زندگی ما بیفتد که ما نمی‌فهمیم.
حبقوق در آیه آغازین حبقوق به عنوان «بار» او توصیف شده است، زیرا تحمل آن سنگین بود. اما آیا کاربرد جدی برای زمان ما نیز ندارد؟ آیا نباید با وحشت به داوری‌هایی که بر سر ما آویزان است، نگاه کنیم؟
