مسیحی به عنوان یک نگهبان
از اعماق به تو فریاد زدم، ای خداوند؛ خداوند، صدای مرا بشنو! گوش‌هایت به صدای التماس‌های من توجه کند. اگر تو، خداوند، گناهان را علامت‌گذاری کنی، ای خداوند، چه کسی می‌تواند بایستد؟ اما نزد تو آمرزش است، تا از تو ترسیده شود. من منتظر خداوند هستم، جان من منتظر است، و به کلام او امید دارم. جان من بیشتر از کسانی که منتظر صبح هستند، منتظر خداوند است – بله، بیشتر از کسانی که منتظر صبح هستند. —مزامیر ۱۳۰:۱-۶ NKJV
انتظار کشیدن دقیقاً آسان نیست. و انتظار کشیدن کاری است که همه‌ی ما انجام می‌دهیم. وقتی جوان هستید، منتظر بلوغ هستید. وقتی «من بزرگسال هستم!» ممکن است منتظر شغل، برای رضایت در کار خود باشید. ممکن است منتظر روابط خوب با خانواده و محیط اطراف خود باشید، به ازدواج و بسیاری چیزهای دیگر امیدوار باشید. شما همچنین می‌توانید منتظر خدا باشید: منتظر برکت او، امیدوار به پاسخ به دعا.
انتظار کشیدن برای خدا ممکن است دشوارترین چیز باشد، اما مهمترین چیز است، زیرا او منبع همه‌ی برکات، همه‌ی شادی‌های واقعی، همه‌ی لذت‌های واقعی است. شاعری که این مزمور را نوشت، چنین شخصی بود. او حتی در شرایط دشوار نیز چشم به خداوند داشت. مزمور ۱۳۰ مزمور توبه یا اعتراف است، و نویسنده از اعماق به خدای متعال فریاد زد: «خداوند، صدای مرا بشنو! گوش‌هایت به صدای التماس‌های من توجه کند» (آیات ۱-۲).
او برای آمرزش گناهان، برای رحمت با توجه به گناهانش، دعا کرد، و او فهمید که همه‌ی اینها نزد خود خدا یافت می‌شود. نزد او آمرزش است، تا ما او را احترام بگذاریم و خدمت کنیم (آیه ۴). این برای ما نیز مهم است، زیرا نقطه‌ای است که زندگی ما به عنوان یک مسیحی آغاز می‌شود. با این حال، این تنها آغاز زندگی جدید است. هر شخص نجات یافته‌ای یک نگهبان شده است – کسی که به خدا و کلام او امید دارد. ما با هم منتظر پسر خدا از آسمان هستیم، که خدا «او را از مردگان برخیزانید، یعنی عیسی که ما را از غضب آینده نجات می‌دهد» (۱ تسالونیکیان ۱:۱۰).
او در وهله‌ی اول به عنوان ستاره‌ی درخشان صبح (مکاشفه ۲۲:۱۶) برای کلیسا می‌آید، تا او را به جلال خود معرفی کند، و سپس با خود به عنوان خورشید عدالت (ملاکی ۴:۲) ظاهر می‌شود تا باقیمانده‌ی ایماندار اسرائیل را نجات دهد و جهان را در عدالت داوری کند. او «به زودی می‌آید» (مکاشفه ۲۲:۷،۱۲،۲۰). بیایید به آن وعده پایبند باشیم.
نگهبانان بر دیوارهای اورشلیم باید از عذاب و خطر قریب‌الوقوع هشدار می‌دادند. ما این را به طور منظم در نامه‌های عهد جدید نیز می‌یابیم، زیرا رسولان به تحولات اشتباه در جهان و در مسیحیت اشاره می‌کنند. اما نکته‌ی اصلی این است که هر یک از ما یک نگهبان شویم، کسی که واقعاً به خداوند امید دارد. نزد او رستگاری فراوان است، در حالی که کمک انسانی ناامیدکننده است.
ای نگهبان، شب چگونه است؟
او از سعیر به من فریاد می‌زند: «ای نگهبان، شب چگونه است؟ ای نگهبان، شب چگونه است؟» نگهبان گفت: «صبح می‌آید، و همچنین شب. اگر می‌خواهی بپرسی، بپرس؛ بازگرد! برگرد!» —اشعیا ۲۱:۱۱-۱۲اول این را بدانید: که در روزهای آخر مسخره‌کنندگان خواهند آمد، که طبق شهوات خود رفتار می‌کنند، و می‌گویند: «وعده‌ی آمدن او کجاست؟ زیرا از زمانی که پدران به خواب رفتند، همه چیز همانطور که از آغاز خلقت بود، ادامه دارد.» —۲ پطرس ۳:۳-۴
ای نگهبان، شب چگونه است؟ این سؤال احتمالاً به قصد تمسخر است، همانطور که در ۲ پطرس می‌بینیم. زیرا ادوم – عیسو، برادر دوقلوی یعقوب (پیدایش ۲۵:۳۰) – «شخصی ناپاک» بود (عبرانیان ۱۲:۱۶). او نماد انسان بدون خداست که کلام خدا و وعده‌های قابل اعتماد او را در نظر نمی‌گیرد. پاسخ نبی به مسخره‌کنندگان این بود: صبح می‌آید، اما ابتدا شب ارتداد و داوری بر شریران می‌آید (۲ تسالونیکیان ۲:۳-۱۲ را ببینید).
صبح می‌آید، و همچنین شب
شب بر این جهان گناه‌آلود و بر کلیسای شکست‌خورده فرود می‌آید و ویژگی‌های بابل بزرگ (مکاشفه ۱۷) را نشان می‌دهد. شب نیز می‌آید، می‌گوید اشعیا نبی. صبح آمده است و برای همه‌ی کسانی که واقعاً به کلام خدا اعتماد دارند و دعوت نگهبانان را می‌پذیرند، خواهد آمد. مسیح به عنوان خورشید عدالت ظاهر خواهد شد و پادشاهی را به اسرائیل باز خواهد گرداند (ملاکی ۴:۱-۳؛ لوقا ۱:۳۲-۳۳،۷۸-۷۹). اما، کسانی که از گوش دادن امتناع می‌کنند، در شب داوری هلاک خواهند شد.
پطرس در نامه‌ی دوم خود با پاسخ اشعیا موافق بود. مردم بازگشت قریب‌الوقوع مسیح را مسخره خواهند کرد، اما او مطمئناً برای داوری زمین در عدالت خواهد آمد.
داوری طوفان
پطرس به ما عواقب فراگیر طوفان در زمان نوح را یادآوری کرد، «که به وسیله آن جهان آن زمان که وجود داشت، با آبغرق شد و هلاک گشت» (۲ پطرس ۳:۶). اما جهان کنونی با همان کلام حفظ شده است و «برای آتش تا روز داوری و هلاکت مردان بی‌دین» (آیه ۷) نگاه داشته شده است.
«خداوند در مورد وعده‌ی خود سست نیست، آنگونه که برخی سستی می‌پندارند، بلکه نسبت به ما بردبار است، و نمی‌خواهد که کسی هلاک شود، بلکه همه به توبه برسند» (آیه ۹).
شب به پایان رسیده است
پولس رسول در زمانی که عهد جدید نوشته می‌شد، یک نگهبان بود. او در مورد آمدن روز مسیح به ایمانداران در روم چنین نوشت:
و این را انجام دهید، با دانستن زمان، که اکنون وقت آن است که از خواب بیدار شوید؛ زیرا اکنون نجات ما نزدیک‌تر از زمانی است که اولین بار ایمان آوردیم. شب به پایان رسیده است، روز نزدیک است. بنابراین بیایید کارهای تاریکی را کنار بگذاریم، و زره نور را بپوشیم. بیایید به درستی راه برویم، همانطور که در روز، نه در عیاشی و مستی، نه در هرزگی و شهوت، نه در نزاع و حسادت. بلکه خداوند عیسی مسیح را بپوشید، و برای جسم هیچ تدارکی نبینید، تا شهوات آن را برآورده سازید. —رومیان ۱۳:۱۱-۱۴
شب به پایان رسیده است و روز نزدیک است. نجات کامل در مسیح برای همه‌ی کسانی که به او ایمان آورده‌اند، آماده‌ی آشکار شدن است. بنابراین ما باید مانند روز راه برویم و سلاح‌های نور را بپوشیم: ایمان، محبت و امید (۱ تسالونیکیان ۵:۴-۱۱). ما باید «در تازگی زندگی راه برویم» (رومیان ۶:۴) و خود را با مسیح بپوشانیم. ما باید «خداوند عیسی مسیح را بپوشیم» (رومیان ۱۳:۱۴) و در ردپای او قدم برداریم.
روز نزدیک است
او ابتدا به عنوان ستاره‌ی درخشان صبح خواهد آمد. او همه‌ی خود را به خود خواهد گرفت و آنها را در جلال آسمانی خود شریک خواهد ساخت (۲ پطرس ۱:۱۹-۲۱؛ مکاشفه ۲:۲۸، ۳:۱۰-۱۱، ۲۲:۱۶-۱۷،۲۰). پس از جشن عروسی بره در آسمان (۱۹:۶-۹)، او با خود در جلال و شکوه به عنوان خورشید عدالت ظاهر خواهد شد.
سپس روزی نو برای جهان و برای همه‌ی خلقت فرا می‌رسد. این روز پادشاهی مسیح است، سلطنت عمومی او برای ۱۰۰۰ سال (۲۰:۴). داوری او بر بخش مرتد اسرائیل که از ضد مسیح پیروی کرده بود و بر ملت‌های بت‌پرست که علیه خداوند و علیه پادشاه مسح شده‌ی او توطئه کرده بودند، خواهد افتاد (مکاشفه ۱۹:۱۱-۱۶؛ مزمور ۲ را ببینید).
عجله کن، ای محبوب من، و مانند غزال یا آهوی جوان بر کوه‌های ادویه باش. —غزل غزل‌ها ۸:۱۴او که به این چیزها شهادت می‌دهد، می‌گوید: «مطمئناً من به زودی می‌آیم.» آمین. حتی چنین، بیا، خداوند عیسی! —مکاشفه ۲۲:۲۰
شب به پایان رسیده است، و روز نزدیک است: هیچ نشانه‌ای برای جستجو نیست؛ ستاره در آسمان است؛ پس شاد باشید، ای مقدسین، این فرمان خود خداوند شماست؛ شاد باشید، زیرا آمدن عیسی نزدیک است.
چه روزی خواهد بود، وقتی نجات‌دهنده ظاهر شود! چقدر خوشایند برای کسانی که در صلیب او شریک بوده‌اند! تاجی فسادناپذیر آنگاه از آن آنها خواهد بود، پاداشی غنی برای رنج و از دست دادن.
چه چیزی در این دنیا از دست رفته است، وقتی با آن روز مقایسه شود، با جلالی که آنگاه از آسمان آشکار خواهد شد؟ «نجات‌دهنده می‌آید،» مردم او ممکن است بگویند؛ «خداوندی که ما منتظرش هستیم، خورشید و سپر ما.» —توماس کلی (۱۷۶۹–۱۸۵۴)
