پس از اینکه پولس رسول دختری برده را از تسخیر دیو نجات داد، صاحبانش متوجه شدند که دیگر نمی‌توانند از فال‌گویی او پول درآورند. بنابراین، پولس و سیلاس را گرفتند و آنها را نزد حاکمان متهم کردند (اعمال ۱۶:۱۶-۲۴). جمعیتی به این حمله پیوستند و پولس و سیلاس را برهنه کرده، شلاق زدند و به زندان داخلی انداختند. این وضعیت ناامیدکننده و دردناک به راحتی می‌توانست منجر به افسردگی و ناامیدی شود. پولس و سیلاس چگونه واکنش نشان دادند؟ لوقا ثبت می‌کند: «حدود نیمه‌شب پولس و سیلاس دعا می‌کردند و سرودهای ستایش خدا را می‌خواندند، و سایر زندانیان به آنها گوش می‌دادند» (اعمال ۱۶:۲۵ NIV). در وضعیتی به ظاهر ناامیدکننده، آنها خدا را ستایش می‌کردند. شادی و تشویق آنها از کجا می‌آمد؟
خدای پدر، عیسی مسیح و روح‌القدس منابع تشویق برای ایماندار هستند (اعمال ۹:۳۱؛ رومیان ۱۵:۵؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۶-۱۷). این نوع تشویق چیزی نیست که ما داشته باشیم، بلکه چیزی است که از خدا دریافت می‌کنیم. کلمات یونانی ترجمه شده «تشویق کردن» و «تشویق» در عهد جدید paraklesis و parakaleo هستند. رایج‌ترین راه‌ها برای دریافت تشویق، تأمل در برخی از کتب مقدس، در پیام انجیل نجات از طریق عیسی مسیح، در بازگشت مسیح و در ایمان مسیحی مشترک ما با سایر ایمانداران است.
کتب مقدس
کتاب مقدس تشویق‌کننده است زیرا پیام ویژه خدا به بشریت است. پولس نوشت: «هر آنچه در گذشته نوشته شد، برای تعلیم ما نوشته شد، تا از طریق استقامت و تشویق کتب مقدس، امید داشته باشیم» (رومیان ۱۵:۴). این بدان معناست که کتب مقدس تشویق‌کننده هستند، و پیروی از آنها امید را به زندگی ما می‌آورد.
پولس تعلیم داد که یک کلیسای محلی باید توسط گروهی از مشایخ رهبری شود (تیطس ۱:۵-۹). یکی از شرایط یک شیخ این بود که «او باید به پیام قابل اعتماد که تعلیم داده شده است، محکم پایبند باشد، تا بتواند دیگران را با تعلیم صحیح تشویق کند و کسانی را که با آن مخالفت می‌کنند، رد کند» (تیطس ۱:۹). «پیام قابل اعتماد» که توسط عیسی مسیح، پولس و سایر رسولان تعلیم داده شد، در کتاب مقدس ثبت شده است. یک شیخ با تعلیم و پیروی از تعالیم صحیح کتاب مقدس، حقایق کتب مقدس، جماعت را تشویق می‌کند.
پولس پس از ترغیب ایمانداران به «ثابت قدم ماندن و پایبندی به تعالیمی که به شما منتقل کردیم، چه شفاهی و چه کتبی»، نوشت: «باشد که خود خداوند ما عیسی مسیح و خدای پدر ما، که ما را دوست داشت و به فیض خود به ما تشویق ابدی و امید نیکو بخشید، دل‌های شما را تشویق کند و شما را در هر عمل و کلام نیکو تقویت کند» (دوم تسالونیکیان ۲:۱۵-۱۷). همچنین، انبیا پیش از اینکه عهد جدید به صورت کتبی در دسترس باشد، پیام خدا را آوردند؛ و پیام‌های آنها ایمانداران را «تشویق» می‌کرد (اول قرنتیان ۱۴:۳،۳۱).
پیام انجیل
انجیل تشویق‌کننده است زیرا کلید آمرزش گناهان و زندگی ابدی است. هنگامی که حاکمان کنیسه به پولس و برنابا گفتند: «اگر پیامی برای تشویق مردم دارید، لطفاً صحبت کنید»، پولس انجیل را موعظه کرد (اعمال ۱۳:۱۵). او با عهد عتیق آغاز کرد و با این جمله به پایان رساند: «می‌خواهم بدانید که از طریق عیسی، آمرزش گناهان به شما اعلام می‌شود» (اعمال ۱۳:۱۶-۴۱). انجیل عیسی مسیح همیشه تشویق‌کننده است.
پولس مأموریت خود را اینگونه توصیف کرد: «هدف من این است که دل‌هایشان تشویق شود و در محبت متحد شوند، تا غنای کامل درک کامل را داشته باشند، تا راز خدا، یعنی مسیح را بشناسند» (کولسیان ۲:۲). در اینجا می‌بینیم که تشویق با درکی مرتبط است که همه ایمانداران بخشی از کلیسا هستند (کولسیان ۱:۲۶-۲۷). پولس همچنین نوشت: «ما تیموتائوس را فرستادیم... همکار خدا در گسترش انجیل مسیح، تا شما را در ایمانتان تقویت و تشویق کند» (اول تسالونیکیان ۳:۲).
مسیحیان «ممکن است بسیار تشویق شوند» زیرا آنها «برای گرفتن امیدی که به آنها ارائه شده است» در انجیل «فرار کرده‌اند» (عبرانیان ۶:۱۸). در این تصویر آنها از دنیایی که محکوم به داوری است به سوی آسمان فرار می‌کنند.
بازگشت مسیح
بازگشت مسیح برای آوردن همه پیروانش به آسمان تشویق‌کننده است زیرا به معنای پایان غم، رنج و ناامیدی این دنیای گناهکار است. به ایمانداران دستور داده شده است که یکدیگر را با این واقعیت تشویق کنند که آنها «برای همیشه با خداوند خواهند بود» (اول تسالونیکیان ۴:۱۸). وعده بازگشت مسیح تا ایمانداران «با او زندگی کنند» یک تشویق بزرگ است (اول تسالونیکیان ۵:۱۰-۱۱). با توجه به بازگشت مسیح و رستاخیز مردگان، ایمانداران باید «با هم ملاقات کنند» تا «یکدیگر را تشویق کنند» (عبرانیان ۱۰:۲۵).
ایمان ما
ایمان مسیحی تشویق‌کننده است زیرا نمایش عملی زندگی مطابق با کتاب مقدس، انجیل و بازگشت مسیح است. پولس آرزو داشت که ایمانداران در روم را ملاقات کند تا آنها بتوانند «به طور متقابل توسط ایمان یکدیگر تشویق شوند» (رومیان ۱:۱۱-۱۲). تشویق در اینجا از ایمان یکدیگر است، نه هیچ شرایط خارجی. او همچنین نوشت: «باشد که خدایی که استقامت و تشویق می‌دهد، به شما روح وحدت در میان خودتان بدهد، همانطور که از مسیح عیسی پیروی می‌کنید» (رومیان ۱۵:۵). در اینجا، تشویق و وحدت با پیروی از خداوند مرتبط است. پولس همچنین هنگامی که در مورد ایمان ایمانداران در تسالونیکی شنید، تشویق شد (اول تسالونیکیان ۳:۷). به همین ترتیب، یوحنا «شادی بزرگی» داشت هنگامی که در مورد ایماندارانی که به «راه رفتن در حقیقت» ادامه می‌دادند، به او گفته شد (سوم یوحنا ۳-۴).
تشویق روزانه
بیایید با وعده‌های خدا در کتب مقدس، در خبر خوش نجات، در بازگشت مسیح و در ایمانی که با سایر ایمانداران به اشتراک می‌گذاریم، تشویق شویم. اینها همه به هم مرتبط هستند، با انجیل که پیام اصلی منتقل شده توسط کتب مقدس است و بازگشت مسیح که امید انجیل است. جالب است که این حقایق به شرایط ما بستگی ندارند، بلکه در واقع در میان مبارزات و رنج‌ها تشویق می‌آورند.
همچنین، بیایید «هر روز یکدیگر را تشویق کنیم» در ایمان تا «با فریبندگی گناه سخت‌دل نشویم» (عبرانیان ۳:۱۳). به ما گفته شده است که از همین وسایل برای تشویق دیگران استفاده کنیم (دوم قرنتیان ۱:۴). کسانی که موهبت تشویق را دارند باید موهبت خود را در میان ایمانداران به کار گیرند (رومیان ۱۲:۸). به نظر می‌رسد که برنابا این موهبت را داشت زیرا نام او به معنای «پسر تشویق» بود و او کلیسای انطاکیه را تشویق کرد (اعمال ۴:۳۶؛ ۱۱:۲۲-۲۳).
هنگامی که زندگی دشوار است، پولس و سیلاس را در زندان به یاد آورید. از احساسات خود پیروی نکنید یا فقط از شرایط تشویق نخواهید، زیرا به زودی ناامید خواهید شد. هنگامی که زندگی سخت می‌شود، خداوند را ترک نکنید. در عوض، خود و دیگران را با به یاد آوردن تمام کارهایی که خدا انجام داده است، تشویق کنید.
