زندگی با در نظر گرفتن رستاخیز و داوری آینده

زندگی با در نظر گرفتن رستاخیز

هر شخصی که تا به حال زندگی کرده و مرده است، دوباره زنده خواهد شد. مرجع این گفته کسی نیست جز خود خداوند عیسی مسیح. او فرمود: «از این تعجب نکنید، زیرا ساعتی می‌آید که همه کسانی که در قبرها هستند، صدای او (پسر انسان) را خواهند شنید» و در رستاخیز بیرون خواهند آمد (یوحنا 5:28 ESV).

این ممکن است خبر خوبی به نظر برسد، اما در واقع برای بسیاری از مردم خبر بدی را در بر دارد. برخی که «برای رستاخیز حیات» بیرون می‌آیند، خبر خوب است، و برخی دیگر که «برای رستاخیز داوری» بیرون می‌آیند، خبر بد است (آیه 29). انتظار عادی ما مرگ و سپس داوری است. عبرانیان 9:27 می‌گوید: «برای انسان مقرر شده است که یک بار بمیرد، و پس از آن داوری فرا می‌رسد.» کلمه یونانی که در اینجا به «داوری» ترجمه شده است، در میان معانی متعدد خود «محاکمه» را نیز دارد.

محاکمه

کتاب مقدس به ما می‌گوید: «هر یک از ما حساب خود را به خدا خواهد داد» (رومیان 14:12). برای ایماندار، محاکمه او داوری گناهانش نخواهد بود. چرا نه؟ زیرا در مسیح «ما به واسطه خون او، رهایی و آمرزش گناهان خود را داریم، بر حسب غنای فیض او» (افسسیان 1:7)، و «همانطور که ما صورت انسان خاکی [آدم] را حمل کرده‌ایم، صورت انسان آسمانی را نیز حمل خواهیم کرد» (اول قرنتیان 15:49). در حالی که «در برابر کرسی داوری خدا» ایستاده‌ایم (رومیان 14:10)، هیچ گناه نابخشوده‌ای برای داوری نخواهیم داشت، بلکه فقط اعمال نیکو – «ثمره روح» (غلاطیان 5:22-23) خواهیم داشت.

اعمال نیکوی ما

پولس خطاب به ایمانداران گفت: «زیرا همه ما باید در برابر کرسی داوری مسیح ظاهر شویم، تا هر کس آنچه را که در بدن انجام داده است، دریافت کند» (دوم قرنتیان 5:10). ارزش «کار هر کس آشکار خواهد شد... زیرا با آتش آشکار خواهد شد» (اول قرنتیان 3:13). اعمال نیکو از آتش داوری جان سالم به در خواهند برد در حالی که اعمال بی‌ارزش نخواهند ماند. اگر اعمال ما باقی بمانند، ما «پاداش دریافت خواهیم کرد» (آیه 14).

کرسی داوری خدا، مسیح، نباید با داوری ملت‌ها (متی 25:31-46) یا داوری تخت سفید بزرگ (مکاشفه 20:11-15) اشتباه گرفته شود. در آنجا مردگان روحانی که زنده شده‌اند به مجازات ابدی محکوم خواهند شد که «مرگ دوم» نامیده می‌شود، که درد روحانی آن با بودن در «دریاچه آتش» (مکاشفه 20:14،15) نمادین شده است.

امید ما

خداوند در اول تسالونیکیان با قوم خود درباره مرگ سخن می‌گوید زیرا نمی‌خواهد ما «مانند دیگرانی که امید ندارند، غمگین باشیم» (4:13). او به ما از ربوده شدن می‌گوید، زمانی که ایمانداران مرده، که «خوابیده» توصیف شده‌اند (آیه 13)، ابتدا برخواهند خاست و سپس ایمانداران زنده با آنها ربوده خواهند شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنند و همیشه با او باشند (آیات 16-17). پولس به قرنتیان گفت: «همه ما نخواهیم خوابید [نخواهیم مرد]، اما همه ما تغییر خواهیم یافت، در یک لحظه، در یک چشم به هم زدن... [و] جاودانگی را خواهیم پوشید» (اول قرنتیان 15:51-53). رسول ادامه داد: ««مرگ در پیروزی بلعیده شد.» «ای مرگ، پیروزی تو کجاست؟ ای مرگ، نیش تو کجاست؟»» (آیه 55). برای ایماندار، مرگ نیشی ندارد!

پاسخ ما

این رساله با این دستور ادامه می‌یابد: «بنابراین، ای عزیزان من... ثابت‌قدم، استوار، همیشه در کار خداوند فراوان باشید، زیرا می‌دانید که زحمت شما در خداوند بیهوده نیست» (آیه 58). باشد که ما به شیوه‌ای مانند پولس زندگی و خدمت کنیم، که معتقد بود «زیرا برای من زندگی مسیح است و مردن سود» (فیلیپیان 1:21).

اصل حاکم بر زندگی پولس، مسیح بود. او تمام زندگی پولس بود. «زیرا برای من زندگی مسیح است» (فیلیپیان 1:21 KJV) به این معنی است که مسیح در او زندگی می‌کرد (غلاطیان 2:20)؛ او به وسیله او و برای او زندگی می‌کرد. اگر مرگ فرا می‌رسید، سود بود، زیرا او را به مسیح می‌رساند. با این حال، اگر او هنوز اینجا زندگی می‌کرد، ارزشش را داشت. برای او شخصاً بسیار بهتر بود که برود و از تمام درگیری‌ها، آزمایش‌ها و رنج‌ها رهایی یابد؛ از طرف دیگر، نیازهای روحانی در میان ایمانداران ضروری‌تر به نظر می‌رسید. بنابراین او آرزو داشت که بماند، مهم نیست چه رنج‌هایی هنوز در انتظار او بود. چقدر فداکار! چقدر شبیه مسیح! خودخواهی کاملاً از دید پنهان بود. — آرنو سی. گابلین، برگرفته از رساله به فیلیپیان