همه ما آینده‌ای داریم
چگونه کسانی که به دلیل بیماری لاعلاج یا تصادف با مرگ روبرو هستند، می‌توانند آینده‌ای داشته باشند؟ مانند یک مجرم که با اعدام روبرو است، به نظر می‌رسد در وضعیت ناامیدکننده‌ای قرار دارند. اما عیسی در واقع به یک مجرم که با اعدام روبرو بود گفت: «امروز با من در بهشت خواهی بود» (لوقا ۲۳:۴۳ NIV). این به ما سرنخی می‌دهد - مهم نیست شرایط چگونه باشد، می‌تواند آینده‌ای روشن برای کسانی که به خدا اعتماد دارند، وجود داشته باشد.
کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که آینده‌ای فراتر از زندگی کنونی ما وجود دارد. مرگ پایان وجود ما نیست، بلکه دریچه‌ای بین این زندگی و سرنوشت آینده است. بنابراین به این معنا، همه ما آینده‌ای داریم.
این با مثال مرد ثروتمند و ایلعازر نشان داده می‌شود، که زندگی آنها پس از مرگ، با آگاهی، ارتباط و حافظه ادامه می‌یابد (لوقا ۱۶:۱۹-۳۱). آنها در دو مکان مختلف بودند - بهشت و جهنم - و مرد ثروتمند می‌خواست به برادرانش هشدار داده شود تا به مکان عذاب نیفتند. این آرزو رد شد، که نشان می‌دهد تصمیمات گرفته شده بر روی زمین می‌تواند عواقب ابدی داشته باشد.
همچنین، خدا همه را از مرگ برمی‌خیزاند (اعمال ۲۴:۱۵). در واقع، دو رستاخیز وجود دارد، اولی برای قوم خدا و دومی برای داوری کسانی که خدا را رد کرده‌اند (مکاشفه ۲۰:۵-۶).
پولس آنقدر مشتاق این آینده بود که مردن را بهتر از زندگی می‌دانست، زیرا به معنای بودن با مسیح بود (فیلیپیان ۱:۲۱-۲۳). در جای دیگری نوشت، اگر امید ما به مسیح فقط برای این زندگی باشد، ما بدبخت‌ترین مردم جهان هستیم (اول قرنتیان ۱۵:۱۹). این به این دلیل است که به معنای عدم رستاخیز از مرگ و عدم امید فراتر از مرگ خواهد بود (اول تسالونیکیان ۴:۱۳).
امید پایدار از خدا می‌آید
کتاب مقدس نوشته شد تا «ما امید داشته باشیم» (رومیان ۱۵:۴). در عهد عتیق خدا این را به پیروان خود وعده داد: «زیرا من نقشه‌هایی را که برای شما دارم می‌دانم، نقشه‌هایی برای سعادت شما و نه برای آسیب رساندن به شما، نقشه‌هایی برای دادن امید و آینده به شما.» و دوباره می‌گوید: «امیدی برای آینده شما وجود دارد» (ارمیا ۲۹:۱۱؛ ۳۱:۱۷).
بنابراین، اگر آنها خدا را دنبال می‌کردند و نه پیامبران دروغین را، از آینده‌ای پر از امید مطمئن بودند.
در عهد جدید، او به عنوان «خدای امید» توصیف می‌شود زیرا او منبع امید است، و کسانی که از او جدا هستند «بدون امید» نامیده می‌شوند (رومیان ۱۵:۱۳؛ افسسیان ۲:۱۲). امید ایماندار به خداست زیرا او به آنها امیدی داده است که زنده می‌ماند، و میراثی که در بهشت در انتظار آنهاست (اول پطرس ۱:۳-۵،۲۱).
«امید» کتاب مقدس یک انتظار مطمئن از یک رویداد آینده است، نه فقط یک احتمال یا یک آرزو. این به این دلیل است که خدا سابقه کاملی در حفظ وعده‌های خود دارد.
آسمان جدید و زمین جدید
میراث ابدی مسیحیان این است که «برای همیشه با خداوند» در بهشت باشند، و همه آنها دگرگون خواهند شد تا مانند مسیح شوند (اول تسالونیکیان ۴:۱۷؛ فیلیپیان ۳:۲۰-۲۱). هدف اصلی آنها در بهشت جشن گرفتن، ستایش و پرستش عیسی مسیح و خدا خواهد بود - مانند یک جشن عروسی بزرگ خواهد بود (مکاشفه ۱۹:۶-۹). در این زمان آنها پاداش دریافت خواهند کرد، جلال خدا را خواهند دید، و با او سلطنت خواهند کرد (مکاشفه ۲۲:۱۲؛ اول یوحنا ۳:۲-۳؛ مکاشفه ۲۰:۶). خدا در کار نابودی اثرات گناه مانند فساد، غم، شر و مرگ است. او می‌خواهد تمام خلقت خود را تجدید کند. در پایان زمان می‌گوید: «من همه چیز را نو می‌سازم» (مکاشفه ۲۱:۵).
یکی از آیات مورد علاقه من این است: «ما منتظر آسمان جدید و زمین جدید هستیم، خانه عدالت» (دوم پطرس ۳:۱۳). این مکان به عنوان مکانی توصیف می‌شود که «دیگر مرگ، ماتم، گریه یا درد نخواهد بود، زیرا نظم قدیمی چیزها از بین رفته است» (مکاشفه ۲۱:۴). چه چشم‌انداز بزرگی برای بخشی از این بودن!
مهم است که بدانیم این جنبه از آینده ایمانداران به تلاش‌ها یا موفقیت آنها در زندگی بستگی ندارد. این یک هدیه است که باید از خدا پذیرفته شود (افسسیان ۲:۸-۹).
ثمره امید
دیدگاه ما نسبت به آینده بر زندگی روزمره ما با تأثیرگذاری بر نگرش‌ها، احساسات و رفتار ما تأثیر می‌گذارد. امید یک نگرش حیاتی برای مسیحی است که با ایمان و عشق مرتبط است و باید منجر به تشویق برای سفر زندگی شود (اول قرنتیان ۱۳:۷،۱۳). ثمره آن شامل امنیت، قدرت، استقامت، تقدس، دیدگاه ابدی و شادی است.
امنیت
امیدی که خدا به ما می‌دهد به عنوان «لنگری برای روح، محکم و مطمئن» توصیف می‌شود (عبرانیان ۶:۱۸-۱۹). همچنین به کلاهخود تشبیه شده است و ایمانداران «با قدرت خدا محافظت می‌شوند تا آمدن نجاتی که آماده است در زمان آخر آشکار شود» (اول تسالونیکیان ۵:۸؛ اول پطرس ۱:۵).
قدرت
عهد عتیق وعده داد: «کسانی که به خداوند امید دارند، قدرت خود را تجدید خواهند کرد. آنها مانند عقاب‌ها بر بال‌ها پرواز خواهند کرد؛ آنها خواهند دوید و خسته نخواهند شد، آنها خواهند رفت و ضعف نخواهند کرد» (اشعیا ۴۰:۳۱).
در عهد جدید پولس نوشت: «من همچنین دعا می‌کنم که چشمان قلب شما روشن شود تا امیدی را که او شما را به آن فراخوانده است، غنای میراث پرجلال او در مقدسین، و قدرت بی‌نظیر او را برای ما که ایمان داریم، بشناسید» (افسسیان ۱:۱۸-۱۹). بنابراین قدرت بزرگ و عظیم خدا برای ایمانداران در دسترس است.
کسانی که امیدشان به خداوند بود، در ایمان قوی ماندند. به عنوان مثال، وقتی همه پولس را ترک کردند، او گفت: «خداوند در کنار من ایستاد و به من قدرت داد.» این امید او بود: «خداوند مرا از هر حمله شیطانی نجات خواهد داد و مرا به سلامت به ملکوت آسمانی خود خواهد آورد» (دوم تیموتائوس ۴:۱۶-۱۸).
استقامت
پولس تسالونیکیان را به خاطر «استقامت الهام گرفته از امید به خداوند عیسی مسیح» ستایش کرد (اول تسالونیکیان ۱:۳). سپس، پس از بررسی بدن رستاخیز نوشت: «بنابراین، برادران عزیز من، ثابت‌قدم باشید. هیچ چیز شما را تکان ندهد. همیشه خود را کاملاً وقف کار خداوند کنید، زیرا می‌دانید که زحمت شما در خداوند بیهوده نیست» (اول قرنتیان ۱۵:۵۸).
دانستن برخی از نقشه‌های خدا به ما هدف و انگیزه می‌دهد تا استقامت کنیم و «به امیدی که اقرار می‌کنیم، ثابت‌قدم بمانیم، زیرا او که وعده داد، وفادار است.» ایمانداران تشویق می‌شوند «تا استقامت کنند تا وقتی اراده خدا را انجام دادید، آنچه را که او وعده داده است، دریافت کنید» (عبرانیان ۱۰:۲۳،۳۶).
تقدس
پس از نوشتن درباره امید به زندگی ابدی، پطرس ایمانداران را تشویق کرد که زندگی مقدسی داشته باشند: «به عنوان فرزندان مطیع، خود را با خواسته‌های شیطانی که در جهل زندگی می‌کردید، هماهنگ نکنید. بلکه همانطور که او که شما را فراخوانده است مقدس است، شما نیز در هر کاری که می‌کنید مقدس باشید؛ زیرا نوشته شده است: «مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم»» (اول پطرس ۱:۱۴-۱۵). این به معنای پاک کردن خود از هر چیزی است که بدن یا روح را آلوده می‌کند و کار کردن به سوی پاکی کامل از روی احترام به خدا (دوم قرنتیان ۷:۱).
امید به مانند عیسی بودن هنگام ظهور او باعث می‌شود که خود را مقدس نگه داریم، همانطور که مسیح مقدس است (اول یوحنا ۳:۲-۳). با توجه به خانه آسمانی ما، «هدف ما این است که او را خشنود کنیم» (دوم قرنتیان ۵:۹).
دیدگاه ابدی
از آنجا که بهشت خانه ایمانداران است، آنها باید به عنوان غریبه‌ها در زمین زندگی کنند (اول پطرس ۱:۱۷). آنها تشویق می‌شوند «به عنوان غریبه‌ها و بیگانگان در این زمین، از خواسته‌های گناهکارانه خودداری کنند» و چنان زندگی خوبی داشته باشند که دیگران به جلال خدا بپردازند (اول پطرس ۲:۱۱-۱۲).
به همین ترتیب، مردم با ایمان عهد عتیق به عنوان غریبه‌ها در زمین زندگی می‌کردند زیرا منتظر مکان آسمانی بودند که خدا وعده داده بود برای آنها آماده کند (عبرانیان ۱۱:۹-۱۰، ۱۳-۱۶).
بنابراین، ما باید امید خود را به خدا بگذاریم و نه به بت‌هایی مانند پول (اول تیموتائوس ۶:۱۷-۱۸؛ متی ۶:۱۹-۲۱)؛ و باید «چشمان خود را نه بر آنچه دیده می‌شود، بلکه بر آنچه دیده نمی‌شود» ثابت کنیم (دوم قرنتیان ۴:۱۸). این به معنای تمرکز بر چیزهای ابدی است تا چیزهایی که فقط موقتی هستند.
شادی
توجه به امید پایدار و میراث ابدی ایمانداران منجر به شادی بزرگی می‌شود حتی اگر آنها در حال تحمل آزمایش‌ها باشند. مسیحیان گفته می‌شود که «پر از شادی غیرقابل بیان و پرجلال» هستند زیرا می‌توانند نتیجه نهایی ایمان خود، نجات کامل خود را ببینند (اول پطرس ۱:۶-۹).
آینده شما
آیا امیدی برای آینده شما وجود دارد؟ کتاب مقدس می‌گوید اگر بدون خدا باشید، امیدی برای آینده ندارید. در این صورت، تنها امید شما در این زندگی است که می‌تواند بسیار ناامیدکننده باشد. چرا بهشت را خانه ابدی خود نمی‌سازید؟ سپس وقتی مسیح بازگردد، با او خواهید بود و در دنیای جدید آینده شریک خواهید شد.
اگر ایماندار هستید، آیا اجازه می‌دهید ثمره امید در زندگی شما رشد کند در حالی که آنچه را که خدا برای شما در نظر گرفته است، پیش‌بینی می‌کنید؟ این باید به عنوان امنیت، قدرت، استقامت، تقدس، دیدگاه ابدی و بیش از همه شادی آشکار باشد. آیا همیشه آماده هستید تا امید خود را به دیگران توضیح دهید (اول پطرس ۳:۱۵)؟ باید باشید.
