نویسنده می‌گوید: زمانی شما قومی نبودید، اما اکنون قوم خدا هستید. در میان بت‌پرستان چنان زندگی‌های خوبی داشته باشید که، اگرچه شما را به بدکاری متهم می‌کنند، اعمال نیکوی شما را ببینند و خدا را در روزی که او از ما دیدن می‌کند، جلال دهند. به خاطر خداوند، خود را به هر قدرتی که در میان انسان‌ها برقرار شده است، تسلیم کنید.
کولسیان ۴:۱۲ KJV اپافراس ظاهراً از کلیسای کولسی بود، اما زمانی که پولس آیه بالا را درباره او نوشت، در روم بود. وقتی برای آنها دعا می‌کرد، مانند دانیال، در همذات‌پنداری با آنها مشکلی نداشت، اگرچه بدون شک خودش ایمانداری بالغ و خداترس بود.
اولین از این سه، حبقوق ۱:۵، می‌خواند: «به بت‌پرستان بنگرید و توجه کنید و از تعجب حیران شوید، زیرا در ایام شما کاری می‌کنم که اگر برایتان بازگو شود، باور نخواهید کرد.»
کلمه «عیدها» در لاویان ۲۳ به معنای واقعی کلمه «وعده‌ها» است. هفت وعده خداوند با قوم زمینی‌اش خودسرانه نیستند، زیرا همه آنها اهمیت روحانی عظیمی دارند. آنها بخشی از آن کلام مطمئن نبوت هستند که در ۲ پطرس ۱:۱۹ ذکر شده است.
کتاب مقدس به ما می‌گوید که در روزی که می‌آید حتی «آسمان‌ها با صدای مهیب از بین خواهند رفت و عناصر با حرارت شدید ذوب خواهند شد و هم زمین و هم کارهایی که در آن است سوخته خواهند شد.» این داوری عادلانه خدا علیه بی‌دینی است (آیه.
کسی که توبه می‌کند، گناهان خود را اعتراف می‌کند، به خدا اعتماد می‌کند و پیام مژده نیکوی خدا را باور می‌کند، نجات می‌یابد. کسی که این هدیه را دریافت کرده است، پیامی از امید را برای مردان، زنان و کودکان به ارمغان می‌آورد، زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند.
