«در میان بت‌پرستان بنگرید و توجه کنید و به طرز شگفت‌انگیزی تعجب کنید؛ زیرا من در روزهای شما کاری خواهم کرد که باور نخواهید کرد، حتی اگر به شما گفته شود.» حبقوق ۱:۵ «زیرا رؤیا هنوز برای زمان مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود؛ اگرچه طول بکشد، منتظر آن باش، زیرا مطمئناً خواهد آمد، طول نخواهد کشید... عادل به ایمان خود زندگی خواهد کرد.» حبقوق ۲:۳-۴
اگرچه درس‌های زیادی می‌توان از نبوت حبقوق آموخت، اما من نظرات خود را به سه آیه کلاسیک که در دو فصل اول رؤیای او یافت می‌شود، محدود خواهم کرد. هر یک در عهد جدید با تفسیر روح‌القدس نقل قول شده است.
حبقوق ۱:۵ – محوری برای گسترش انجیل
اولین از این سه، حبقوق ۱:۵، می‌خواند: «در میان بت‌پرستان بنگرید و توجه کنید و به طرز شگفت‌انگیزی تعجب کنید؛ زیرا من در روزهای شما کاری خواهم کرد که باور نخواهید کرد، حتی اگر به شما گفته شود.» در عهد جدید، پولس آن را اینگونه بازنویسی کرد: «بنگرید، ای خوارکنندگان، و تعجب کنید، و هلاک شوید؛ زیرا من در روزهای شما کاری می‌کنم، کاری که شما به هیچ وجه باور نخواهید کرد، حتی اگر مردی آن را به شما اعلام کند» (اعمال ۱۳:۴۱ KJV). سخنان پولس در کنیسه انطاکیه در گسترش انجیل محوری بود، زیرا آنها نقطه‌ای را نشان دادند که پاسخ شاد بت‌پرستان، یهودیان را به حسادت واداشت. برای آنها تحمل‌ناپذیر بود وقتی پولس و برنابا گفتند: «لازم بود که کلام خدا ابتدا به شما گفته شود: اما چون شما آن را از خود دور می‌کنید و خود را لایق زندگی ابدی نمی‌دانید، اینک، ما به سوی غیریهودیان روی می‌آوریم» (اعمال ۱۳:۴۶).
این تضاد در پرتو حبقوق ۱:۵ که می‌گوید: «در میان بت‌پرستان بنگرید و توجه کنید و به طرز شگفت‌انگیزی تعجب کنید» جالب است. در ابتدا به نظر می‌رسد که این نشان می‌دهد که غیریهودیان محکوم به رد پیام خدا بودند. اما یهودیان در انطاکیه فرزندان اسرائیل در میان غیریهودیان بودند! بسیاری از یهودیان در سراسر امپراتوری «مادها و پارس‌ها» (دانیال ۵:۲۸) پراکنده ماندند، زمانی که اسارت در بابل به پایان رسید. این بدان معنا بود که همان پیامی که در اورشلیم موعظه می‌شد، در سراسر جهان تکرار می‌شد. همچنین به این معنی بود که یهودیان در میان غیریهودیان و خود غیریهودیان واجد شرایط هدیه زندگی ابدی خواهند بود. بنابراین وقتی غیریهودیان در انطاکیه انجیل را شنیدند «شاد شدند و کلام خداوند را جلال دادند: و هر تعداد که برای زندگی ابدی مقرر شده بودند، ایمان آوردند» (اعمال ۱۳:۴۸). زیرا اگر «خدا جهان را اینقدر دوست داشت» (یوحنا ۳:۱۶) پس همین عشق همه ملت‌ها را در تمام طول تاریخ زمین در بر می‌گرفت. به همین ترتیب، عشق خدا که قبل از بنیاد جهان وجود داشت، در آسمان‌های جدید و زمین جدید بدون پایان باقی خواهد ماند.
حبقوق ۲:۳ – انتظار برای بازگشت خداوند
نقل قول دوم از حبقوق ۲:۳ می‌خواند: «زیرا رؤیا هنوز برای زمان مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود؛ اگرچه طول بکشد، منتظر آن باش، زیرا مطمئناً خواهد آمد، طول نخواهد کشید.» بنابراین ما از روح‌القدس سپاسگزاریم که در عبرانیان ۱۰:۳۷ این کلمات مرموز را توضیح می‌دهد که به معنای «زیرا هنوز اندکی دیگر، و او که خواهد آمد، خواهد آمد و طول نخواهد کشید.» به عبارت دیگر، مسیحیان منتظر یک مهاجم بت‌پرست نیستند، بلکه همیشه به بالا برای بازگشت پسر خدا از آسمان نگاه می‌کنند (لوقا ۲۱:۲۸).
حبقوق ۲:۴ – چگونه عادل زندگی خواهد کرد
قبل از تفسیر نقل قول سوم، «عادل به ایمان خود زندگی خواهد کرد» (حبقوق ۲:۴)، ابتدا باید این آیه را در زمینه حبقوق بررسی کنیم. در این زمینه، وعده بقا به زندگی فیزیکی حفظ شده در صحنه‌ای از خطر مرگبار اشاره داشت. تهدید اصلی، حمله کلدانیان به یهودا بود. زیرا آن «ملت تلخ و عجول» (حبقوق ۱:۶) به بی‌رحمی و کشتار شهرت داشت. تهدید واقعی و برگشت‌ناپذیر بود، با وجود اصلاحات پادشاه خوب یوشیا. بنابراین در حبقوق ۲، پادشاه بابل به عنوان مرگ تجسم یافته است.
نکته اصلی حبقوق ۲:۴ این است که به کسانی که خدا را می‌شناختند و به او اعتماد داشتند، وعده داده شد که زندگی آنها تضمین خواهد شد. بنابراین پیام آن روز این بود که تنها شریران توسط دشمن پیشرو بلعیده خواهند شد. به عنوان مثال، سه دوست دانیال نه تنها در بابل زنده ماندند، بلکه شکوفا شدند. اگرچه به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، اما از کوره آتشین سوزان بدون آسیب بیرون آمدند (دانیال ۳). اما توجه داشته باشید که کسانی که آنها را به کوره انداختند، خودشان توسط گرمای شدید هفت برابر سوختند و مردند. و در مورد خود دانیال، نقشه برای اینکه او توسط شیرها خورده شود، به جایی نرسید، وقتی خدا به جای آن توطئه‌گران را به حیوانات وحشی داد (دانیال ۶:۱۶-۲۴).
در این راستا، هنگامی که بابلیان به اورشلیم حمله کردند، ارمیا را گرامی داشتند و همچنین جان همه کسانی را که با ایمان توجیه شده بودند، نجات دادند (ارمیا ۴۰:۲-۴). و قبل از حمله، خدا خادم نبوی خود را هنگامی که به چاه بی‌آب انداخته شد، حفظ کرد (ارمیا ۳۸:۶). خدا همچنین وعده داد که عبدالملک خواجه حبشی را که جان خود را برای نجات ارمیا به خطر انداخت، حفظ کند (ارمیا ۳۹:۱۷).
در حالی که خدا در آن روزها جان کسانی را که با ایمان توجیه شده بودند، نجات داد، هیچ قدیسی امروز نباید تصور کند که او یا او در برابر شهادت آسیب‌ناپذیر است. زیرا پولس رسول، که بعدها حبقوق را به طرز درخشانی توضیح داد، خود برای مسیح در میدان روم شهید شد. همچنین حفظ مقدسین در روزهای حبقوق مانعی در برابر حمله اجتناب‌ناپذیر به سرزمین با تخریب معبد نبود. و داوری کسانی که از توبه خودداری کردند، نمی‌توانست لغو شود، مهم نیست که عادلان چقدر برای هدف خود التماس می‌کردند (ارمیا ۳۸:۲۰-۲۳). بنابراین، ما هرگز نباید به گناهکاران بگوییم که اگر مسیح را بپذیرند، پس از آن در برابر درد، پیری یا بیماری مصون خواهند شد.
در پرتو توضیح عهد جدید، وعده زندگی فراتر از تضمین اولیه زندگی حفظ شده در شرایط نامساعد است. بنابراین عادل واقعاً برای همیشه زندگی خواهد کرد وقتی «خود خداوند از آسمان فرود آید» (۱ تسالونیکیان ۴:۱۶). زیرا همزمان «این فاسدشدنی باید فسادناپذیری را بپوشد، و این فانی باید جاودانگی را بپوشد» (۱ قرنتیان ۱۵:۵۳).
حبقوق ۲:۴ در رومیان ۱:۱۷
هنگامی که پولس قصد داشت ثابت کند که نجات تنها با ایمان است، از وعده حبقوق به عنوان یک متن اثباتی استفاده کرد، و ما «عادل به ایمان زندگی خواهد کرد» را در رومیان ۱:۱۷ نقل قول شده می‌یابیم. با وجود اینکه در حبقوق بدون تفسیر بیان شده بود، قرار بود به متن بنیادی شاهکار تفسیری پولس تبدیل شود.
همچنین، از آنجا که پولس هشت سال قبل از نوشتن به رومیان به غلاطیان نوشت، او قبلاً از همین متن برای اثبات این استفاده کرده بود که شریعت موسی، که تمام جهان را محکوم کرده بود، هرگز نمی‌توانست یک گناهکار بدبخت را نجات دهد (رومیان ۳:۱۹). در عبرانیان ۱۰:۳۸، روح خدا همین نقل قول را در ارتباط با زندگی ایمانی که در پرتو بازگشت وعده داده شده خداوند زندگی می‌شود، به کار برد.
در رومیان است که پولس معنای انجیلی متن را آشکار می‌کند که «عادل به ایمان زندگی خواهد کرد» (رومیان ۱:۱۷). زیرا با وجود حفظ زندگی در طول اسارت، برکت بزرگتر پنهان در متن، زندگی ابدی بود. بنابراین خدا از طریق دانیال نبی گفت که «کسانی که حکیم باشند مانند درخشندگی آسمان خواهند درخشید؛ و کسانی که بسیاری را به عدالت بازگردانند مانند ستارگان تا ابد و همیشه» (دانیال ۱۲:۳). پسر خدا تأیید کرد که او مصلوب خواهد شد تا «هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه زندگی ابدی داشته باشد» (یوحنا ۳:۱۵).
حبقوق ۲:۴ در غلاطیان ۳:۱۱
پولس مردی نبود که بدعت را بدون چالش رها کند. بنابراین وقتی یهودی‌گرایان سعی کردند غلاطیان را به حفظ شریعت موسی فریب دهند، پولس با محکومیت فوری مداخله کرد: «اگر کسی انجیل دیگری را به شما موعظه کند غیر از آنچه دریافت کرده‌اید، لعنت باد» (غلاطیان ۱:۹). این بدان معناست که کسانی که انجیل دیگری را موعظه می‌کنند و «مردم را به دروغ اعتماد می‌کنند» (ارمیا ۲۸:۱۵) هلاک خواهند شد و هم فریب‌دهندگان و هم فریب‌خوردگان به «هلاکت» ابدی افکنده خواهند شد (۲ تسالونیکیان ۲:۳؛ ۱ تیموتائوس ۶:۹).
شریعت موسی هرگز حتی یک روح را نجات نداد. حتی امروز یهودیان اعتراف می‌کنند که بیش از ۶۰۰ قانون و فرمان وجود دارد که باید رعایت شود، و بدون آنها هیچ کس از خشم خدا جان سالم به در نخواهد برد. بنابراین برای تقویت پیام، پولس نوشت: «زیرا هر تعداد که از اعمال شریعت هستند، تحت لعنت هستند؛ زیرا نوشته شده است: 'ملعون است هر کس که در همه چیزهایی که در کتاب شریعت نوشته شده است، برای انجام آنها ادامه ندهد'» (غلاطیان ۳:۱۰). سپس نوشت: «اما اینکه هیچ کس با شریعت در نظر خدا توجیه نمی‌شود، واضح است: زیرا، 'عادل به ایمان زندگی خواهد کرد'» (غلاطیان ۳:۱۱). و سپس ادامه داد تا ثابت کند که برای رهایی ما از همین لعنت، خود مسیح بر صلیب لعنت خدا شد: «مسیح ما را از لعنت شریعت رهایی بخشید، زیرا برای ما لعنت شد؛ زیرا نوشته شده است: 'ملعون است هر کس که بر درختی آویزان شود'» (غلاطیان ۳:۱۳).
حبقوق ۲:۴ در عبرانیان ۱۰:۳۸
نقل قول نهایی در عبرانیان است که نویسنده بیان کرد: «اکنون عادل به ایمان زندگی خواهد کرد» (عبرانیان ۱۰:۳۸). با این حال، برای درک این کاربرد حبقوق ۲:۴ باید آن را در زمینه عهد جدید در نظر بگیریم، زیرا در آنجا نقل قول با وعده بازگشت خداوند ارتباط نزدیکی دارد: «زیرا هنوز اندکی دیگر، و او که خواهد آمد، خواهد آمد و طول نخواهد کشید» (عبرانیان ۱۰:۳۷). از این نتیجه می‌گیریم که روح به زندگی ایمانی مسیحی اشاره دارد که بر اساس انتظار شادمانه هر لحظه از بازگشت پسر خدا از آسمان است (۱ تسالونیکیان ۱:۱۰). در واقع خود یوحنا نیز به همین موضوع اشاره کرد وقتی نوشت که «هر کس این امید را در او دارد، خود را پاک می‌کند، همانطور که او پاک است» (۱ یوحنا ۳:۳).
وعده فعلی در مقابل انتظار زودرس
همین نقل قول در عبرانیان نشان می‌دهد که حقیقت گرانبهای مسیح و آمدن او در حبقوق ۲:۳ پنهان بود: «زیرا رؤیا هنوز برای زمان مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود؛ اگرچه طول بکشد، منتظر آن باش، زیرا مطمئناً خواهد آمد، طول نخواهد کشید.» عبرانیان ۱۰:۳۷ ثابت می‌کند که حبقوق ۲:۳ اشاره‌ای بی‌اشتباه به آمدن «خداوند در هوا» بود (۱ تسالونیکیان ۴:۱۷). با این حال، ما باید تفاوت بین آمدن خداوند را بیاموزیم به سرعت و آمدن او به زودی. بیست قرن از زمانی که خداوند گفت: «مطمئناً من به سرعت می‌آیم» (مکاشفه ۲۲:۲۰) گذشته است. حتی با فرض اینکه «یک روز نزد خداوند مانند هزار سال است، و هزار سال مانند یک روز» (۲ پطرس ۳:۸)، به سختی می‌توان گفت که نجات‌دهنده هرگز گفت که او به زودی می‌آید. با این حال، اینکه او به سرعت خواهد آمد، شکی نیست. یعنی، او ما را در شرایط لحظه خواهد گرفت (مکاشفه ۱۶:۱۵). اگر ما در جایی که باید باشیم نباشیم یا کاری را انجام دهیم که نباید انجام دهیم، مطمئناً «در هنگام آمدن او در برابر او شرمنده خواهیم شد» (۱ یوحنا ۲:۲۸).
در این معنا، گذشت قرن‌ها معیار قابل توجهی نیست وقتی «رؤیا هنوز برای زمان مقرر است» (حبقوق ۲:۳). بنابراین مهم نیست که چقدر زمان بین آنها طول بکشد، ما هرگز نباید بگوییم «ارباب من آمدن خود را به تأخیر می‌اندازد» (متی ۲۴:۴۸). زیرا «او که خواهد آمد، خواهد آمد و طول نخواهد کشید» (عبرانیان ۱۰:۳۷). با این حال، ما بیشتر از این کلام غافل شده‌ایم: «پس از مدت طولانی، ارباب آن خادمان می‌آید و با آنها حساب می‌کند» (متی ۲۵:۱۹). اما، در حالی که فلسفه ممکن است در مورد طول یک رشته بحث کند، ایمان می‌داند که ۲۰ قرن در هر زبانی «مدت طولانی» را تشکیل می‌دهد. بنابراین هر چه او بیشتر غایب باشد، زودتر باز خواهد گشت!
در عین حال، انتظارات خود را با این کلمات حکیمانه شاگرد محبوب، یوحنا، تعدیل کنیم: «آنگاه این سخن در میان برادران منتشر شد که آن شاگرد نخواهد مرد. با این حال عیسی به او نگفت: 'او نخواهد مرد، بلکه، اگر من بخواهم که او تا آمدن من بماند، این به تو چه ربطی دارد؟'» (یوحنا ۲۱:۲۳). و بنابراین، ممکن است بسیاری از مقدسین گرانبها هنوز به خواب روند قبل از اینکه «با هم ربوده شوند» با زندگان «تا خداوند را در هوا ملاقات کنند.» با این حال، چه مرده باشند و چه زنده در هنگام آمدن او، همه کسانی که با ایمان توجیه شده‌اند، برای همیشه «با خداوند» ساکن خواهند شد (۱ تسالونیکیان ۴:۱۷).
توسط تام سامرهیل
