ما باید فتح کنیم
تصور ما از «فاتحان» شامل امپراتوریهایی است که به ملتها حمله کرده و در آنجا حکومت کردهاند، شاید بیرحمانه. چهار مورد در دانیال ذکر شده است: بابل تحت نبوکدنصر، امپراتوری ماد-پارس که با کوروش آغاز شد، امپراتوری یونان تحت اسکندر که پس از مرگش به چهار قسمت تقسیم شد، و امپراتوری روم که وجود داشته و در دوران مصیبت احیا خواهد شد (به دانیال 2، 7 مراجعه کنید). خداوند از فاتحان در داوری علیه ملتها، از جمله اسرائیل و یهودا، استفاده کرده است.
خداوند ما عیسی، در مرگ و رستاخیز خود نیز پیروز شد. کاترین هلن فون پوسِک (1859–1953)، نویسنده سرود، پیروزی او را اینگونه بیان کرد: «هللویا! مسیح پیروز شد – گناه و مرگ و جهنم را فتح کرد.»
چون فرزندان در جسم و خون شریک شدند، او نیز به همین ترتیب در همان شریک شد، تا از طریق مرگ، او را که قدرت مرگ را داشت، یعنی شیطان را نابود کند (عبرانیان 2:14 NKJV).
مکاشفه 1:18 میگوید،
من او هستم که زنده است، و مرده بودم، و اینک، تا ابد زنده هستم. آمین. و کلیدهای هاویه و مرگ را دارم.
پیروزی او در این امور به ما داده شده است:
ای مرگ، نیش تو کجاست؟ ای هاویه، پیروزی تو کجاست؟ نیش مرگ گناه است، و قدرت گناه قانون است. اما شکر خدا که پیروزی را از طریق خداوند ما عیسی مسیح به ما میدهد (1 قرنتیان 15:55-57).
ما «از گناه آزاد شدهایم» (رومیان 6:22). در واقع، در مورد تمام چیزهایی که ممکن است به عنوان جداکننده ما از محبت خدا تصور شوند، «ما بیش از فاتحان هستیم از طریق او که ما را دوست داشت» (رومیان 8:37). به عنوان ایمانداران، جایگاه ابدی ما در مسیح است، و این هرگز تغییر نخواهد کرد.
با این حال، در این دنیا ما اغلب از شکستها و گناهانمان دلسرد میشویم. حتی ممکن است تعجب کنیم که آیا واقعاً نجات یافتهایم، زیرا به راحتی میتوانیم شکست بخوریم. جسم – آنچه هنوز در ما وجود دارد و به دنبال خواستههای خودمان به جای خواستههای خداست – باید به معنای عملی هر روز فتح شود، صرف نظر از اینکه یک مسیحی چقدر خوب به نظر میرسد. این در نبردهایی که یوشع جنگید، که مرگبار بودند، به ما ارائه شده است. بنابراین، در حالی که درسهای صفحات بعدی را در نظر میگیرید، جدیت موضوع را به خاطر بسپارید. داوری تمام گناهان ما، حتی آنهایی که اکنون مرتکب میشویم، و بار وحشتناک آنها بر عیسی بر صلیب قرار گرفت. آه، چقدر نیاز داریم که «نبرد نیکوی ایمان را بجنگیم» (1 تیموتائوس 6:12).





