او را به یاد آورید
کلمات پولس فیض شگفت‌انگیز شام خداوند را آشکار می‌کند:
«خداوند عیسی در همان شبی که تسلیم شد، نان را گرفت؛ و چون شکرگزاری کرد، آن را شکست و گفت: «بگیرید، بخورید؛ این بدن من است که برای شما شکسته می‌شود؛ این را به یاد من انجام دهید.» (۱ قرنتیان ۱۱:۲۳-۲۴)
نان نماد بدن مسیح است که برای ما بر روی صلیب جلجتا داده شد. وقتی ما در آن شرکت می‌کنیم، مرگ قربانی او را به یاد می‌آوریم – چگونه او خشم سزاوار ما را تحمل کرد و از طریق آن خدا را جلال داد.
جام خون ریخته شده او را برای ما یادآوری می‌کند:
«این جام عهد جدید در خون من است. این را هر بار که می‌نوشید، به یاد من انجام دهید.» (۱ قرنتیان ۱۱:۲۵)
هر بار که نان را می‌خوریم و جام را می‌نوشیم، مرگ خداوند را تا بازگشت او اعلام می‌کنیم.
تا او بیاید
قلب‌های ما باید از پرستش لبریز شود، همانطور که محبت بی‌کران بیان شده در مرگ او برای گناهانمان را به یاد می‌آوریم. مسیح خود را داد و تنها از ما خواست که او را تا زمانی که دوباره در جلال بیاید تا ما را به عنوان ثمره رنج خود بپذیرد، به یاد آوریم (رومیان ۸:۲۹).
صلیب و جلال به طور جدایی‌ناپذیری به هم گره خورده‌اند – رستگاری کامل ایماندار از طریق هر دو می‌آید.
به شایستگی
ما باید قبل از شرکت در شام خداوند، رابطه خود را با خدا حل و فصل کنیم. شام خداوند برای کسانی است که نجات یافته‌اند؛ این یادبودی از کسی است که برای نجات ما مرد.
پولس هشدار می‌دهد:
«هر که این نان را بخورد یا این جام خداوند را به شیوه‌ای ناشایست بنوشد، گناهکار بدن و خون خداوند خواهد بود. اما هر کس خود را بیازماید، و سپس از نان بخورد و از جام بنوشد. زیرا هر که به شیوه‌ای ناشایست بخورد و بنوشد، داوری را برای خود می‌خورد و می‌نوشد.» (۱ قرنتیان ۱۱:۲۷-۲۹)
هر مسیحی از نظر جایگاه شایسته است، اما گناه اعتراف نشده مشارکت را ناشایست می‌کند و تنبیه خدا را به همراه دارد (۱ قرنتیان ۱۱:۳۲). پولس از تجربه قرنتیان می‌گوید: بسیاری ضعیف، بیمار و برخی به دلیل مشارکت بی‌دقت مردند.
خودآزمایی و توبه برای جلوگیری از داوری ضروری است.
به عنوان پرستندگان
شام خداوند فقط در مورد منافع دریافتی نیست، بلکه ورود به دیدگاه خدا در مورد مرگ مسیح است. ما در پس پرده پرستش می‌کنیم، در مورد اینکه عیسی چقدر برای پدر گرانبها بود، در حالی که گناه را تحمل کرد و تا مرگ اطاعت کرد، تأمل می‌کنیم (عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۲).
قلب‌های ما از پرستش پر می‌شود و او را ستایش می‌کنیم:
«به او که ما را دوست داشت و ما را از گناهانمان با خون خود شست، و ما را پادشاهان و کاهنان برای خدا و پدر خود ساخت، جلال و سلطنت تا ابدالاباد باد. آمین.» (مکاشفه ۱:۵-۶)
به عنوان بخشندگان
اگرچه ما چیزهای زیادی دریافت می‌کنیم، اما به عنوان بخشندگان می‌آییم – پرستش، ستایش و شکرگزاری را ارائه می‌دهیم زیرا از طریق مرگ مسیح نجات یافته‌ایم.
با جمع شدن در اطراف او با نان و جام، محبت‌های ما برانگیخته می‌شود، محبت او به روح ما نفوذ می‌کند، و ما در پرستش سر تعظیم فرود می‌آوریم. این لحظه مقدس ما را مشتاق روزی می‌کند که او را رو در رو ببینیم و او را برای همیشه پرستش کنیم.
— ای. دنت، ویرایش شده
