بهشت از همان ابتدا بخشی از نقشه خدا بود

همه ایمانداران انتظار دارند به بهشت بروند، اما چند نفر از ما می‌دانیم که بهشت از همان ابتدا بخشی از نقشه خدا برای ما بود. ما «برگزیده شده‌ایم بر اساس پیش‌دانش خدا پدر، از طریق کار تقدیس‌کننده روح... و پاشیدن خون او (مسیح)» (اول پطرس ۱: ۲، ترجمه جدید). فکر کردن به این حقیقت در ما شگفتی، محبت و ستایش ایجاد خواهد کرد.

پیش‌دانش خدا

هنگامی که خدا انسان‌ها را با اراده آزاد آفرید، از قبل می‌دانست که آنها گناه خواهند کرد و به یک نجات‌دهنده نیاز خواهند داشت. او می‌دانست که پسرش باید انسان شود و بر صلیب بمیرد تا نقشه نجات او را به انجام برساند. «خون گرانبهای مسیح... قبل از آفرینش جهان انتخاب شده بود» (اول پطرس ۱: ۱۹-۲۰). حتی قبل از اینکه ما آفریده شویم، در پیش‌دانش خود ما را می‌شناخت و می‌دانست که چگونه در نهایت وقتی سرنوشت خود را به ما پیشنهاد می‌دهد، انتخاب خواهیم کرد.

بنابراین، «او ما را در او (مسیح) قبل از بنیاد جهان برگزید تا در نظر او مقدس و بی‌عیب باشیم» (افسسیان ۱: ۴). و کسانی را که «پیش‌دانست، آنها را نیز از پیش تعیین کرد تا به شکل پسرش درآیند» (رومیان ۸: ۲۹؛ اول یوحنا ۳: ۲). بخشی از نقشه نیز این بود که هر جا پسر هست، ما نیز باشیم – در «خانه پدر» (یوحنا ۱۴: ۲-۴)، که بهشت است!

بهشت چگونه است؟

در حالی که در مورد بهشت بسیار موعظه و نوشته شده است، ما در واقع بسیار کم می‌دانیم. آنچه می‌دانیم در کتاب مقدس یافت می‌شود، که توسط کسانی نوشته شده است که واقعاً آنجا بوده‌اند – رسولان پولس و یوحنا. پولس «به آسمان سوم... به بهشت برده شد. او چیزهای ناگفتنی... مکاشفات فوق‌العاده بزرگ را شنید» (دوم قرنتیان ۱۲: ۲-۷). به همین ترتیب، یوحنا به بهشت فراخوانده شد، و از طریق روح او در کتاب مکاشفه به ما می‌گوید که چه چیزی به او آشکار شد. اما او فقط شباهت‌ها را به ما می‌دهد و نه جزئیات زیادی را. با این حال، برای آرامش و شادی ما، این را به ما گفته‌اند:

دیگر مرگ، ماتم، گریه یا درد نخواهد بود (مکاشفه ۲۱: ۴).

و همچنین به ما گفته شده است که «تخت خدا و بره» آنجا خواهد بود، و ما «به او خدمت خواهیم کرد... و تا ابد سلطنت خواهیم کرد» (مکاشفه ۲۲: ۳، ۵).

آسمان سوم

در زمان پولس، جوی که پرندگان در آن پرواز می‌کنند، آسمان اول نامیده می‌شد؛ گنبد ظاهری که اجرام آسمانی (خورشید، ماه، ستارگان) در آن قرار دارند، آسمان دوم نامیده می‌شد؛ و مکانی که خدا در آن ساکن است، آسمان سوم نامیده می‌شد (دوم قرنتیان ۱۲: ۲). با این حال، این آسمان سوم که خدا در آن است، مطمئناً فضا نیست، زیرا فضا دارای ویژگی‌هایی است که آفریده شده‌اند، و بنابراین فضا بخشی از آفرینش است. از این رو، جایی که خدا هست، یک مکان «مادی» به معنای کلمه نیست، بلکه خدا که روح است (یوحنا ۴: ۲۴) در یک مکان روحانی ساکن است. وقتی ما به آنجا می‌رویم، بدن‌های ما به بدن‌های «روحانی» تبدیل خواهند شد (اول قرنتیان ۱۵: ۴۴).

بهشت یک «مکان» است که به صورت مجازی برای کلیسا، عروس مسیح، آماده شده است: «مسیح که کلیسا را دوست داشت... خود را برای او فدا کرد» (افسسیان ۵: ۲۵). در آنجا او «او (ما) را به خود به عنوان یک کلیسای درخشان، بدون لکه یا چین و چروک یا هر عیب دیگری، بلکه مقدس و بی‌عیب» تقدیم خواهد کرد (افسسیان ۵: ۲۷). بیایید هرگز این حقیقت شگفت‌انگیز را در مورد بهشت، سرنوشت ما، فراموش نکنیم.

خانه من

چرا قلب من باید در جایی که خانه‌ام نیست، ثابت بماند؟ بهشت خانه من است؛ خدا در مسیح تمام شادی من است. و جایی که گنج من است، قلب من نیز باید آنجا باشد. — مارگارت چارلتون باکستر (۱۶۳۱-۱۶۸۱)