قرارهای خدا
وقتی خدا قرار ملاقات می‌گذارد، آن‌ها را حفظ می‌کند. کلمه «اعیاد» در لاویان ۲۳ به معنای واقعی کلمه «قرار ملاقات‌ها» است. هفت قرار ملاقات خداوند با قوم زمینی خود خودسرانه نیستند، زیرا همه آن‌ها اهمیت روحانی عظیمی دارند – پیامی شگفت‌انگیز و اطمینان‌بخش حتی برای ما در زمان حال ما منتقل می‌کنند. آن‌ها بخشی از آن کلام مطمئن نبوت هستند که در ۲ پطرس ۱:۱۹ ذکر شده است. قبل از اینکه به خود اعیاد بپردازیم، بیایید سه موضوع اساسی را که نباید در لاویان ۲۳ از دست بدهیم، بررسی کنیم.
یک هفته، یک ماه، یک سال
قبل از اینکه خداوند اعیاد سالانه را تشریح کند، او رعایت سبت هفتگی را تکرار کرد. سبت به هیچ وجه نباید با عید دیگری جایگزین شود یا پیش پا افتاده تلقی شود. هنگامی که یک عید خاص در روز هفتم هفته قرار می‌گرفت، آن سبت به یک روز فوق‌العاده خاص تبدیل می‌شد، همانطور که در یوحنا ۱۹:۳۱ که به آن روز بزرگ («مگا-روز» در یونانی) گفته می‌شود. سبت هفتگی نشان‌دهنده تمایل خدا برای ماست که یک قرار ملاقات هفتگی با خداوند عیسی مسیح داشته باشیم، نه فقط او را در تعطیلات خاص گرامی بداریم.
اعیاد سالانه در ماه اول سال – ماه ابیب – آغاز می‌شد. نام ابیب به معنای «در خوشه» است. آیا خدا می‌خواست به آن‌ها بفهماند که آغاز سال آن‌ها با ظهور خوشه‌های جو مطابقت دارد؟ می‌توانیم حدس بزنیم که کل تقویم یهودی بر این آماده‌سازی برای قربانی تکان دادن نوبره‌ها، تصویری از مسیح که نوبره همه کسانی است که از مردگان برخواهند خاست، متکی بود. او آن دانه‌ای است که به زمین افتاد و مرد، اما اکنون میوه فراوان آورده است و اولین مولود از مردگان است (یوحنا ۱۲:۲۴). به عنوان ایمانداران، تمام ایمان ما به رستاخیز او بستگی دارد: «و اگر مسیح برنخاسته باشد، ایمان شما باطل است؛ شما هنوز در گناهان خود هستید» (۱ قرنتیان ۱۵:۱۷ KJV).
در طول سال، در مورد برداشت محصولات، یهودیان نصیحت می‌شدند: «هنگام درو کردن، گوشه‌های مزرعه خود را کاملاً درو نکنید، و هیچ خوشه‌ای از محصول خود را جمع نکنید: آن‌ها را برای فقرا و غریبه بگذارید: من خداوند خدای شما هستم» (لاویان ۲۳:۲۲). این آیه کوچک بین عید چهارم و پنجم برجسته است، گویی از بخش دیگری که به فقرا یا کسانی که اغلب «ناخواسته» تلقی می‌شوند، مربوط است، جابجا شده است. اما نکته این است که در نظر خدا، بر اساس ثروت زمینی، هیچ ناخواسته‌ای وجود ندارد. آیا ما به هر جزئیات تقوا توجه دقیق می‌کنیم اما قدرت آن را برای وادار کردن ما به انجام کارهای خوب برای کسانی که کمتر از ما خوش‌شانس هستند، انکار می‌کنیم؟ حتی پولس رسول بزرگ گفت: «فقط آن‌ها می‌خواستند که ما فقرا را به یاد داشته باشیم؛ همان کاری که من نیز مشتاق انجام آن بودم» (غلاطیان ۲:۱۰). «دین خالص و بی‌عیب در برابر خدا و پدر این است که از یتیمان و بیوه‌زنان در رنجشان دیدن کنیم و خود را از جهان بی‌لکه نگه داریم» (یعقوب ۱:۲۷). متأسفانه، اعیاد خداوند به دلیل دین ناخالص – شکل به جای محتوا – به اعیاد یهودیان تبدیل شد. مبادا با ما چنین باشد!
قرارهای حفظ شده
اعیادی که قبلاً در خداوند عیسی مسیح به تحقق رسیده‌اند عبارتند از: فصح، نان فطیر، نوبره‌ها و پنطیکاست. اعیادی که هنوز در مسیح به تحقق نرسیده‌اند عبارتند از: شیپورها، روز کفاره و خیمه‌ها. اکنون بیایید به آن قرار ملاقات‌هایی که قبلاً توسط خدا در مسیح حفظ شده‌اند، بپردازیم.
فصح.
فصح باید در روز چهاردهم ماه ابیب برگزار می‌شد. از آنجا که این عید بسیار مهم بود، چرا در روز اول ماه برگزار نمی‌شد؟ قبل از اینکه خدا عمل کند، فرصتی به انسان می‌دهد تا نشان دهد که آیا از او اطاعت خواهد کرد یا خیر. اگر فرعون هنگامی که موسی برای اولین بار نزد او آمد، از خدا اطاعت کرده بود، هیچ یک از ده بلا رخ نمی‌داد. اما به دلیل قلب سخت فرعون، جو حیات‌بخش توسط تگرگ در مصر نابود شد. اگر آدم و حوا از اولین فرمان خدا اطاعت کرده بودند، هیچ یک از غم‌ها و مرگ بر خلقت تحمیل نمی‌شد. ما نیز ممکن است فکر کنیم که اگر زودتر از خدا اطاعت کرده بودیم، چقدر غم و پشیمانی را می‌توانستیم از خود دور کنیم!
همه از خدا نافرمانی کرده‌اند. اما او در فیض خود بره فصح را فراهم کرد: «زیرا مسیح، فصح ما، برای ما قربانی شده است» (۱ قرنتیان ۵:۷). بدون آن مرگ جایگزین، ما مانند کسانی در مصر که نتوانستند خون بره را طبق دستور به کار ببرند، مشمول خشم خدا می‌شدیم. آن خون ریخته شده باید بر سردر و چهارچوب در گذاشته می‌شد. به همین ترتیب، مسیح برای دیدن تمام جهان مصلوب شد، اما تا زمانی که شما نپذیرید که او برای شما مصلوب شد، او از شما «نخواهد گذشت» یا شما را از داوری پناه نخواهد داد. شما به جای آن، مسیح را به عنوان داور در تخت سفید بزرگ ملاقات خواهید کرد (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵).
عید نان فطیر.
عید نان فطیر یک روز پس از فصح آغاز می‌شد و هفت روز به طول می‌انجامید. در این مدت، یهودیان نباید در نان روزانه خود خمیرمایه می‌خوردند و هیچ خمیرمایه‌ای در خانه‌های خود نداشتند. در کتاب مقدس، خمیرمایه نماد شر است و حذف خمیرمایه از پاکسازی سخن می‌گوید. «بنابراین لازم بود که الگوهای چیزها در آسمان‌ها با [خون گاوها و بزها] پاک شوند؛ اما خود چیزهای آسمانی با قربانی‌های بهتر از این‌ها» (عبرانیان ۹:۲۳). بنابراین عید نان فطیر از این پاکسازی حتی آسمان‌ها سخن می‌گوید. ما نیز ممکن است این پاکسازی را در زندگی خود تجربه کنیم. پولس ما را ترغیب می‌کند که روح این «عید را نه با خمیرمایه کهنه، نه با خمیرمایه بدخواهی و شرارت؛ بلکه با نان فطیر صداقت و حقیقت» (۱ قرنتیان ۵:۸) حفظ کنیم. همانطور که به روح خدا اجازه می‌دهیم در ما کار کند، تا به ما خواسته‌ها و شیوه زندگی جدیدی بدهد، ما توصیه‌های او را برای شبیه شدن به او انجام خواهیم داد: «پس شما کامل [بالغ] باشید، همانطور که پدر شما که در آسمان است کامل است» (متی ۵:۴۸)؛ «پس شما مهربان باشید، همانطور که پدر شما نیز مهربان است» (لوقا ۶:۳۶)؛ و «مقدس باشید؛ زیرا من مقدس هستم» (۱ پطرس ۱:۱۶).
نوبره‌ها و پنطیکاست.
عید نوبره‌ها همیشه در روز اول هفته (لاویان ۲۳:۱۱)، یکشنبه ما، که نشان‌دهنده یک آغاز جدید است، برگزار می‌شد. آن‌ها اجازه نداشتند از محصول جو بخورند تا زمانی که قربانی تکان دادن نوبره‌ها انجام می‌شد (لاویان ۲۳:۱۴). مسیح با برخاستن از مردگان در روز اول هفته، عید نوبره‌ها را به انجام رساند. چون او برخاست، ایمانداران شریک رستاخیز او خواهند بود (۱ قرنتیان ۱۵).
تا آن زمان، عید بعدی، پنطیکاست، برای ما فراهم شده است. پنجاه روز از روز قربانی تکان دادن نوبره‌ها شمرده می‌شد، بنابراین پنطیکاست در روز اول هفته – دوباره، یک آغاز جدید – قرار می‌گرفت. یک عهد جدید در آن روز در اعمال ۲ تأیید شد، هنگامی که کلیسا با اعطای روح‌القدس به وجود آمد، زیرا مسیح وعده خود را برای فرستادن یک تسلی‌دهنده دیگر به انجام رساند (یوحنا ۱۴:۱۵-۱۷،۲۶، یوحنا ۱۵:۲۶، یوحنا ۱۶:۷-۱۵). ما تنها رها نشده‌ایم! توجه کنید که لوقا چگونه مشخص می‌کند: «و هنگامی که روز پنطیکاست کاملاً فرا رسید»، قرار ملاقات حفظ شد. و همانطور که در این عید آن‌ها باید دو نان با خمیرمایه را تکان می‌دادند (لاویان ۲۳:۱۷)، کلیسا نیز از گناهکاران نجات‌یافته، هم یهودیان و هم غیریهودیان، تشکیل شده است. «او به اراده خود ما را با کلام حقیقت به وجود آورد، تا ما نوعی نوبره از مخلوقات او باشیم» (یعقوب ۱:۱۸).
قرارهایی که هنوز حفظ خواهند شد
هنگامی که خدا سه عید باقی‌مانده را حفظ کند، ملت اسرائیل به جایگاه برکت و خدمتی که خدا برای آن‌ها در نظر گرفته بود، هنگامی که وعده بی‌قید و شرط خود را به ابراهیم در پیدایش ۱۲:۲-۳ داد، آورده خواهد شد. به دلیل نافرمانی خود، آن‌ها آن جایگاه را برای مدتی از دست دادند و اکنون مرکز نزاع هستند. در آینده، آن‌ها در مرکز تحسین جهان خواهند بود. اما ابتدا ملت باید به سرزمین خود بازگردانده شود، همانطور که عید شیپورها نشان می‌دهد.
عید شیپورها.
در ماه هفتم، شیپوری نواخته می‌شد تا ملت را در برابر خدا جمع کند. پس از قرن‌ها پراکندگی، ملت اسرائیل پس از تلاش آدولف هیتلر برای ریشه‌کن کردن یهودیان در طول جنگ جهانی دوم، احیا شد که منجر به بازگشت یهودیان به شدت تحت آزار و اذیت به سرزمینی شد که به ابراهیم، اسحاق و یعقوب وعده داده شده بود. اما رهبران ملت به وضوح اظهار داشتند که آن‌ها به عنوان یک قوم قومی در آنجا هستند، نه به عنوان یک قوم مذهبی. ملت مانند استخوان‌های خشک بدون حیات در آن‌ها جمع می‌شد (حزقیال ۳۷:۸).
امروزه جمعیت کل یهودیان جهان حدود ۱۳.۸ میلیون نفر است.۱ در طول فصح در سال ۲۰۱۳، جمعیت یهودیان در اسرائیل از مرز نمادین ۶ میلیون نفر فراتر رفت و از ۵.۵ میلیون نفری که در ایالات متحده زندگی می‌کنند، بیشتر شد. خدا در حال انجام فراخوان شیپور است، اگرچه در روزی که خواهد آمد به طور کامل‌تر انجام خواهد شد. این عید شیپورها همیشه در روز اول ماه بود: این یک آغاز جدید برای آن ملت خواهد بود پس از آنکه برای مدت طولانی کنار گذاشته شده بود.
روز کفاره.
ده روز پس از عید شیپورها، روز کفاره فرا رسید، هنگامی که قوم خدا باید روح خود را در یک فروتنی ملی شدید رنج می‌دادند. این قرار ملاقات حفظ خواهد شد، هنگامی که آن‌ها او را که سوراخ کردند، ببینند و درک کنند که او، مسیح، برای کفاره تمام گناهان آن‌ها مرد. «و روح فیض و التماس را بر خاندان داوود و بر ساکنان اورشلیم خواهم ریخت: و آن‌ها به من که سوراخ کردند، نگاه خواهند کرد، و برای او ماتم خواهند گرفت، همانطور که برای پسر یگانه خود ماتم می‌گیرند، و برای او تلخ‌کام خواهند شد، همانطور که برای اولین فرزند خود تلخ‌کام می‌شوند. در آن روز ماتم بزرگی در اورشلیم خواهد بود» (زکریا ۱۲:۱۰-۱۱). برای اینکه خدا آن‌ها را دوباره به درخت زیتون به عنوان شهادتی برای خود پیوند زند (رومیان ۱۱:۲۳)، آن‌ها ابتدا باید ایمان بیاورند که عیسی ناصری، که آن‌ها او را مصلوب کردند، در واقع مسیح آن‌هاست. چه روز کفاره‌ای خواهد بود، هنگامی که آن‌ها او را ببینند، ماتم بگیرند و برای چنین عملی توبه کنند!
نتایج این امر به آخرین عید منجر می‌شود، که نشان‌دهنده قوم خداوند است که با او به شیوه مسافرتی زندگی می‌کنند که باید مشخصه همه فرزندان واقعی او باشد – در جهان بودن، اما از آن نبودن.
عید خیمه‌ها.
پنج روز پس از روز کفاره، عید خیمه‌ها آغاز شد. همه مردم باید از شاخه‌های درختان خیمه یا کلبه می‌ساختند و به مدت هفت روز در آن‌ها اردو می‌زدند تا نجات خود را از مصر، که به وضوح از جهان سخن می‌گوید، گرامی بدارند. این ملت، پس از مدت‌ها، سرانجام در چنین رابطه نزدیکی با خدا خواهند بود که مانند اجداد خود که اغلب چنین می‌کردند، نمی‌خواهند به مصر بازگردند. این زمانی از برکت خواهد بود که اسرائیل یا جهان هرگز ندیده است. در روزهای آینده، عید خیمه‌ها تنها عیدی خواهد بود که هر ملتی سال به سال آن را حفظ خواهد کرد: «و چنین خواهد شد که هر که از همه ملت‌هایی که علیه اورشلیم آمدند، باقی بماند، سال به سال برای پرستش پادشاه، خداوند لشکرها، و برای حفظ عید خیمه‌ها بالا خواهد رفت» (زکریا ۱۴:۱۶). این یک اذعان آشکار خواهد بود که خدا این ملت کوچک را نجات داده است و آن‌ها از آن او هستند، و او هر کسی را که مایل باشد با ایمان نزد او بیاید، خواهد پذیرفت.
نتیجه‌گیری
خداوند تمام قرارهای خود را حفظ کرده و خواهد کرد. شما چطور – آیا قرارهای خود را با او حفظ می‌کنید؟ آیا به خداوند عیسی مسیح به عنوان خداوند و منجی خود اعتماد دارید؟
پاورقی
- اسرائیل به عنوان بزرگترین مرکز جمعیت یهودی جهان، از ایالات متحده پیشی گرفت و از رقم نمادین ۶ میلیون نفر گذشت.» پی. گوش، اینترنشنال بیزینس تایمز، ۲۸ مارس ۲۰۱۳.
