عنوان این مقاله ممکن است عجیب به نظر برسد، اما کتاب مقدس است و از زبان خود عیسی. در دعای شفاعت خود، هنگامی که او در شرف ترک پیروان خود و بازگشت به آسمان بود، در مورد آنها با پدر خود صحبت کرد: «آنها هنوز در دنیا هستند... اما... آنها از دنیا نیستند، همانطور که من از آن نیستم» (یوحنا ۱۷:۱۱،۱۶ NIV).
کوسموس، کلمه یونانی عهد جدید که بیشتر اوقات به «دنیا» ترجمه شده است (بیش از ۱۷۰ بار) به دنیای خلق شده (شامل ساکنان آن) اشاره دارد که اکنون از طریق گناه از خدا بیگانه شده و تحت سلطه شیطان است.۱ اولین اشاره عیسی به «دنیا» در دعای او کلید رابطه ما با آن را به ما می‌دهد. او از جلال خود با پدرش «قبل از آغاز دنیا» صحبت می‌کند (۱۷:۵). البته، همه چیزهای انسانی مستقیماً به دنیایی مربوط می‌شود که خدا برای سکونت انسان خلق کرده است. تمام تاریخ ما به عنوان یک نژاد به طور ناگسستنی به این دنیا گره خورده است. اما عیسی، اگرچه وارد تاریخ بشر شد، قبل از دنیا وجود داشت؛ او آن را خلق کرد.
بنابراین داستان کار خدا با بشر بزرگتر از دنیاست. و راه حل او برای مشکل اساسی بشر در او یافت می‌شود که در هر بعد بی‌نهایت بزرگتر از دنیایی است که ما در آن زندگی می‌کنیم و او به آن آمد.
عیسی از «کسانی که تو (پدر) از دنیا به من دادی» صحبت می‌کند و می‌گوید که او «برای دنیا دعا نمی‌کند، بلکه برای کسانی که تو به من دادی» (۱۷:۶،۹). مسیحیان نژادی خاص هستند که در دنیا متولد شده‌اند اما به عنوان هدیه خدا به پسرش از آن انتخاب و جدا شده‌اند.
این جوهر اصطلاح «مقدسین» است که اغلب در عهد جدید به مسیحیان اطلاق می‌شود – نه تنها مؤمنان وفادار گذشته که اکنون در آسمان جلال یافته‌اند و توسط کلیسا «مقدس» شده‌اند، بلکه انسان‌های واقعی، زنده، لغزنده، گوشت و خون روی زمین اکنون، که با ایمان خود را به رحمت خدا سپرده‌اند و زندگی و آینده ابدی خود را به عیسی مسیح سپرده‌اند. بنابراین خدا آنها را از دنیای بزرگ به عنوان دارایی خاص خود جدا کرده است،۲ که سپس به پسرش داده است. کلمه «مقدس» به معنای «جدا شده» یا «کنار گذاشته شده» است.
اگرچه در واقعیت، ما هنوز در این دنیا هستیم، از نظر هویت و شهروندی، ما از این دنیا نیستیم (فیلیپیان ۳:۲۰). ما اهداف خاص توجه و محبت خدا هستیم، که «از دنیا» انتخاب شده‌ایم تا شهروندان و ساکنان بعد بی‌نهایت ابدیت، محیط خدا و پسرش شویم.
اگرچه عیسی این دنیا را ترک کرده است، او «کسانی را که در دنیا بودند... تا انتها دوست داشت» (یوحنا ۱۳:۱ NASB). بنابراین او همیشه به شدت از ما آگاه است و برای رفاه ما تا زمانی که اینجا هستیم با خدا التماس می‌کند: «من دیگر در دنیا نخواهم ماند، اما آنها هنوز در دنیا هستند»؟ (یوحنا ۱۷:۱۱ NIV). می‌توان با اطمینان گفت که عیسی قلب خود را اینجا با ما گذاشت که پدر به او داده است، کسانی که او خود از طریق قربانی خود بر روی صلیب از لعنت ابدی نجات داد.
در واقع، به نظر می‌رسد که شفاعت برای ما شرح وظایف عیسی است، شغل تمام وقت او تا زمانی که بازگردد (رومیان ۸:۳۱-۳۹؛ ۱ یوحنا ۲:۱-۲؛ عبرانیان ۷:۲۵). ما تنها رها نشده‌ایم؛ او همیشه ما را تماشا می‌کند، در دعا از ما حمایت می‌کند و ما را دائماً در برابر پدر نگه می‌دارد. این شفاعت قدرتمند عیسی در زندگی پطرس نشان داده شده است (لوقا ۲۲:۳۱-۳۴)، جایی که عیسی گفت: «شمعون، شمعون، شیطان خواسته است که شما را مانند گندم غربال کند. اما من برای تو دعا کرده‌ام، شمعون، تا ایمانت از بین نرود. و هنگامی که بازگشتی، برادرانت را تقویت کن.» هنگامی که پطرس اعتراض کرد: «خداوندا، من آماده‌ام که با تو به زندان و مرگ بروم»، عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم، پطرس، قبل از اینکه خروس امروز بانگ بزند، سه بار انکار خواهی کرد که مرا می‌شناسی.» پطرس انکار کرد که عیسی را می‌شناسد. با این حال، او هرگز ایمان خود را به عیسی انکار نکرد، که او به وضوح در سه نوبت اعتراف کرد (لوقا ۵:۱-۸؛ متی ۱۶:۱۶؛ یوحنا ۶:۶۸-۶۹). شجاعت خودباور او شکست خورد، اما ایمانش نه؛ شفاعت عیسی مؤثر بود.
در مقابل، ما نمی‌خوانیم که عیسی برای یهودا، خائن، دعا کرد. عیسی گفت: «من برای دنیا دعا نمی‌کنم، بلکه برای کسانی که تو به من دادی» (یوحنا ۱۷:۹)، و کمی بعد یهودا خودکشی کرد. او ایمانی نداشت؛ بالاترین «اعتراف» او به عیسی این بود که او «بی‌گناه» بود (متی ۲۷:۴). یهودا یکی از «مقدسین» عیسی نبود؛ او هلاک شد.
شیطان، دشمن اصلی خدا و پسرش، خیانت یهودا را طراحی کرد (لوقا ۲۲:۳-۴؛ یوحنا ۱۳:۲، ۲۷)، که به اوج کار شیطانی که ۴۰ قرن پیش آغاز کرده بود، رسید، هنگامی که از طریق مار، آدم و حوا را وسوسه کرد تا از اطاعت از قوانین خدا سرپیچی کنند. آنها – و ما فرزندان آنها، تا همین قرن ۲۱ – از خالق بیگانه شدیم. خدا، منبع تمام زندگی، این بیگانگی را «مرگ» می‌نامد. این به طور طبیعی به مرگ فیزیکی و در نهایت مرگ ابدی منجر می‌شود. پولس نوشت که «گناه از طریق یک انسان وارد دنیا شد، و مرگ از طریق گناه، و به این ترتیب مرگ به همه انسان‌ها رسید، زیرا همه گناه کردند» (رومیان ۵:۱۲). گناه و مرگ نقص‌های ژنتیکی جهانی هستند که در DNA و روح ما حک شده‌اند.
بیگانگی از خالق که این دنیا را به گروگان گرفته است، بین مردم این دنیا و مردم خدا نیز احساس می‌شود، کسانی که او برای خشنودی خود از این دنیا جدا کرده است.
خداوند در ابتدا اولین انسان‌ها را به عنوان اربابان بر خلقت زمینی خود قرار داد (پیدایش ۱:۲۶-۲۸). «شرور» – که آنها را وسوسه کرد و وفاداری و اطاعت آنها را از طریق آن فتح تضعیف کرد – اکنون بر این دنیا حکومت می‌کند. عیسی او را با مرگ جایگزینی خود بر روی صلیب شکست داد (عبرانیان ۲:۱۴)، اما این «ارباب» نامشروع هنوز خشم خود را علیه خدا و «مقدسین» او از طریق چنگال مداوم خود بر دنیا تخلیه می‌کند، تا زمانی که حکم زندان ابدی او آغاز شود (مکاشفه ۲۰:۱۰).
عیسی دعا کرد: «دعای من این نیست که آنها را از دنیا (فیزیکی) بگیری، بلکه اینکه آنها را از شرور محافظت کنی» (یوحنا ۱۷:۱۵). شفاعت یا وکالت قدرتمند او به نفع ما بیش از حد کافی است تا تمام تلاش‌های دشمن علیه ما را خنثی و شکست دهد، همانطور که با پطرس دیدیم. پولس به طور بلاغی پرسید: «اگر خدا با ماست، چه کسی می‌تواند علیه ما باشد؟» (رومیان ۸:۳۱). و ادامه داد: «چه کسی علیه کسانی که خدا انتخاب کرده است اتهامی وارد خواهد کرد؟ این خداست که تبرئه می‌کند. چه کسی است که محکوم می‌کند؟ مسیح عیسی، که مرد – بیش از آن، که از مردگان برخاست – در دست راست خداست و همچنین برای ما شفاعت می‌کند» (رومیان ۸:۳۳-۳۴).
یکی دیگر از درخواست‌های دعای عیسی این است: «آنها را با حقیقت تقدیس کن؛ کلام تو حقیقت است» (یوحنا ۱۷:۱۷). «تقدیس کردن» عملی است که مردم او را «مقدس» می‌سازد، «آنها را عملاً در زندگی روزمره خود جدا می‌کند». همه پیروان واقعی عیسی مقدس هستند، اما ما همیشه اینگونه رفتار نمی‌کنیم. عیسی از پدرش می‌خواهد که ما را قادر سازد تا عملاً در نگرش‌ها و اعمال خود از طریق کلام او مقدس باشیم. همانطور که ما با خواندن کلام با خدا ارتباط برقرار می‌کنیم، روح‌القدس، که آن را در زندگی ما قدرتمند می‌سازد (یوحنا ۱۴:۲۶؛ ۱۶:۱۲-۱۳)، قادر است «تقدیس» یا جدایی ما را از دنیا و فساد آن محقق سازد. بدون این تأثیر مداوم، یا جریان کلام در زندگی ما، نمی‌توانیم به عنوان افراد جدا شده زندگی کنیم.
این کلامی که عیسی به پیروان خود داد (یوحنا ۱۷:۱۴) همان تنش را بین ما و دنیا ایجاد می‌کند که بین عیسی و مخالفانش وجود داشت. کلام ما را از شخصیت غیردنیوی ما آگاه می‌سازد و ما را برای زندگی مانند «مقدسین»، مانند عیسی که دنیا از او متنفر بود و او را رد کرد (یوحنا ۱:۱۰-۱۱) مجهز می‌کند.
یکی دیگر از درخواست‌های عیسی برای وحدت پیروانش است تا تصویری روشن از رابطه ما با خدا و تعلق ما به عیسی را به دنیا نشان دهد. یک جبهه متحد ما را متقاعدکننده‌تر، آسیب‌ناپذیرتر و مقاومت‌ناپذیرتر خواهد کرد، اما متأسفانه این درخواست عیسی عملاً به طور کامل پاسخ داده نشده است. این به این دلیل نیست که خدا ناتوان است، بلکه به این دلیل است که ما، پیروان شکست‌خورده او، اجازه می‌دهیم تفاوت‌ها ما را تقسیم کنند و عمل وحدت ما را شکست دهند. اما این وحدت برای مأموریت اصلی عیسی برای ما در این دنیا ضروری است: «به تمام دنیا بروید و خبر خوش را به تمام خلقت موعظه کنید» (مرقس ۱۶:۱۵). «همانطور که تو مرا به دنیا فرستادی، من آنها را به دنیا فرستادم... من همچنین برای کسانی که از طریق پیام آنها به من ایمان خواهند آورد دعا می‌کنم، تا همه آنها یک باشند، پدر، همانطور که تو در من هستی و من در تو هستم... تا دنیا ایمان آورد که تو مرا فرستادی... باشد که آنها به وحدت کامل برسند تا دنیا بداند که تو مرا فرستادی» (یوحنا ۱۷:۱۸-۲۳).
عیسی قبلاً به آنها آموخت: «دستوری جدید به شما می‌دهم: یکدیگر را دوست بدارید. همانطور که من شما را دوست داشته‌ام، شما نیز باید یکدیگر را دوست بدارید. با این کار همه مردم خواهند دانست که شما شاگردان من هستید، اگر یکدیگر را دوست بدارید» (یوحنا ۱۳:۳۴-۳۵). همانطور که ما به محبت نجات‌دهنده خود پاسخ می‌دهیم، محبت بین ما و تمام خانواده خدا جریان می‌یابد (۱ یوحنا ۵:۱-۵). و با محبت متحد شده، ما پیامی غیرقابل انکار و قابل مشاهده به دنیا ارائه می‌دهیم. جدا از دنیا، ما به عنوان شاهدی متحد هستیم که اثر مخالفت دنیا با ما و مقاومت آن در برابر پیام ما را غلبه می‌کند.
دنیا در واقع مسیحیان را اغوا می‌کند. یوحنا می‌گوید که دنیا ما را فریب می‌دهد و می‌خواهد محبت ما را منحرف کند. او هشدار می‌دهد: «دنیا یا هیچ چیز در دنیا را دوست نداشته باشید. اگر کسی دنیا را دوست داشته باشد، محبت پدر در او نیست» (۱ یوحنا ۲:۱۵). در حالی که محبت پدر همیشه در ماست، اگر اجازه دهیم خودمان توسط دنیا اغوا شویم، حساسیت خود را نسبت به محبت و تأثیر او در درون خود بی‌حس می‌کنیم. عیسی گفت که خدمت یا دوست داشتن دو ارباب غیرممکن است (متی ۶:۲۴). اگر محبت پدر ما را تحریک نکند، فرزندان او، برادران و خواهران خود را دوست نخواهیم داشت. سپس جبهه متحد ما علیه دشمن ضعیف می‌شود و پیام متحد ما به دنیای در حال نابودی خاموش می‌شود.
پولس همچنین به ما هشدار می‌دهد که دنیا نفوذ خود را اعمال می‌کند تا ما را از وفاداری به نجات‌دهنده خود بازگرداند. او اصرار دارد: «اجازه ندهید دنیای ۳ اطراف شما را به قالب خود فشرده کند» (رومیان ۱۲:۲ JBP). تحت کنترل «شاهزاده» شیطان (یوحنا ۱۲:۳۱؛ ۱۴:۳۰؛ ۱۶:۱۱؛ ۱ یوحنا ۵:۱۹)، دنیا به دنبال کشاندن ما به تجارت و لذت خود است تا توجه ما را منحرف کند و شهادت ما را کند کند.
به یاد داشته باشید که «دنیا و شهوات آن می‌گذرد، اما کسی که اراده خدا را انجام می‌دهد تا ابد زندگی می‌کند»؟ (۱ یوحنا ۲:۱۷). دنیا در حال گذر است – در حال مرگ! ما در مسیح شکست‌ناپذیریم – برای همیشه نجات یافته‌ایم! ما نمی‌توانیم توسط دشمنی در حال مرگ شکست بخوریم. بلکه، ما باید به دنبال آشتی دادن دنیای در حال نابودی با خدا باشیم. بدون ترس و ارعاب، ما باید «دنیا را دوست داشته باشیم» همانطور که خدا آن را دوست دارد (یوحنا ۳:۱۶)، و با شفقت نجات‌دهنده خود به گمشدگان دست یابیم. ما از دنیای گم‌شده نجات یافته‌ایم تا عملیات نجات را ادامه دهیم! هر چیز دیگری هدر دادن است.
«مسیح... برای همه مرد، تا کسانی که زندگی می‌کنند دیگر برای خود زندگی نکنند بلکه برای او که برای آنها مرد و دوباره برخاست... اگر کسی در مسیح باشد، او خلقت جدیدی است؛ کهنه گذشته است، نو آمده است!... خدا دنیا را در مسیح با خود آشتی می‌داد، گناهان مردم را علیه آنها حساب نمی‌کرد. و او پیام آشتی را به ما سپرده است. بنابراین ما سفیران مسیح هستیم... ما از طرف مسیح از شما التماس می‌کنیم: با خدا آشتی کنید» (۲ قرنتیان ۵:۱۴-۲۰).
یادداشت‌های پایانی
- کلمه کوسموس بیش از ۱۰۰ بار در نوشته‌های یوحنا، از جمله حدود ۷۵ بار در انجیل او، آمده است. در دعای عیسی در یوحنا ۱۷، این کلمه ۱۷ بار آمده است.
- برای اطلاعات بیشتر در این مورد، به ۱ پطرس ۱:۱۸-۲۵؛ ۲:۹-۱۲ و رومیان ۸:۲۸-۳۰ مراجعه کنید.
- در این مورد، «دنیا» کلمه یونانی کوسموس نیست، بلکه آیون است که به «عصر یا دوره‌ای از زمان» اشاره دارد، که نشان می‌دهد دیدگاه ۱ یوحنا ۲:۱۷ در مورد این دنیا موقتی است، که «می‌گذرد». همین کلمه یونانی در غلاطیان ۱:۴ آمده است که می‌گوید خداوند ما عیسی مسیح «خود را برای گناهان ما داد تا ما را از این عصر شرور کنونی نجات دهد».
