این شعر ۵۰ سال پیش، زمانی که انسان برای اولین بار روی ماه قدم گذاشت، سروده شد. این شعر توسط مجله فیض و حقیقت، انسان قدم می‌زند، نوشته شده است. این شعر درباره سفر انسانی است که برای اولین بار روی ماه قدم گذاشت. این شعر اکنون توسط مجله فیض و حقیقت منتشر شده است.
بدن‌های فیزیکی ما نزد خداوند ارزش دارند. آیا بدن‌های ما نزد خدا ارزشی دارند؟ ما معتقدیم که دارند، و می‌خواهیم به آنچه کتب مقدس در مورد ارزش آنها می‌گویند بپردازیم. روح ما آن بخشی از ماست که قادر به معاشرت با خداست، که روح است.
تولد خداوند ما عیسی مسیح در فصل دوم انجیل لوقا بیان شده است. خدا با دقت پایه و اساس این رویداد شگفت‌انگیز را در سراسر عهد عتیق بنا نهاد. ما از طریق تولد انسان می‌شویم، بنابراین او نیز متولد شد و بزرگ شد تا یک انسان واقعی باشد، در حالی که همچنان خدای پسر بود.
هرچه شخص بزرگ‌تر باشد، ما او را برای فروتنی‌اش بیشتر تحسین می‌کنیم. اما بزرگترین کیست؟ البته خداست. او خالق آسمان و زمین است. ترکیب بزرگی و فروتنی، نجابت واقعی است. اما آیا کسی می‌تواند خدا را از انجام کاری که حتی نجیب‌تر است باز دارد؟
خداوند عیسی همیشه خدا بود و پس از تجسد نیز خدا باقی ماند. گاهی واعظان درباره تجسد صحبت می‌کنند، آنقدر بر انسانیت خداوند ما تأکید می‌کنند که تقریباً در خطر انکار الوهیت او قرار می‌گیرند. ما این را «تجسد تجسد» می‌نامیم.
خداوند پسر خود را پس از ۴۰۰۰ سال تاریخ بشر به این جهان فرستاد. او از طریق رحم باکره مادرش مریم وارد آن شد، که در آن توسط روح‌القدس آبستن شده بود. هنگامی که مریم پسر نخست‌زاده خود را به دنیا آورد، او نوزادی بود که مانند دیگران متولد شد، اما چقدر متفاوت (لوقا را بخوانید.
